#blogovision 2014: 1

1. Röyksopp - The Inevitable End

Collective Body Possum
I want a body that I can live in
I want a body with two dicks, five pouches, and fifteen holes
A body with no internal and no external
I want a body that no one can kick out of bathrooms
And then, I want no bathrooms
I want a body that screams, “Yes”
I want a body that says, “Yes, I’m hot for you”
I want a body with healthy organs
A body that sweats medical marijuana and golden dandruff flakes
I want a body in every color
I want a body that turns seas into land sculpture
An anti-toxin, a counter agent, to every shade of sex abuse slinking back from generations
I want a body that’s not afraid to fuck, and to be fucked
That can take it, that begs for it, that makes you beg for it
I want a body that spurts fountains
A body that dentists write fan mail to
I want a body with no “neos” or “isms”
A high-rise, free body
A low-rent body, a no-rent body
An unfriskable body
I want a body that I can offer up to you wherever and whenever you need me
A tocottie body, a body with no history, no plastic, and no dread
I want a Baywatch body, in tight red shorts, and someone to rescue it
I want your body
A body to play possum with when it’s too lonely out here
A nocturnal, musk filled bodyI want a body that no matter how dead we seem always wakes up, clawing

Το σώμα μας είναι μνημείο.
Ένα μνημείο που φτιάχνουμε μόνοι μας. Το ντύνουμε, το διακοσμούμε, το χαλάμε, το ξαναφτιάχνουμε, το δηλητηριάζουμε, το ταλαιπωρούμε, το φροντίζουμε, το ρίχνουμε κάτω και το αναστυλώνουμε.
Το σώμα μας είναι το μοναδικό πράγμα που είναι δικό μας.
Το μόνο πράγμα που δεν μπορείς να χάσεις ή να κερδίσεις. Το μόνο πράγμα που πραγματικά σου ανήκει, που δεν θα στο καβατζώσει ο φίλος σου στο μπαρ σαν αναπτήρα, που δεν θα στο κατάσχει η τράπεζα, που ό,τι και να στο κάνουν, ξέρεις ότι είναι δικό σου και εσύ το ορίζεις.
Θέλω ένα τέτοιο σώμα, που να μην είναι στο Βερολίνο, στην Αθήνα, στο Λονδίνο, στο Άμστερνταμ.
Θέλω ένα σώμα να είναι παντού.
Θέλω ένα σώμα να του δίνω μορφές και να παίρνει διάφορα σχήματα.
Να υψώνεται και να πέφτει.
Μέχρι τότε, θα χορεύω.

#blogovision 2014: 2

2. The Acid - Liminal

O πύργος της τηλεόρασης στην Alexanderplatz είναι το αγαπημένο μου σημείο στο Βερολίνο.

Ποτέ δεν αράζω εκεί, πάντα περνάω τυχαία όταν αλλάζω τρένο, όταν έρχονται φίλοι και πάμε για ξενάγηση, όταν θέλω να πάω στην τράπεζα ή στα μαγαζιά κοντά. 

Πέρα από το ότι ήταν το μόνο σημείο που ήξερα όταν πρωτοήρθα στο Βερολίνο και με γέμισε δέος το πρώτο βράδυ που το πλησίασα, είναι το αγαπημένο μου για έναν άλλο λόγο. 

Επειδή η πόλη είναι ως επί το πλείστον επίπεδη, ο πύργος φαίνεται από διάφορα σημεία. Ειδικά το βράδυ που είναι φωτισμένος, πάνω από φώτα, λάμπες, επιγραφές, λέιζερ, υψώνονται τα κόκκινα φώτα του που τρεμοπαίζουν και θυμάσαι πού είσαι.

Θυμάσαι γιατί ήρθες και, πιο σημαντικό, γιατί μένεις.

Ο πύργος της τηλεόρασης στην Alexanderplatz είναι το αγαπημένο μου σημείο στο Βερολίνο, κυρίως γιατί με γεμίζει ελπίδα. 

#blogovision 2014: 3

3. Beyoncé - Beyoncé

- Πάμε αν θες καμιά βόλτα, να πιούμε και κανένα τσιγάρο.
- Καλά, μη λες σε αγνώστους τέτοια, δεν ξέρεις τι μπορεί να είναι ο άλλος. 
Εν τέλει πήγαμε μια βόλτα και καταλήξαμε σε ένα λόφο που βλέπαμε την Αθήνα πιάτο. Κόλλησε ένα τσιγάρο και αρχίσαμε να μιλάμε. Μιλούσαμε για τις ζωές μας, τις δουλειές μας, για το Βερολίνο, την Αθήνα, τη μουσική, τις ταινίες Ντίσνεϊ, την Μπιγιονσέ, τις διακοπές που κάναμε, τις διακοπές που θέλουμε να κάνουμε, το πόσο ωραία περνούσαμε εκείνη τη στιγμή.
Την άλλη μέρα ξαναβρεθήκαμε. Πήγαμε πάλι κάπου ψηλά, στα βραχάκια κάτω από την Ακρόπολη, πήραμε σοκολάτες από το περίπτερο, νερό γιατί το προηγούμενο βράδυ πίναμε τα παμπάλαια νερά που είχαν ξεμείνει στο αυτοκίνητο, στρίβαμε τσιγάρα με δυνατό αέρα, ακούγαμε ένα ζευγάρι δίπλα να μαλώνει, λέγαμε για τα όνειρά μας, για το μέλλον του καθενός, σε κάποια φάση θυμήθηκα ότι του χρωστούσα ένα φιλί στο μάγουλο για το ποτό που με κέρασε και φιληθήκαμε.
- Πότε φεύγεις τελικά;
- Αύριο, πρέπει να δω λίγο τους δικούς μου γιατί σε λίγες μέρες πετάω. 
- Θα ξαναγυρίσεις;
- Ναι.
Και χαμογέλασε. Δεν ήξερα αν θέλω να γυρίσω, δεν ήθελα δύσκολους έρωτες στη ζωή μου.
- Άντε, δες λίγο τους δικούς σου και μετά γύρνα να ξαναπάμε κάπου ψηλά.

