Hype: Prepare the Red Carpet

Είμαστε δέκα μέρες μακριά από την φετινή τελετή απονομής των Όσκαρ και παρότι υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι φέτος δεν θα παραμερίσω το διάβασμα για να κάνω αφιέρωμα-σεντόνι στα πολυαγαπημένα μου βραβεία, εννοείται πως τελικά αγνόησα παντελώς τον καλό μαθητή που κρύβω (πολύ βαθιά) μέσα μου. Τα Όσκαρ επιστρέφουν φέτος ανανεωμένα, με νέο μασωνικό logo, την Ellen ξανά παρουσιάστρια και ένα τρέιλερ που μας προϊδεάζει για μια άκρως μουσικοχορευτική (=βαρετή) τελετή απονομής. Η μαύρη αλήθεια είναι ότι έχουμε χρόνια να απολαύσουμε τελετή απονομής Όσκαρ και ο μόνος λόγος που ελπίζω ότι φέτος ίσως η μοίρα μας αλλάξει είναι επειδή υπάρχουν αρκετά ενδεχόμενα για αναστατώσεις / ευτράπελα. Πάνε χρόνια από την τελευταία φορά που η οσκαρική κούρσα είχε τόσο ενδιαφέρον όσο η φετινή. Πότε ήταν η τελευταία φορά που θυμάσαι να είναι ανοιχτή η μάχη για τα Όσκαρ; Με μια μικρή αναδρομή, θα έλεγα ότι μάλλον το 2003 (τότε με τον Πιανίστα, το Chicago και το Gangs of New York) ήταν η τελευταία φορά που το σκηνικό ήταν τόσο ρευστό. Σίγουρα, όπως κάθε χρονιά, έτσι και φέτος κάποιες κατηγορίες έχουν κλείσει εδώ και καιρό, αλλά σε αρκετές από τις βασικές κατηγορίες υπάρχουν πολλά περιθώρια για να γίνει κάποια αναστάτωση.

Καλύτερη Α' Αντρική Ερμηνεία

Μην γελιέσαι. Ο Matthew McConaughey δεν είναι το απόλυτο φαβορί της φετινής σεζόν. Ναι, οι πιθανότητες είναι με το μέρος του: η λογική λέει ότι άμα πάρεις τη Χρυσή Σφαίρα και το SAG, το Oscar είναι μόνο ένα βήμα μακριά. Άμα επίσης πρωταγωνιστείς στην πιο πολυσυζητημένη σειρά της χρονιάς (το "True Detectives" του ΗΒΟ) τότε οι πιθανότητές σου αυξάνονται. Πόσο μάλλον αν είσαι ένας παγκοσμίως αναγνωρίσιμος και αγαπημένος ηθοποιός που επί χρόνια αναλωνόταν σε εμπορικές μπούρδες και επιτέλους αποφάσισε να πάρει την καριέρα του στα σοβαρά (αυτό μου θυμίζει την περίπτωση του Mickey Rourke, ο οποίος, oops, έχασε - δίκαια - το Όσκαρ από τον Sean Penn). Η ταινία σου δε είναι υποψήφια σε πολλές βασικές κατηγορίες παρότι κανείς δεν το περίμενε (μοντάζ και σενάριο, για ποιο λόγο Ακαδημία;), έχει ευαίσθητο θέμα και εσύ μπήκες στη διαδικασία της ολικής μεταμόρφωσης, χάνοντας δυο ντουζίνες κιλά για να μπεις στο πετσί του ρόλου. Όλα φωνάζουν Όσκαρ. Και ναι, τα προγνωστικά λένε ότι θα το πάρει. Μέχρι και εμείς πιστεύουμε ότι μάλλον θα το πάρει. Μάλλον. 

