17.12.14

#blogovision 2014: 5

5. Trust - Joyland



Σε όποιον λέω τις απόψεις μου για το κλάμπινγκ με κοιτάει περίεργα.
Βλέπετε, το κλάμπινγκ δεν είναι ποτό στο χέρι - δείχνεις ωραίος - χαζοκουνιέσαι - χτυπάς γκομενάκι - πας σπίτι.
Ούτε φεστιβάλ και David Guetta και γυαλιά ηλίου και μπούγιο και να χύνεις μπύρες ο ένας στον άλλον.
Ούτε ζητωκραυγές και πανηγυρισμοί με τους κολλητούς επειδή έβαλε κομματάρα ο τύπος και πήραμε και ένα κουμπί και πω πω γαματίλα που παίζει εδώ μέσα.
Το κλάμπινγκ είναι για λίγους. 
Είναι για αυτούς που αντέχουν να τσαλακώνονται. Που χορεύουν χωρίς να υπάρχει αύριο, που ακούν τη μουσική και αφήνουν το σώμα τους ελεύθερο, δίνουν κίνηση στα πόδια, στη μέση, στο κεφάλι, στα χέρια, δεν ακολουθούν κανένα βήμα αλλά αφήνουν τη μουσική να τους παρασύρει και, ταυτόχρονα να τους μαζέψει. Που ξέρουν πότε να πάνε και πότε να φύγουν. Που δεν είναι εμμονικοί με τον εαυτό τους και δεν τους νοιάζει να βγάλουν σέλφι μες στο μαγαζί ή να κρίνουν το διπλανό τους που θέλει να χορέψει γυμνός. Που ζεσταίνονται και βγάζουν την μπλούζα γιατί πιέζει το σώμα τους. Που ακούνε το σώμα τους. Που χορεύουν και στάζουν κάβλα, χαρά, οργή, θλίψη. Που χαμογελάνε στο διπλανό τους γιατί ξέρουν ότι εκείνη τη στιγμή είναι όλοι μια οικογένεια, μέσα σε ένα σκοτεινό και βρώμικο κλαμπ, με τη μουσική να σου καταστρέφει σιγά σιγά τον τυμπανικό υμένα.
Είναι για αυτούς που είναι διαφορετικοί και θέλουν να γιορτάσουν τη μοναδικότητά τους. Που δεν θέλουν τον τουρίστα/ τον περίεργο/ τον "κανονικό" στον ίδιο χώρο μαζί τους, δεν είναι αξιοθέατα, δεν χρειάζονται κάποιον να τους συζητάει την επόμενη μέρα με τους συναδέρφους.
Το κλάμπινγκ είναι ρατσισμός προς την κανονικότητα.
Ωραίο δεν ακούγεται όμως;



15.12.14

#blogovision 2014: 6

6. FKA Twigs - LP1



Σκόρπιες σκέψεις για την κάνναβη στο Βερολίνο:
- Την πουλάνε παντού. Σε πάρκα, σε σταθμούς του μετρό, στα κλαμπ, έξω από τα κλαμπ, σε μπαρ, έξω από μπαρ, σε σπίτια, ντελίβερι. Όλα.
- Την πίνουν όλοι. Στις πρώτες συνεντεύξεις για σπίτι, με περίμεναν με το μπαφάκι, μάλλον για να μην προσέξω τη μούχλα στον τοίχο και να νομίζω ότι το κατοικίδιο είναι μονόκερος.
- "Wait, is that a unicorn?".
- O συγκάτοικός μου λείπει από το σπίτι δύο μήνες. Κάπου στο μήνα μου απολογήθηκε, καθ'ότι Γερμανό, ότι δεν με αποφεύγει, αλλά φυτεύει λαχανικά στο σπίτι της κοπέλας του. Στο διαμέρισμα. Λαχανικά. Όταν πέρασε για την αλληλογραφία, πήρε ντροπαλό ύφος και παραδέχτηκε ότι καλλιεργεί χόρτο.
- Ο συγκάτοικός μου με έχει για χαζό.
- Οι Γερμανοί δεν ξέρουν να κολλάνε χαρτάκια. Οικονομική υπερδύναμη, σου λέει.
- Μια φορά είχα πάει σε μια συναυλία και έβγαζα φωτογραφίες. Ο διπλανός μου έπινε ένα τρίφυλλο. Μαντέψτε σε ποιον έκανε παρατήρηση ο σεκιούριτι. Hint: Τώρα οι φωτογραφίες δεν υπάρχουν πια.
- Επειδή έχει κρύο, οι άνθρωποι εδώ δεν βγαίνουν από το ρεστοράν ή την καφετέρια για να το στρίψουν. Το στρίβουν μέσα στο μαγαζί, πάνω στο τραπέζι, με τη σερβιτόρα να έρχεται και να ρωτάει ευγενικά "θα θέλατε κάτι άλλο;"
- "Μια τζιβάνα κάνε μας αν μπορείς, ευχαριστούμε"