#blogovision 2014: 4

4. Wild Beasts - Present Tense

"Έλα να σου δείξω κάτι" είπα στον Χ. και τον έπιασα από το χέρι. "Αυτό είναι dark room, πώς σου φαίνεται;".

Είναι ωραίο να μαθαίνεις νέα πράγματα στους φίλους σου και από αυτούς. Όπως τα dark room ή τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν σε ένα κουτί σοκολατάκια από τα duty free της Κοπεγχάγης. 

"Πειράζει να μείνω με το σουτιέν;" ρώτησε η Ε. ένα βράδυ του καλοκαιριού όταν στο κλαμπ είχε αφόρτητη ζέστη.

Είναι επίσης πολύ όμορφο να γνωρίζεις καλύτερα τους φίλους σου, να βλέπεις ότι η Ε. που πριν 15 χρόνια δεν συμπαθούσες επειδή δεν σε είχε καλέσει στο πάρτι της, ενώ είχε καλέσει όλη την υπόλοιπη τάξη, που μετά μεγαλώσατε μαζί και καπνίζατε κρυφά στις τουαλέτες του λυκείου, βγάζει τα ρούχα της μέσα στο κλαμπ απλά επειδή ζεσταίνεται.

"Βλέπω παντού αυτά τα φυτά, που έχουμε στο  σπίτι, πώς τα λένε;" μου είπε η Κ. μετά από 8 ώρες που χτυπιόμασταν στο κλαμπ.

- Φίκους;

- Ναι.

- Σ'αγαπώ, κι εγώ τα ίδια βλέπω.

(Κανένα κλαμπ δεν έχει φίκους)

Το πιο λυπηρό είναι όταν φεύγουν και γυρίζουν στις χώρες τους, στα σπίτια τους, στις ζωές τους. Και εσύ μένεις με τους νέους σου φίλους, οι οποίοι δεν σε ξέρουν τοσο καλά, δεν ξέρουν τι σκατά κρύβεις μέσα σου και δεν θα σου πουν ποτέ πόσο άλλαξες γιατί, πολύ απλά, δεν ξέρουν ποιος στα αλήθεια είσαι. 

"Θα ξανάρθω τα Χριστούγεννα"

#blogovision 2014: 5

5. Trust - Joyland

Σε όποιον λέω τις απόψεις μου για το κλάμπινγκ με κοιτάει περίεργα.

Βλέπετε, το κλάμπινγκ δεν είναι ποτό στο χέρι - δείχνεις ωραίος - χαζοκουνιέσαι - χτυπάς γκομενάκι - πας σπίτι.

Ούτε φεστιβάλ και David Guetta και γυαλιά ηλίου και μπούγιο και να χύνεις μπύρες ο ένας στον άλλον.

Ούτε ζητωκραυγές και πανηγυρισμοί με τους κολλητούς επειδή έβαλε κομματάρα ο τύπος και πήραμε και ένα κουμπί και πω πω γαματίλα που παίζει εδώ μέσα.

Το κλάμπινγκ είναι για λίγους. 

Είναι για αυτούς που αντέχουν να τσαλακώνονται. Που χορεύουν χωρίς να υπάρχει αύριο, που ακούν τη μουσική και αφήνουν το σώμα τους ελεύθερο, δίνουν κίνηση στα πόδια, στη μέση, στο κεφάλι, στα χέρια, δεν ακολουθούν κανένα βήμα αλλά αφήνουν τη μουσική να τους παρασύρει και, ταυτόχρονα να τους μαζέψει. Που ξέρουν πότε να πάνε και πότε να φύγουν. Που δεν είναι εμμονικοί με τον εαυτό τους και δεν τους νοιάζει να βγάλουν σέλφι μες στο μαγαζί ή να κρίνουν το διπλανό τους που θέλει να χορέψει γυμνός. Που ζεσταίνονται και βγάζουν την μπλούζα γιατί πιέζει το σώμα τους. Που ακούνε το σώμα τους. Που χορεύουν και στάζουν κάβλα, χαρά, οργή, θλίψη. Που χαμογελάνε στο διπλανό τους γιατί ξέρουν ότι εκείνη τη στιγμή είναι όλοι μια οικογένεια, μέσα σε ένα σκοτεινό και βρώμικο κλαμπ, με τη μουσική να σου καταστρέφει σιγά σιγά τον τυμπανικό υμένα.

Είναι για αυτούς που είναι διαφορετικοί και θέλουν να γιορτάσουν τη μοναδικότητά τους. Που δεν θέλουν τον τουρίστα/ τον περίεργο/ τον "κανονικό" στον ίδιο χώρο μαζί τους, δεν είναι αξιοθέατα, δεν χρειάζονται κάποιον να τους συζητάει την επόμενη μέρα με τους συναδέρφους.
Το κλάμπινγκ είναι ρατσισμός προς την κανονικότητα.

Ωραίο δεν ακούγεται όμως;

#blogovision 2014: 6

6. FKA Twigs - LP1

Σκόρπιες σκέψεις για την κάνναβη στο Βερολίνο:

- Την πουλάνε παντού. Σε πάρκα, σε σταθμούς του μετρό, στα κλαμπ, έξω από τα κλαμπ, σε μπαρ, έξω από μπαρ, σε σπίτια, ντελίβερι. Όλα.

- Την πίνουν όλοι. Στις πρώτες συνεντεύξεις για σπίτι, με περίμεναν με το μπαφάκι, μάλλον για να μην προσέξω τη μούχλα στον τοίχο και να νομίζω ότι το κατοικίδιο είναι μονόκερος.