Θα είναι μέγα λάθος να μην υπολογίσει όμως κάποιος τη δυναμική πορεία του Leonardo DiCaprio στην φετινή κούρσα. Μπορεί στα βραβεία να μην τα έχει πάει καλά (έχασε κιόλας το BAFTA τις προάλλες, σε μια κατηγορία που δεν είχε καν αντιμέτωπο τον McConaughey) αλλά παραμένει η (όχι και τόσο) "σιωπηλή" δύναμη που θα μπορούσε άνετα να ταράξει τα νερά στις 2 του Μάρτη. Όχι μόνο επειδή δίνει την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του αλλά και μια από τις πιο συναρπαστικές ερμηνείες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια σε μικρή ή μεγάλη οθόνη. Σκέτο αγρίμι. Ο Leonardo DiCaprio είναι από αυτές τις περιπτώσεις ηθοποιών που η Ακαδημία έχει "αδικήσει" αρκετές φορές στο παρελθόν, είτε μη βραβεύοντας, ή μην δίνοντας του καν υποψηφιότητα για ορισμένες από τις πιο πολυσυζητημένες ερμηνείες της χρονιάς, με πιο πρόσφατο παράδειγμα το περσινό "Django Unchained". Και φέτος είναι η ιδανική ευκαιρία για την Ακαδημία να "right its wrongs" που λένε κι εδώ στα ξένα. Θα είναι σίγουρα μεγάλο και δύσκολο βήμα για τους ψηφοφόρους: η ταινία προκάλεσε πολλές αντιδράσεις για τις ασύστολες βωμολοχίες της, την κατάχρηση ναρκωτικών ουσιών από τους πρωταγωνιστές της και την "αποθέωση της άσωτης ζωής" όπως πολλοί (λάθος) ανάγνωσαν. Επίσης, πρόκειται για ένα ρόλο τρομερά αβανταδόρικο αλλά και απίστευτα αντιπαθητικό. Τα μέλη της Ακαδημίας δυσκολεύονται να ψηφίσουν χαρακτήρες τους οποίους δεν θαυμάζουν ή με τους οποίους δεν συμπάσχουν. Παρ' όλ' αυτά, το επιχείρημα παραμένει: μιλάμε για την πιο σπουδαία ερμηνεία της χρονιάς, από έναν από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς της γενιάς μας. Μια ερμηνεία που, εδώ που τα λέμε, έχει διαφημιστεί φέτος όσο καμία άλλη. Ο Leo προωθεί την ταινία όπου βρεθεί και σταθεί, διαφημιστικά της οποίας μπορεί να βρει κανείς σε κάθε λογής site, με όλα να βάζουν την ερμηνεία του DiCaprio σε πρώτο πλάνο. Άμα οι διαφημιστικές καμπάνιες κατάφεραν να δώσουν Όσκαρ στην Gwyneth Paltrow, τόσο σίγουρα μπορούν να βοηθήσουν και τον Leo.

Όσον αφορά στους τρεις υπόλοιπους υποψήφιους, πολλοί λένε ότι ο Bruce Dern θα το πάρει ως βραβείο "συνολικής συνεισφοράς", για όλες αυτές τις ερμηνείες του παρελθόντος για τις οποίες δεν ήταν καν υποψήφιος. Δες λίγο τους νικητές τα τελευταία χρόνια και πες μου πότε ακριβώς έγινε αυτό. Ούτε η Riva το κατάφερε πέρυσι, ούτε ο Langella το 2008, ούτε καν ο Murray το 2003.
Ο Chiwetel, είναι αναμφισβήτητα συναρπαστικός, πήρε και το BAFTA, αλλά ένα BAFTA δεν φέρνει την άνοιξη, εκτός και αν η Ακαδημία αρχίσει να ψηφίζει το 12 Years a Slave σε κάθε πιθανή κατηγορία, γιατί έτσι κι αλλιώς θα πρέπει να του δώσει κάτι ακόμα άμα σκοπεύει να το βραβεύσει στην κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας. Για τον Bale δεν θα μιλήσω καν, θα πρέπει να είναι ευχαριστημένος που είναι υποψήφιος.

Hype: Fuck Christmas, it's awards season!

Όταν έρχεται ο Δεκέμβριος ο περισσότερος κόσμος χαίρεται γιατί πλησιάζουν Χριστούγεννα. Εγώ πάλι χαίρομαι γιατί ξεκινάει η οσκαρική κούρσα! Τα Όσκαρ επιστρέφουν φέτος ανανεωμένα, με νέο, μασωνικό logo, με την Ellen ξανά παρουσιάστρια και με τρέιλερ που μας προϊδεάζει για μια άκρως μουσικοχορευτική τελετή απονομής (τι να κάνω, να πανικοβληθώ;). Η μαύρη αλήθεια είναι ότι έχουμε χρόνια να απολαύσουμε τελετή απονομής Όσκαρ, αλλά ευτυχώς υπάρχουν οι Χρυσές Σφαίρες (δες που φτάσαμε!!) που επιστρέφουν με Tina Fey και Amy Poehler και τις σχεδόν εγγυημένα συμβατικές τους βραβεύσεις που κανέναν δεν θα ενοχλήσουν γιατί TINA FAY KAI AMY POEHLER!!