14.12.14

#blogovision 2014: 7

7. Caribou - Our Love



"Όταν έρθω να φάμε μπουγάτσα"
Η μπουγάτσα είναι ίσως αυτό που μου έχει λείψει περισσότερο απ' όλα όσο μένω εξωτερικό. Περισσότερο και από το downloading (μια φίλη μου Καναδέζα απορεί πώς ζούσαμε χωρίς streaming), περισσότερο και από τα ποτά που είναι 70% τζιν, 20% πάγο και 10% τόνικ. Περισσότερο και από την Καίτη Γαρμπή 6 το πρωί σε γκλάμορους σκυλομάγαζο της επαρχίας.
"Επίσης θέλω να φάω φακές γιατί εδώ είναι πανάκριβες. Και γύρο κοτόπουλο με σως μουστάρδας. Και μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Και πάστες γιατί εδώ κάνουν κάτι απαίσια εκλαίρ και ένα τσιζκέικ της προκοπής κάνει 4€"
Στη Γερμανία έχουν γλυκά, δεν μπορώ να πω. Κάτι σταφιδόψωμα, κάτι σοκολάτες, κάτι μάφινς, όλα πολύ ωραία. Αλλά μπουγάτσα δεν έχουν. Σιροπιαστά κάνουν οι Τούρκοι στο Kreuzberg και πιο κάτω, πεντανόστιμα, μυρίζει βουτυρο όλο το τετράγωνο. Γυράδικα όλο και κάπου έχει, αξιοπρεπή. Μπουγάτσα δεν έχω βρει πουθενά, απορώ πώς δεν ήρθε κανένας Σαλονικιός μερακλής να ανοίξει το μπουγατσάδικό του, να μαζέψει όλους τους Βερολινέζους χίψτερ που δεν θα μπορούν να προφέρουν τη λέξη και θα λένε κάτι σαν "μποουγκέτσσσα"
Αυτή τη στιγμή που γράφω το κείμενο, ανταλάσσω το αριστερό μου νεφρό για μια μπουγάτσα κρέμα με μπόλικη άχνη και κανέλα, κριτσανιστό φύλλο, γωνία κατά προτίμηση, κομμένη στη λαδόκολλα, να την τρως με το χέρι και να γεμίζεις λίγδες. Μεθυσμένος κατά προτίμηση, στο Γιάννη στη Μητροπόλεως στη Θεσσαλονίκη, με την ουρά να φτάνει μέχρι το μεθεπόμενο μαγαζί και να περιμένεις να βγει το σουφλέ αλλαντικών γιατί μετά το γλυκό, θες και κάτι αλμυρό.



13.12.14

#blogovision 2014: 8

8. Lykke Li - I Never Learn



"Είσαι ευτυχισμένος;" με ρώτησε αφού κάθησε δίπλα μου στον καναπέ.
- Δεν ξέρω, ίσως.
- Γιατί;
- Δεν ξέρω τι εννοείς ευτυχισμένος.
- Σου αρέσει η ζωή που κάνεις;
- Θα μπορούσε.
- Πιστεύεις ότι θα μπορούσες να τη φτιάξεις;
- Ναι.
- Γιατί δεν την φτιάχνεις;
Η μουσική ήταν πολύ δυνατή για να απαντήσω.
- Τι σε χαλάει στη ζωή σου;
Επιμένει. Ποιος είναι αυτός τώρα;
- Τι κάνεις εδώ αυτή τη στιγμή αντί να βγεις έξω να φτιάξεις τα πράγματα που σε χαλάνε;
- Ήρθα να χορέψω, όχι να βρω ψυχολόγο.
- Δεν χορεύεις όμως.
Γύρισα να του πω να πάει να ενοχλήσει κάποιον άλλον. Δεν είδα κανέναν δίπλα μου.