- "Wait, is that a unicorn?".

- O συγκάτοικός μου λείπει από το σπίτι δύο μήνες. Κάπου στο μήνα μου απολογήθηκε, καθ'ότι Γερμανό, ότι δεν με αποφεύγει, αλλά φυτεύει λαχανικά στο σπίτι της κοπέλας του. Στο διαμέρισμα. Λαχανικά. Όταν πέρασε για την αλληλογραφία, πήρε ντροπαλό ύφος και παραδέχτηκε ότι καλλιεργεί χόρτο.

- Ο συγκάτοικός μου με έχει για χαζό.

- Οι Γερμανοί δεν ξέρουν να κολλάνε χαρτάκια. Οικονομική υπερδύναμη, σου λέει.

- Μια φορά είχα πάει σε μια συναυλία και έβγαζα φωτογραφίες. Ο διπλανός μου έπινε ένα τρίφυλλο. Μαντέψτε σε ποιον έκανε παρατήρηση ο σεκιούριτι. Hint: Τώρα οι φωτογραφίες δεν υπάρχουν πια.

- Επειδή έχει κρύο, οι άνθρωποι εδώ δεν βγαίνουν από το ρεστοράν ή την καφετέρια για να το στρίψουν. Το στρίβουν μέσα στο μαγαζί, πάνω στο τραπέζι, με τη σερβιτόρα να έρχεται και να ρωτάει ευγενικά "θα θέλατε κάτι άλλο;"

- "Μια τζιβάνα κάνε μας αν μπορείς, ευχαριστούμε"

#blogovision 2014: 7

7. Caribou - Our Love

"Όταν έρθω να φάμε μπουγάτσα"
Η μπουγάτσα είναι ίσως αυτό που μου έχει λείψει περισσότερο απ' όλα όσο μένω εξωτερικό. Περισσότερο και από το downloading (μια φίλη μου Καναδέζα απορεί πώς ζούσαμε χωρίς streaming), περισσότερο και από τα ποτά που είναι 70% τζιν, 20% πάγο και 10% τόνικ. Περισσότερο και από την Καίτη Γαρμπή 6 το πρωί σε γκλάμορους σκυλομάγαζο της επαρχίας.
"Επίσης θέλω να φάω φακές γιατί εδώ είναι πανάκριβες. Και γύρο κοτόπουλο με σως μουστάρδας. Και μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Και πάστες γιατί εδώ κάνουν κάτι απαίσια εκλαίρ και ένα τσιζκέικ της προκοπής κάνει 4€"
Στη Γερμανία έχουν γλυκά, δεν μπορώ να πω. Κάτι σταφιδόψωμα, κάτι σοκολάτες, κάτι μάφινς, όλα πολύ ωραία. Αλλά μπουγάτσα δεν έχουν. Σιροπιαστά κάνουν οι Τούρκοι στο Kreuzberg και πιο κάτω, πεντανόστιμα, μυρίζει βουτυρο όλο το τετράγωνο. Γυράδικα όλο και κάπου έχει, αξιοπρεπή. Μπουγάτσα δεν έχω βρει πουθενά, απορώ πώς δεν ήρθε κανένας Σαλονικιός μερακλής να ανοίξει το μπουγατσάδικό του, να μαζέψει όλους τους Βερολινέζους χίψτερ που δεν θα μπορούν να προφέρουν τη λέξη και θα λένε κάτι σαν "μποουγκέτσσσα"
Αυτή τη στιγμή που γράφω το κείμενο, ανταλάσσω το αριστερό μου νεφρό για μια μπουγάτσα κρέμα με μπόλικη άχνη και κανέλα, κριτσανιστό φύλλο, γωνία κατά προτίμηση, κομμένη στη λαδόκολλα, να την τρως με το χέρι και να γεμίζεις λίγδες. Μεθυσμένος κατά προτίμηση, στο Γιάννη στη Μητροπόλεως στη Θεσσαλονίκη, με την ουρά να φτάνει μέχρι το μεθεπόμενο μαγαζί και να περιμένεις να βγει το σουφλέ αλλαντικών γιατί μετά το γλυκό, θες και κάτι αλμυρό.

#blogovision 2014: 8

8. Lykke Li - I Never Learn

"Είσαι ευτυχισμένος;" με ρώτησε αφού κάθησε δίπλα μου στον καναπέ.
- Δεν ξέρω, ίσως.
- Γιατί;
- Δεν ξέρω τι εννοείς ευτυχισμένος.
- Σου αρέσει η ζωή που κάνεις;
- Θα μπορούσε.
- Πιστεύεις ότι θα μπορούσες να τη φτιάξεις;
- Ναι.
- Γιατί δεν την φτιάχνεις;
Η μουσική ήταν πολύ δυνατή για να απαντήσω.
- Τι σε χαλάει στη ζωή σου;
Επιμένει. Ποιος είναι αυτός τώρα;
- Τι κάνεις εδώ αυτή τη στιγμή αντί να βγεις έξω να φτιάξεις τα πράγματα που σε χαλάνε;
- Ήρθα να χορέψω, όχι να βρω ψυχολόγο.
- Δεν χορεύεις όμως.
Γύρισα να του πω να πάει να ενοχλήσει κάποιον άλλον. Δεν είδα κανέναν δίπλα μου.