Πάμε όμως στο ζουμί. Το φετινό ποστ-σεντόνι, ακολουθεί το περσινό φορμάτ γιατί πολύ μας βόλεψε και αντί για κατηγορία-κατηγορία, μιλάμε για τα φετινά φαβορί, outsiders και τα συναφή, ταινία-ταινία. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε τις κρίσιμες υποψηφιότητες των περισσότερων σωματείων στο τραπέζι, έχουμε όμως Χρυσές Σφαίρες, ενώσεις κριτικών, SAG και Critic's Choise που μας δείχνουν μια κάποια πρώτη τάση που όμως είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα ανατραπεί μέσα στον επόμενο μήνα, όπως είχε γίνει εξάλλου και πέρυσι. Αναμένουμε υποψηφιότητες για PGA και DGA στις 2 και 7 Γενάρη αντίστοιχα, ανακοίνωση υποψηφιοτήτων BAFTA στις 8, απονομή Χρυσών Σφαιρών στις 12 του Γενάρη και ανακοίνωση οσκαρικών υποψηφιοτήτων στις 16.

Όπως πάνε μέχρι στιγμής τα πράγματα, τρεις είναι οι ταινίες που σέρνουν τον χορό εφέτος: "Gravity", "12 Years a Slave" και "American Hustle". O ανταγωνισμός είναι όμως και πάλι τεράστιος, ειδικά στις κατηγορίες του Α' Αντρικού και της Σκηνοθεσίας, όπου κονταροχτυπιούνται οι παλιοί γνώριμοι DiCaprio, Redford, Hanks, Greengrass, Payne, Scorsese, Coen, O' Russell, Jonze με πολλά υποσχόμενα new entries (Ejiofer, McConaughey, Dern, Isaac, Cuaron, McQueen). Παρακάτω θα βρεις 12 ταινίες που σίγουρα θα απασχολήσουν την φετινή οσκαρική σεζόν και άλλες 3 που θα πρεπε να την απασχολήσουν αλλά επειδή η ζωή είναι κακούργα και άδικη μάλλον δεν θα το κάνουν. Μείνε συντονισμένος/-η, θα γίνονται updates.

Αποκωδικοποίηση: PGA = Producers' Guild of America, DGA = Directors' Guild of America, SAG = Screen Actors Guild, WGA = Writers' Guild of America, LAFC =  Los Angeles Film Critics, NYFCC = New York Film Critics Circle, NBoR = National Board of Review

Τα comebacks

Inside Llewyn Davis, των αδερφών Coen

Golden Globes: Υποψηφιότητα για Καλύτερη Ταινία - Κωμωδία/Μιούζικαλ, Αντρική Ερμηνεία σε Κωμωδία/Μιούζικαλ (Oscar Isaac), Τραγούδι

Critics Choice Awards: Υποψηφιότητα για Καλύτερη Ταινία, Πρωτότυπο Σενάριο, Φωτογραφία, Τραγούδι

NYFCC: Καλύτερη Φωτογραφία

LAFC: Καλύτερη Μουσική Επένδυση

NBoR: Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο, μια από τις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς

Μεγάλο βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών

Πολυαναμενόμενη επιστροφή αυτή των Coen, πολυεπαινεμένη από τους κριτικούς, ψιλοάπατο όμως πάει μέχρι στιγμής στα βραβεία. Παρότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το "Inside Llewyn Davis" θα είναι υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας (άμα κατάφερε το "A Serious Man" να μπει στη δεκάδα, δε θα κωλώσει αυτό), το θέμα όμως είναι πως με τον τρομερό φετινό ανταγωνισμό που επικρατεί στη σκηνοθεσία και τον Α' Αντρικό, ούτε οι Coen, ούτε ο Isaac θα φτάσουν μέχρι τις αντίστοιχες πεντάδες. Οι μόνες υποψηφιότητες που μάλλον θα συνοδέψουν αυτή της "Καλύτερης Ταινίας" θα είναι αυτές της Φωτογραφίας και του Πρωτότυπου Σεναρίου. Κρίμα γιατί υπό άλλες συνθήκες θα μιλούσαμε για ένα από τα μεγάλα φαβορί.

American Hustle, του David O' Russell

Golden Globes: Υποψηφιότητα για Καλύτερη Ταινία - Κωμωδία/Μιούζικαλ, Αντρική Ερμηνεία σε Κωμωδία/Μιούζικαλ (Christian Bale), Γυναικεία Ερμηνεία σε Κωμωδία/Μιούζικαλ (Amy Adams), Β' Αντρική Ερμηνεία (Bradley Cooper), Β' Γυναικεία Ερμηνεία (Jennifer Lawrence), Σκηνοθεσία, Σενάριο

SAG: Υποψηφιότητα για Καλύτερο Καστ, Β' Γυναικεία Ερμηνεία (Jennifer Lawrence)