#blogovision 2014: 9

9. Banks - Goddess



Στην αρχή περίμενα να βρω σπίτι.
Όταν βρήκα σπίτι περίμενα να μάθω Γερμανικά.
Όταν έμαθα Γερμανικά περίμενα να βρω δουλειά, δουλειά δεν βρήκα ακόμα.
Όταν πέρασαν 3 μήνες περίμενα να γυρίσω καλοκαίρι στην Ελλάδα.
Όταν γύρισα από τις διακοπές περίμενα να επιστρέψω Βερολίνο, ήθελα να πάω για clubbing.
Όταν πήγα στο πρώτο πάρτι, περίμενα να φτάσει η Κυριακή να πάω στο Berghain.
Όταν πήγα στο Berghain, περίμενα να έρθει αυτός για να χορέψουμε μαζί.
Και χορεύαμε.
Και γλείφαμε τα γλειφιτζούρια που είχε φέρει.
Και φιλιόμασταν χωρίς σάλια, αφυδατωμένοι.
Όταν φιλιόμασταν περίμενα να φύγουμε, να γυρίσουμε σπίτι να μουσκέψουμε τα σεντόνια.
Και το πάτωμα.
Και τον καναπέ.
Και τα ρούχα μας.
Όταν στέγνωνα τα ρούχα μου, περίμενα να περάσουν οι μέρες για να τον ξαναδώ.
Περίμενα Περιμένω.


12.12.14

#blogovision 2014: 10

10. 18+ - Trust



Τα σεντόνια είχαν ποτίσει ιδρώτα από όλες αυτές τις μέρες.
Είχαμε πιεί και το τελευταίο τσιγάρο και χαζεύαμε τον καπνό να ανεβαίνει, να στροβιλίζεται και να ποτίζει τους τοίχους του .
"Δεν είναι σαν να παίζουμε σε indie ταινία;"
Κάθε φορά που βλεπόμασταν αναρωτιόμουν το ίδιο πράγμα. Από αυτές τις ταινίες που οι πρωταγωνιστές κάθονται σε ένα κρεβάτι γυμνοι και καπνίζουν, μιλάνε, γαμιούνται και ξανακαπνίζουν.
Καθόμασταν λίγη ώρα χωρίς να μιλάμε και ξεκίνησε να με χαϊδεύει.
"Άνοιξε την κάμερα" μου είπε, σχεδόν προστακτικά, και άρχισε να κατεβαίνει προς τα κάτω.


#blogovision 2014: 11

11. Azealia Banks - Broke With Expensive Taste



 5 Βερολινέζικα σύμβολα νεοπλουτισμού και η σημασία τους.
1. Ακριβό ποδήλατο. φυσικά και το Βερολίνο είναι μια πόλη στην οποία μπορείς να μετακινηθείς με το ποδήλατο γιατί είναι ως επί το πλείστον επίπεδη. Επειδή έχεις λεφτά για ξόδεμα παίρνεις πανάκριβο ποδήλατο, το οποίο συνολικά χρησιμοποιείς 3 μήνες το χρόνο γιατί αν το χρησιμοποιήσεις πάνω από τόσο θα πάθεις πνευμονία ή θα γλιστρήσεις στον πάγο και θα σπάσεις το κεφάλι σου. Φυσικά κάποια στιγμή θα σου κλέψουν σέλα/ κουδουνάκια/ φωτάκια/ όλο το ποδήλατο και στην επόμενη αγορά θα ρίξεις τα στάνταρ σου στο "ας έχει τουλάχιστον όλες τις ακτίνες στη ρόδα του".
2. Fjallraven Kanken: Αυτές οι τσάντες είναι άβολες, με λουριά που κόβουν, καθόλου ανθεκτικές, δεν χωράνε σχεδόν τίποτα και κάνουν 70€. Παρ' όλα αυτά, όλοι έχουν από μία, σε έντονο χρώμα συνήθως. Το ότι είναι άβολες και κόβουν τα λουριά το είπα ε;
3. Veganism. To να είσαι χορτοφάγος στην Ελλάδα που βρίθει από μπάμιες και κολοκυθάκια είναι πολύ εύκολο. Το να είσαι vegan σε μια χώρα που το κύριο προϊόν της είναι τα λουκάνικα αγγίζει τα όρια της ψυχικής ασθένειας. Με είχαν καλέσει κάποτε σε ένα χορτοφαγικό δείπνο και, για να μην πάω με άδεια χέρια, ξέρετε, τι θα πει ο κόσμος, έχω ανατροφή εγώ, πήγα να πάρω παγωτό. Από σόγια. Αν είχα αγοράσει μια τσανάκα Ben & Jerry's πιο λίγα θα είχα πληρώσει και πιο νόστιμο θα ήταν.
4. Alexander Wang for Η&Μ. Δεν ήταν καν ωραία, άνθρωποι. Ίσως να αγόραζα κι εγώ και να μην τα έβαζα σ'αυτή τη λίστα, αν δεν είχα δει τη δεύτερη μέρα της κυκλοφορίας τους ένα αγόρι με WANG φούτερ, WANG βερμούδα, WANG κάλτσες, WANG παπούτσια και.. wait for it.. WANG τσάντα, να χλαπακιάζει ένα ντόνερ και να του πέφτει το λάχανο με τη σως πάνω στο φουτεράκι. Όχι.
5. Δυτικό Βερολίνο. "Πήγα στο δυτικό για φαγητό" δεν λέει κανείς, ποτέ. Είναι σαν να περνάς ένα νοητό τείχος και να βγαίνεις στο Λονδίνο ή σε κάποια άλλη καθώς πρέπει πόλη της Ευρώπης, όπου τα μαγαζιά είναι ακριβα, οι δρόμοι καθαροί και δεν καπνίζεις στα μπαρ. Οι γυναίκες φοράνε ξώβυζα, οι άντρες πουκάμισα και δεν θα δεις αυτοκίνητο δεκαετίας να κυκλοφορεί. Posh spice. 