#blogovision 2014: 9

9. Banks - Goddess



Στην αρχή περίμενα να βρω σπίτι.
Όταν βρήκα σπίτι περίμενα να μάθω Γερμανικά.
Όταν έμαθα Γερμανικά περίμενα να βρω δουλειά, δουλειά δεν βρήκα ακόμα.
Όταν πέρασαν 3 μήνες περίμενα να γυρίσω καλοκαίρι στην Ελλάδα.
Όταν γύρισα από τις διακοπές περίμενα να επιστρέψω Βερολίνο, ήθελα να πάω για clubbing.
Όταν πήγα στο πρώτο πάρτι, περίμενα να φτάσει η Κυριακή να πάω στο Berghain.
Όταν πήγα στο Berghain, περίμενα να έρθει αυτός για να χορέψουμε μαζί.
Και χορεύαμε.
Και γλείφαμε τα γλειφιτζούρια που είχε φέρει.
Και φιλιόμασταν χωρίς σάλια, αφυδατωμένοι.
Όταν φιλιόμασταν περίμενα να φύγουμε, να γυρίσουμε σπίτι να μουσκέψουμε τα σεντόνια.
Και το πάτωμα.
Και τον καναπέ.
Και τα ρούχα μας.
Όταν στέγνωνα τα ρούχα μου, περίμενα να περάσουν οι μέρες για να τον ξαναδώ.
Περίμενα Περιμένω.

#blogovision 2014: 10

10. 18+ - Trust



Τα σεντόνια είχαν ποτίσει ιδρώτα από όλες αυτές τις μέρες.
Είχαμε πιεί και το τελευταίο τσιγάρο και χαζεύαμε τον καπνό να ανεβαίνει, να στροβιλίζεται και να ποτίζει τους τοίχους του .
"Δεν είναι σαν να παίζουμε σε indie ταινία;"
Κάθε φορά που βλεπόμασταν αναρωτιόμουν το ίδιο πράγμα. Από αυτές τις ταινίες που οι πρωταγωνιστές κάθονται σε ένα κρεβάτι γυμνοι και καπνίζουν, μιλάνε, γαμιούνται και ξανακαπνίζουν.
Καθόμασταν λίγη ώρα χωρίς να μιλάμε και ξεκίνησε να με χαϊδεύει.
"Άνοιξε την κάμερα" μου είπε, σχεδόν προστακτικά, και άρχισε να κατεβαίνει προς τα κάτω.

#blogovision 2014: 11

11. Azealia Banks - Broke With Expensive Taste

 5 Βερολινέζικα σύμβολα νεοπλουτισμού και η σημασία τους.

1. Ακριβό ποδήλατο. φυσικά και το Βερολίνο είναι μια πόλη στην οποία μπορείς να μετακινηθείς με το ποδήλατο γιατί είναι ως επί το πλείστον επίπεδη. Επειδή έχεις λεφτά για ξόδεμα παίρνεις πανάκριβο ποδήλατο, το οποίο συνολικά χρησιμοποιείς 3 μήνες το χρόνο γιατί αν το χρησιμοποιήσεις πάνω από τόσο θα πάθεις πνευμονία ή θα γλιστρήσεις στον πάγο και θα σπάσεις το κεφάλι σου. Φυσικά κάποια στιγμή θα σου κλέψουν σέλα/ κουδουνάκια/ φωτάκια/ όλο το ποδήλατο και στην επόμενη αγορά θα ρίξεις τα στάνταρ σου στο "ας έχει τουλάχιστον όλες τις ακτίνες στη ρόδα του".

2. Fjallraven Kanken: Αυτές οι τσάντες είναι άβολες, με λουριά που κόβουν, καθόλου ανθεκτικές, δεν χωράνε σχεδόν τίποτα και κάνουν 70€. Παρ' όλα αυτά, όλοι έχουν από μία, σε έντονο χρώμα συνήθως. Το ότι είναι άβολες και κόβουν τα λουριά το είπα ε;

3. Veganism. To να είσαι χορτοφάγος στην Ελλάδα που βρίθει από μπάμιες και κολοκυθάκια είναι πολύ εύκολο. Το να είσαι vegan σε μια χώρα που το κύριο προϊόν της είναι τα λουκάνικα αγγίζει τα όρια της ψυχικής ασθένειας. Με είχαν καλέσει κάποτε σε ένα χορτοφαγικό δείπνο και, για να μην πάω με άδεια χέρια, ξέρετε, τι θα πει ο κόσμος, έχω ανατροφή εγώ, πήγα να πάρω παγωτό. Από σόγια. Αν είχα αγοράσει μια τσανάκα Ben & Jerry's πιο λίγα θα είχα πληρώσει και πιο νόστιμο θα ήταν.

4. Alexander Wang for Η&Μ. Δεν ήταν καν ωραία, άνθρωποι. Ίσως να αγόραζα κι εγώ και να μην τα έβαζα σ'αυτή τη λίστα, αν δεν είχα δει τη δεύτερη μέρα της κυκλοφορίας τους ένα αγόρι με WANG φούτερ, WANG βερμούδα, WANG κάλτσες, WANG παπούτσια και.. wait for it.. WANG τσάντα, να χλαπακιάζει ένα ντόνερ και να του πέφτει το λάχανο με τη σως πάνω στο φουτεράκι. Όχι.

5. Δυτικό Βερολίνο. "Πήγα στο δυτικό για φαγητό" δεν λέει κανείς, ποτέ. Είναι σαν να περνάς ένα νοητό τείχος και να βγαίνεις στο Λονδίνο ή σε κάποια άλλη καθώς πρέπει πόλη της Ευρώπης, όπου τα μαγαζιά είναι ακριβα, οι δρόμοι καθαροί και δεν καπνίζεις στα μπαρ. Οι γυναίκες φοράνε ξώβυζα, οι άντρες πουκάμισα και δεν θα δεις αυτοκίνητο δεκαετίας να κυκλοφορεί. Posh spice. 

#blogovision 2014: 12

12. Aphex Twin - Syro


Χόρευε τέκνο και το πρόσωπό της έλαμπε. Τα μαλλιά της έπεφταν στο πρόσωπό της, σγουρά, κοντά και ιδρωμένα. Τα μάτια της γυάλιζαν από τις μεθαμφεταμίνες και το κόκκινο κραγιόν της έδινε έναν αέρα σταρ, ο οποίος μαγνήτιζε όσους βρίσκονταν σε μια ακτίνα γύρω της.
Φορούσε αρβύλες, στρατιωτικό παντελόνι και κοντό μπλουζάκι. Χόρευε σαν άντρας, δυνατά, φασίστικα αλλά με τόση θηλυκότητα. Κουνούσε το κεφάλι της σαν τρελή και μετά έκανε τα μαλλιά της πίσω και το strobe light φώτιζε τα υγρά ζυγωματικά της.
Όταν χόρευε δεν κοιτούσε κανέναν. Ανταλλάξαμε κάτι βλέμματα διψασμένα, καβλωμένα για μουσική και ουσίες.
"Δεν είναι σαν να σε διατάζει η τέκνο; Να σου λέει πώς να χορέψεις; Να μπαίνει μέσα σου και να σε γεμίζει συναισθήματα;"
Ναι.
Σε κάποια φάση την πλησίασε κάποιος.
"Όταν σε είδα να χορεύεις, φοβήθηκα. Όσο σε κοιτούσα κατάλαβα ότι δεν είσαι τρομακτική, είσαι μοναδική".
Μονόκερος.

#blogovision 2014: 13

13. Jessie Ware - Tough Love

Κάποιος πρόσφατα μου είπε ότι δεν αντιλαμβάνομαι σωστά την αγάπη. Βασικά, δεν μου το είπε ακριβώς έτσι, αλλά διαφώνησε όταν δήλωσα ότι για μένα η αγάπη είναι βαρετό συναίσθημα, σαν αυτό που νιώθει η μάνα σου, όταν σε αγαπάει και εννοεί ότι θέλει το καλό σου.
Σύμφωνα με άλλους, η αγάπη είναι αρνητικά συναισθήματα, είναι οργή, ζήλεια, κάτι πολύ έντονο που δεν μπορείς να ελέγξεις. Είναι φωνές, τσακωμοί, ανασφάλειες.
Σύμφωνα με άλλους, η αγάπη εύκολα αποκτάται και εύκολα δίνεται. Και το να πεις "σ'αγαπώ" δεν σημαίνει κάτι. 
Σημαίνει κάτι αν πεις "σ'αγαπώ;".
Αυτός ο κάποιος που διαφώνησε μαζί μου, μου quotαρε την Frances Ha. Μου είπε ότι όταν αγαπάς κάποιον, "είναι αυτό το πράγμα όταν είσαι με κάποιον και τον αγαπάς και το ξέρει και σε αγαπάει και το ξέρεις.. αλλά είσαι σε ένα πάρτι.. και οι δύο μιλάτε σε άλλους και γελάτε και λάμπετε.. και κοιτάς στο δωμάτιο και διασταυρώνονται τα βλέμματά σας.. αλλά - αλλά όχι επειδή είσαι κτητικός ή είναι σεξουαλικό.. αλλά επειδή είναι ο άνθρωπός σου σ'αυτή τη ζωή. Και είναι αστείο και λυπηρό γιατί αυτή η ζωή θα τελειώσει και είναι αυτός ο μυστικός κόσμος που υπάρχει εκεί στον κόσμο, απαρατήρητος, που κανείς δεν ξέρει γι'αυτόν. Είναι κάπως σαν αυτό που λένε ότι άλλες διαστάσεις υπάρχουν γύρω μας αλλά κανείς δεν έχει τη δυνατότητα να τις συλλάβει. Αυτό - αυτό είναι που θέλω από μια σχέση. Ή απλά από τη ζωή, νομίζω."

#blogovision 2014: 14

14. La Roux - Trouble In Paradise


Το παρόν κείμενο μπορούσε να έχει ως εναλλακτικό τίτλο "Πώς να κάνετε τις πιο γκλάμορους διακοπές στα Καμμένα Βούρλα". Και μερικά τιπς:
- Πιείτε πολύ αλκοόλ με καλαμάκι, σαν να είστε η Πάρις Χίλτον το 2006.
- Αν έχετε γυρίσει Ελλάδα για διακοπές από το εξωτερικό, να έχετε ύφος και στάση "αχ πώς το λέτε εσείς εδώ, γιατί ξεχνάω πώς το λέμε εμείς εκεί". Σίγουρα δεν θυμάστε τα τραγούδια με τα οποία το κουνούσατε το Μάιο γιατί "εκεί μωρέ δεν ακούω τέτοια", φυσικά έχετε επίσης ξεχάσει ότι "δεν αφήνετε τιπ στην Ελλάδα ε, στο Βερολίνο είθισται" και από πού στρίβετε για Εθνική γιατί "μωρέ έχω τόσο καιρό να οδηγήσω στην Ελλάδα".
- Πιείτε πολλά υποβρύχια.
- Φορέστε κάτι λεοπάρ, ειδικά αν είστε άντρες.
- Φορέστε κάτι σε περούκα και κραγιόν, ειδικά αν είστε άντρες.
- Τραβήξτε βίντεο με τα παραπάνω, γύρω στις 6 το πρωί, την ώρα που η κυρία Τέση από δίπλα θα βγει με τις φίλες της για το πρωινό τους μπανάκι.
- Εκφράστε δυνατά στο σοκάκι δίπλα στο σπίτι που κάνετε διακοπές με την οικογένειά σας από μικρά, το άγχος σας ότι "ρε μαλάκα, λες να έμεινα έγκυος;" ή τις αμφιβολίες σας για τον μπάρμαν του χωριού που "σίγουρα είναι αδερφή ρε, είδες στήθος γυαλί;". Ή σχολιάστε κάποιο πέος, κατά προτίμηση επιφανούς προσωπικότητος του χωριού, π.χ. του άλλου μπάρμαν.
- Μιλήστε υποτιμητικά για τις γύρω περιοχές, λες και εσείς είστε από το Παρίσι. "Στη Λαμία το έκανες το τατουάζ ε; Χμ, το βλέπω." 
- Αν θέλετε να αλλάξετε τον αέρα σας πηγαίνετε στη Λαμία, την οποία ίσως να σνομπάρατε κάποτε γιατί από τατουάζ χωλαίνει, αλλά στα μπαρ είναι πρώτη.
- Βουτήξτε το πορτοκάλι του σφηνακίου κίτρινης τεκίλας σε καφέ και ζάχαρη.
- Πιείτε πολλά σφηνάκια κίτρινης τεκίλας.