10.12.14

#blogovision 2014: 12

12. Aphex Twin - Syro


Χόρευε τέκνο και το πρόσωπό της έλαμπε. Τα μαλλιά της έπεφταν στο πρόσωπό της, σγουρά, κοντά και ιδρωμένα. Τα μάτια της γυάλιζαν από τις μεθαμφεταμίνες και το κόκκινο κραγιόν της έδινε έναν αέρα σταρ, ο οποίος μαγνήτιζε όσους βρίσκονταν σε μια ακτίνα γύρω της.
Φορούσε αρβύλες, στρατιωτικό παντελόνι και κοντό μπλουζάκι. Χόρευε σαν άντρας, δυνατά, φασίστικα αλλά με τόση θηλυκότητα. Κουνούσε το κεφάλι της σαν τρελή και μετά έκανε τα μαλλιά της πίσω και το strobe light φώτιζε τα υγρά ζυγωματικά της.
Όταν χόρευε δεν κοιτούσε κανέναν. Ανταλλάξαμε κάτι βλέμματα διψασμένα, καβλωμένα για μουσική και ουσίες.
"Δεν είναι σαν να σε διατάζει η τέκνο; Να σου λέει πώς να χορέψεις; Να μπαίνει μέσα σου και να σε γεμίζει συναισθήματα;"
Ναι.
Σε κάποια φάση την πλησίασε κάποιος.
"Όταν σε είδα να χορεύεις, φοβήθηκα. Όσο σε κοιτούσα κατάλαβα ότι δεν είσαι τρομακτική, είσαι μοναδική".
Μονόκερος.


#blogovision 2014: 13

13. Jessie Ware - Tough Love



Κάποιος πρόσφατα μου είπε ότι δεν αντιλαμβάνομαι σωστά την αγάπη. Βασικά, δεν μου το είπε ακριβώς έτσι, αλλά διαφώνησε όταν δήλωσα ότι για μένα η αγάπη είναι βαρετό συναίσθημα, σαν αυτό που νιώθει η μάνα σου, όταν σε αγαπάει και εννοεί ότι θέλει το καλό σου.
Σύμφωνα με άλλους, η αγάπη είναι αρνητικά συναισθήματα, είναι οργή, ζήλεια, κάτι πολύ έντονο που δεν μπορείς να ελέγξεις. Είναι φωνές, τσακωμοί, ανασφάλειες.
Σύμφωνα με άλλους, η αγάπη εύκολα αποκτάται και εύκολα δίνεται. Και το να πεις "σ'αγαπώ" δεν σημαίνει κάτι. 
Σημαίνει κάτι αν πεις "σ'αγαπώ;".
Αυτός ο κάποιος που διαφώνησε μαζί μου, μου quotαρε την Frances Ha. Μου είπε ότι όταν αγαπάς κάποιον, ίναι αυτό το πράγμα όταν είσαι με κάποιον και τον αγαπάς και το ξέρει και σε αγαπάει και το ξέρεις.. αλλά είσαι σε ένα πάρτι.. και οι δύο μιλάτε σε άλλους και γελάτε και λάμπετε.. και κοιτάς στο δωμάτιο και διασταυρώνονται τα βλέμματά σας.. αλλά - αλλά όχι επειδή είσαι κτητικός ή είναι σεξουαλικό.. αλλά επειδή είναι ο άνθρωπός σου σ'αυτή τη ζωή. Και είναι αστείο και λυπηρό γιατί αυτή η ζωή θα τελειώσει και είναι αυτός ο μυστικός κόσμος που υπάρχει εκεί στον κόσμο, απαρατήρητος, που κανείς δεν ξέρει γι'αυτόν. Είναι κάπως σαν αυτό που λένε ότι άλλες διαστάσεις υπάρχουν γύρω μας αλλά κανείς δεν έχει τη δυνατότητα να τις συλλάβει. Αυτό - αυτό είναι που θέλω από μια σχέση. Ή απλά από τη ζωή, νομίζω."