#blogovision 2014: 15

15. Todd Terje - It's Album Time


Έχω γίνει σκατά.
Το μυαλό μου στροβιλίζεται, νομίζω ότι σκέφτομαι πράγματα που δεν μπορούσα ποτέ να σκεφτώ, ότι το σώμα μου είναι εκεί και το μυαλό μου είναι κάπου αλλού, και εκεί όμως, όλα αυτά ταυτόχρονα.
Δεν υπάρχει λογική αλληλουχία στις σκέψεις μου, δεν ξέρω τις αντοχές μου, δεν τις έχω δοκιμάσει, το σώμα μου κοπανιέται, το ίδιο κοπανιέται και το μυαλό μου.
Με κοιτάνε που χορεύω; Χορεύω άσχημα; Τα χέρια μου έχουν λυθεί, το σώμα μου έχει γίνει έρμαιο της μουσικής και νομίζω ότι είμαι μια μπάλα στο φλιπεράκι και κάθε beat τη χτυπάει και τη στέλνει στην κατεύθυνση που θέλει.
Να πάρω λίγο ακόμα;
Τα φώτα στο Panorama με θαμπώνουν. Νομίζω ότι βλέπω τη σκιά από τα χέρια μου, στους τοίχους του κλαμπ βλέπω να φυτρώνουν φυτά, γελάω, πώς φύτρωσαν ξαφνικά μες στο κλαμπ τα φυτά; Ξαναγελάω μόνος μου, γελάω σε όλους γύρω μου, με κοιτάνε και γελάνε και αυτοί.
Είναι ωραίο να σου χαμογελάνε με συμπάθεια.
Μήπως πρέπει να φύγω; Ωραία μουσική παίζει κάτω. Να πάρω λίγο ακόμα;
Μου τελείωσαν τα τσιγάρα.
Μου τελείωσαν τα λεφτά.
Το στόμα μου κολλάει, θέλω να φάω γλειφιτζούρι. Θέλω να φιλήσω κάποιον για να νιώσω το σάλιο του μέσα στο στόμα μου, ίσως και να τον πάρω μια αγκαλιά.
Έχω λεφτά; Μήπως πρέπει να πάω σπίτι;
Φαίνομαι πολύ κομμάτια; Μπα, υπάρχουν και χειρότερα.
Ευτυχώς που δεν υπάρχουν καθρέφτες και ATM μέσα στο Berghain.

#blogovision 2014: 16

16. Chet Faker - Built On Glass




"You gotta know, I'm feeling love, made of gold"
Είχε 13 χρυσά piercing. Στην αρχή είχα μετρήσει 11, όταν έφτασε σπίτι μου και γδυθήκαμε είδα πού κρύβονταν τα άλλα 2. 'Ηταν πολύ γλυκό παιδί, από αυτούς που ο ήλιος φωτίζει τα γαλάζια μάτια, τα ξανθά μαλλιά και τα χρυσά piercing και εύχεσαι να υπήρχε και κάτι άλλο πέρα από την ομορφιά. 
"Another soul to meet my void then, of anything bare that's made of gold"
Δεν μπορούσα να του πω να μην βλεπόμαστε, πιο πολύ επειδή δούλευε σ'αυτό το hip και ακριβό και πάντα busy μπεργκεράδικο στην πιο cool συνοικία του Βερολίνου. Ξεπουλιόμουν γι'αυτό το τέλειο μπέργκερ με γουακαμόλε και τσιπς γλυκοπατάτας και δεν ένιωθα καμία ντροπή. Ντρεπόταν να με φιλήσει σταυρωτά στη δουλειά γιατί ήταν ιδρωμένος και ίσως μύριζε. Έβγαζε και τα πολλά χρυσά, μάλλον για να μη χάσει κανένα μέσα στη μαγιονέζα, ή του πέσει πάνω στο crispy bacon. 
"A heart will swell before it's hardened, with the flick of the hair, it can make you old"

Του άρεσε πολύ ο Chet Faker και η Azealia Banks. Ήθελε πάντα να βάζουμε Chet Faker όταν αράζαμε σπίτι, ένα πρωί είχε βάλει μουσική και με φιλούσε για να ξυπνήσω. Εγώ ροχάλιζα ψεύτικα και δήθεν του έδιωχνα το χέρι. "Δεν είσαι γλυκός" μου έλεγε, "είμαι με αυτούς που θέλω" ήθελα να του πω, δεν θυμάμαι καν τι έλεγα, ίσως χλαπάκιαζα ένα μπέργκερ με BBQ sauce, πολύ καυτερό το συγκεκριμένο, πάντα έπινα ένα λίτρο κόκα κόλα μαζί. 
Δεν ήθελα να του πω να σταματήσουμε να βρισκόμαστε μόνο και μόνο επειδή τον συμπαθούσα σαν άτομο και έφτιαχνε νόστιμα μπέργκερ. Στην τελική, θα μπορούσαμε να γίνουμε φίλοι καλοί, να βγαίνουμε έξω, να περνάμε ωραία και το πρωί να ανοίγουμε κρυφά το μπεργκεράδικο και να τρώμε δικά μας μπέργκερ που θα εμπνεόμαστε μέσα στη μαστούρα μας. Και το ότι δεν ταιριάζεις σεξουαλικά με κάποιον, δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να είστε φίλοι.
"Another one, another you, it's gotta be love, I said it"

 Δεν έχω ξαναφάει εκεί μπέργκερ από τότε. 

#blogovision 2014: 17

17. MØ - No Mythologies to Follow

8 μύθοι για τους Γερμανούς:

1. Είναι αγενείς. Είναι πολύ ευγενικοί, τόσο ευγενικοί που αν ζητήσεις κάτι χωρίς να πεις "παρακαλώ" σε κοιτάνε περίεργα, τύπου "από πού ήρθε η βλάχα".

2. Είναι ρατσιστές. Πολύ λιγότερο από σένα που δεν τρως από το νέο σουβλατζίδικο κάτω από το σπίτι σου γιατί "το 'χουν Αλβανοί, θα πάω να στηρίξω αυτούς που μας παίρνουν τις δουλειές;"

3. Δεν ξέρουν Αγγλικά. Ξέρουν πολύ καλύτερα από σένα που "my England is very best" και αν δουν ότι προσπαθείς να μιλήσεις Γερμανικά και δεν τα καταφέρνεις, θα σου απαντήσουν στα Αγγλικά. Αν είσαι τουρίστας, μεθυσμένος και ρωτάς πού μπορείς να αγοράσεις ναρκωτικά, θα σου πουν κάτι στα Γερμανικά, πιθανότατα "άντε γαμήσου" και κάπως έτσι βγήκε η βρώμα ότι οι Γερμανοί δεν ξέρουν Αγγλικά.

4. Δουλεύουν όλη μέρα. Δουλεύουν μεγαλύτερο ωράριο από τα δικά μας τα εξάωρα, αλλά όλη μέρα όχι. Ίσα ίσα όταν έρχεται Feierabend, που σημαίνει, ουσιαστικά, απόγευμα χωρίς δουλειά, δεν σηκώνουν ούτε τηλέφωνο, αν έχει σχέση με τη δουλειά.

5. Είναι φασίστες. Τους Ναζί δεν θέλουν να τους βλέπουν και τους έχουν περιορίσει στα προάστια.

6. Είναι ακοινώνητοι. Είναι απλά λιγότερο χαζοκοινωνικοί από εμάς. Δηλαδή οι Γερμανίδες δεν κάνουν "αγάαααπηηηηηηη" μόλις βλέπουν τις φίλες τους, ούτε λένε από το πρώτο βράδυ της γνωριμίας για τα στυτικά προβλήματα του πρώην τους.

7. Δεν ξέρουν να διασκεδάζουν. Μια χαρά διασκεδάζουν, φεύγουν από τη δουλειά κατά τις 5 το απόγευμα Παρασκευής και γυρνάνε σπίτι Κυριακή βράδυ, τίγκα στο αλκοόλ, τα ναρκωτικά και τη σύφιλη. Δηλαδή εσύ που ανεβαίνεις στο τραπέζι στον Παντελίδη και δίνεις 200 ευρώ λουλούδια νεκροταφείου κάθε Σάββατο διασκεδάζεις καλύτερα;

8. Δεν είναι της σχέσης. Δεν είναι της μονογαμικής σχέσης, αλλά είναι έστω ειλικρινείς. Όχι σαν εμάς που λέμε ότι κάνουμε μονογαμικές σχέσεις, αλλά στην πραγματικότητα έχουμε μπλέξει τόσο πολύ τα μπούτια μας που κάπου εκεί μέσα θα βρεις και καμιά αμυγδαλή.

#18: Sons Of Magdalene - Move To Pain

#19: Kiesza - Sound Of A Woman
#20: SOHN - Tremors

#blogovision 2014: 18

#18: Sons of Magdalene - Move to Pain

- Πάω λίγο πάνω.

- Τι έχει πάνω;

- Dark room. 

Δεν ήταν ουσιαστικά dark room, ήταν ένα μπαλκονάκι στο δεύτερο stage, όπου μπορείς να δεις τον κόσμο που χορεύει, να ακούσεις τη μουσική, να χαζέψεις τον μεταλλικό δράκο που πετάει φωτιές. 

- 'Ελα να δεις. 

Δεν το σκέφτηκα πάρα πολύ, στο Βερολίνο είχα έρθει. Dark room. Δεν είχε τέτοια στην Αθήνα και αν είχε, δεν τα είχα ανακαλύψει ποτέ. Γιατί να πας στο κλαμπ να κάνεις σεξ; Με αγνώστους; Και αν κολλήσεις κάτι; Σε κλέψουν; Σε βιάσουν;

Το μπαλκονάκι δεν ήταν σκοτεινό τελικά. Φωτιζόταν από τα φώτα του κλαμπ και μπορούσες να δεις τα πάντα, εκτός από μια γωνίτσα, που έβλεπες μόνο σκιες να κουνιούνται ρυθμικά, ανεξάρτητα από το beat που έκανε το μπαλκόνι να τρίζει. Στο πιο φωτεινό σημείο ήταν ένα κορίτσι, πολύ όμορφο, λείο δέρμα, άσπρο, πορσελάνινο, ξανθά μαλλιά, λευκό φόρεμα, στημένη στα 4 και από πίσω της ένας τύπος να τη γλείφει, όσο οι υπόλοιποι θαμώνες κοιτούσαν το θέαμα με τα χέρια μέσα στα παντελόνια τους.

- Έρχονται και κορίτσια εδώ;

- Δες λίγο καλύτερα.

Δεν ήταν κορίτσι τελικά. Ήταν ένα πορσελάνινο ξανθό αγόρι, περικυκλωμένο από μαντράχαλους Γερμανούς ή τουρίστες που πλήρωσαν είσοδο, ποτά και ναρκωτικά για να μπορέσουν να βγάλουν τα βίτσια τους. Η ατμόσφαιρα μύριζε σεξ. Δεν μπορούσα να φανταστώ πώς θα μπορούσε ένας χώρος να μυρίζει λερωμένο λάτεξ και σωματικά υγρά. Γύρισα να πω κάτι στο φίλο μου αλλά δεν ήταν πλέον μόνος. 

"Ώστε έτσι βγαίνουν εδώ πέρα" σκεφτόμουν όσο κατέβαινα τα σκαλιά. Και τότε συνειδητοποίησα ότι κάπου είχα αφήσει το πουκάμισό μου.

#blogovision 2014: 19

#19: Kiesza - Sound Of A Woman

"Λυπάμαι πολύ, ψάχνουμε για γυναίκα".

Δεν έχετε ιδέα πόσο δύσκολο είναι να βρεις σπίτι στο Βερολίνο. Είναι σαν να ψάχνεις να βρεις ρούχο στις εκπτώσεις των Primark. Ξεσκαρτίζεις για ώρα τη σκατίλα και μόλις δεις από μακριά κάτι αξιοπρεπές που είναι στο νούμερό σου, έρχεται κάποιος πιο γρήγορος από σένα και στο παίρνει μέσα από τα χέρια. Ρίχνεις όλο και περισσότερο τις προσδοκίες σου και κάποια στιγμή, θα βρεις κάτι που εν τέλει είναι στη νέα κολεξιόν.

"Λυπάμαι πολύ, ψάχνουμε συγκάτοικο άνω των 30".

Μερικές φορές είχαν ανοιχτά viewings σπιτιών, όπου όλοι ήταν εχθροί. Μια φορά είχα πετύχει και έναν Έλληνα, το έπαιζα ξένος για να μην μου πιάσει την κουβέντα. Τα αρπακτικά δεν πιάνουν το κους κους πριν κάνουν έφοδο στο ποντίκι. 

"Λυπάμαι πολύ, είσαι πολύ χαριτωμένος για να μείνουμε μαζί. Θα 'θελες όμως να πάμε για ένα ποτό;"

Για τους Έλληνες που είχαμε συνηθίσει τη σαλονάρα μας και το δυάρι μας, να κυκλοφορούμε με το βρακί και να αφήνουμε τα πιάτα στο νεροχύτη για μια ολόκληρη βδομάδα, η συγκατοίκηση είναι δύσκολη διαδικασία. Πόσο μάλλον όταν πας να μείνεις με έναν ή περισσότερους αγνώστους. 

"Είμαι χορτοφάγος και δεν θέλω κρέας να ακουμπάει στο ψυγείο μου"

Ευτυχώς ο δικός μου συγκάτοικος είναι ο καλύτερος συγκάτοικος του κόσμου. Δεν γκρινιάζει με τη μουσική, μου κάνει παρατήρηση αν γυρνάω μόνος μου από το κλαμπ, φτιάχνει τις πρίζες, ξεβουλώνει το νιπτήρα και όταν θέλω να αποφύγω επισκέψεις, λέω ότι είναι πολύ περίεργος και αυστηρός. Τελευταία, καλλιεργεί μαριχουάνα με την κοπέλα του και έχει ένα δίμηνο που με έχει αφήσει να αλωνίζω μόνος μου στο δυάρι. Αν δεν είναι αυτό αγάπη, τότε δεν ξέρω τι είναι.

#20: SOHN - Tremors

#blogovision 2014: 20

#20: SOHN - Τremors

- Πάμε μέχρι το φαρμακείο να ζυγίσουμε τις βαλίτσες μου;

- Ναι και να λένε "τι κάνει αυτή η τρελή;"

- Μα δεν θα μπεις εσύ, θα με περιμένεις απ'έξω.

- Δεν λέω για μένα.

Και κάπως έτσι με τα γλυκόλογα της αδερφής μου, ένα εισιτήριο one way, δύο βαλίτσες από 20 κιλά η καθεμία και μια χειραποσκευή που με το ζόρι χωρούσε στο καλάθι της easyjet, ένα δερμάτινο μπουφάν στο χέρι και το ipod φορτωμένο με ό,τι μπορούσε να χωρέσει ("στο εξωτερικό δεν έχει torrents" μου έλεγαν), έφυγα για Βερολίνο.

Στο ταξίδι έμαθα πολλά: ότι τα καθίσματα της easyjet είναι φτιαγμένα για ανθρώπους που δεν ξεπερνούν σε ύψος το 1.80, ότι τα καροτσάκια που βάζεις τις βαλίτσες στο αεροδρόμιο έχουν φρένο και πρέπει να το ξεμπλοκάρεις αν δεν θες να χαράξεις τα πλακάκια, ότι βαριέμαι να μου μιλάει ο διπλανός μου στο αεροπλάνο για την Ελλάδα και για τον πολιτισμό της, ότι άνοιξη στο Βερολίνο μεταφράζεται σε ελληνικό χειμώνα.

Το ίδιο βράδυ, μετά από ένα τρίπατο burger με το φίλο που με φιλοξενούσε, έκανα log in στο μεγαλύτερο γερμανικό σάιτ για αναζήτηση σπιτιού. "Γεια σας, ονομάζομαι Γιώργος και είμαι 25 χρονών. Ήρθα πριν λίγες μέρες στο Βερολίνο ώστε να ψάξω δουλειά και σκοπεύω να μείνω μόνιμα. Είδα την αγγελία σας και μου άρεσε πάρα πολύ το δωμάτιο που νοικιάζετε. Μου αρέσει να μαγειρεύω, να ακούω μουσική (φυσικά πάντα σεβόμενος τους συγκατοίκους μου) και θα ήθελα πολύ να μένω σε ένα σπίτι με άτομα με τα οποία θα μπορούσαμε να πιούμε μια μπύρα το βράδυ. Θα σας ήμουν ευγνώμων αν κανονίζαμε ένα ραντεβού για να γνωριστούμε καλύτερα και να δω το δωμάτιο".

Πολλαπλή αποστολή.

Καλωσόρισα.