Critics Choice Awards: Υποψηφιότητα για Καλύτερη Ταινία, Α' Αντρική Ερμηνεία (Christian Bale),  Β' Αντρική Ερμηνεία (Bradley Cooper), Β' Γυναικεία Ερμηνεία (Jennifer Lawrence), Σκηνοθεσία, Πρωτότυπο Σενάριο, Καστ, Μοντάζ, Κοστούμια, Μακιγιάζ

NYFCC: Καλύτερη Ταινία, Σενάριο, Β' Γυναικεία Ερμηνεία (Jennifer Lawrence)

Ένα από τα τρία μεγαθήρια της φετινής οσκαρικής κούρσας, το back-to-back του David O' Russell φωνάζει "Όσκαρ" από χιλιόμετρα, θα μαζέψει σίγουρα πολλές υποψηφιότητες, αλλά κάτι μου λέει ότι μάλλον θα μείνει εκεί. Όχι ότι δεν έχει το κοινό και τους κριτικούς στο πλάι του, απλά ο O' Russell μοιάζει καταδικασμένος να φτάνει στην πηγή και να μην πίνει ποτέ νερό. Οι πρωταγωνιστές της περσινής ταινίας του, Jennifer Lawrence και Bradley Cooper, φτάσανε στις πεντάδες των Α' ρόλων στα Όσκαρ και φέτος έχουν κλειδώσει για τους Β' ρόλους με το "American Hustle". Αν και η Lawrence, όπως πάνε τα πράγματα, θα είναι το πιο δυνατό όνομα τις φετινής πεντάδας στον Β' Γυναικείο, η περσινή της νίκη για το "Silver Linings Playbook" κάνει μια δεύτερη σερί βράβευση σχεδόν εξωπραγματική. Ο ίδιος ο O' Russell πάλι, μετά την περσινή απρόσμενη υποψηφιότητά του στα Όσκαρ μοιάζει γκαραντί για την φετινή πεντάδα Σκηνοθεσίας, αλλά η φετινή σεζόν έχει τόσο μεγάλα ονόματα που θα παλέψουν για μια θέση στον ήλιο οπότε δεν είναι πιθανό ο O' Russell να μείνει στον άσο. Στις τεχνικές κατηγορίες πάλι όλο και κάτι θα μαζέψει, έτσι για να μην μείνει παραπονεμένο.

Hype: Η Οδύσσεια ενός Ejekt

Μετά από 2 ακυρώσεις της τελευταίας στιγμής (δεν είναι και λίγο να ακυρώνει το 2ο όνομα λίγες εβδομάδες πριν το φεστιβάλ) και αρκετές φήμες ότι οι Palma Violets δεν ήταν ποτέ πραγματικά κλεισμένοι να παίξουν, πραγματοποιήθηκε το Ejekt Festival 2013. Έφυγα λίγο νωρίτερα από τη δουλειά, φόρτωσα το φλασάκι με James Blake και Pet Shop Boys και ξεκίνησα για Αθήνα, ώστε να μπορώ να σχολιάσω με άνεση το τι είδαμε φέτος στο Ejekt.

Φτάσαμε στην Πλατεία Νερού γύρω στις 17:45, αφού πρώτα μας μπινελίκωσαν οι μισοί ταξιτζήδες της πόλης γιατί δεν ξέρω ακόμα να οδηγώ στην Αθήνα. Η αλήθεια είναι ότι σκάσαμε λίγο νωρίς, ούτε τα κορίτσια του promotion δεν είχαν αρχίσει καλά καλά να σε κυνηγάνε για να σου δώσουν συλλεκτικό αναπτήρα μαζί με το πακέτο που θα αγοράσεις. Εκείνη την ώρα έπαιζαν οι Wedding Singers, αρκετά ευχάριστοι ήταν και θα ταίριαζαν πολύ σε κάποιο φοιτητικό φεστιβάλ. Διασκεύασαν Yazoo, Prodigy και άλλα διάφορα που δεν θυμάμαι γιατί ήμουν χαμένος στα προμόσιον των τσιγάρων. Πήγα σε όλα γιατί ήθελα πολύ να "παίξω με το L&M και να κερδίσω" και ήμουν "έτοιμος να κάνω μια αλλαγή στη ζωή μου με το Marlboro" - σιχαίνομαι και L&M και Marlboro btw.

Μετά τους Wedding Singers, σειρά είχαν 3 ελληνικά συγκροτήματα που προέκυψαν από το Red Bull Bedroom Jam: οι Bittersweet, οι Jamming Funkers και οι Viper Vikings. Να σας πω την αμαρτία μου, αυτούς δεν τους κατάλαβα γιατί η μουσική ήταν εκκωφαντική κοντά στο stage και προτιμήσαμε να κάνουμε βόλτες στην Πλατεία Νερού. Σαν χώρος είναι πολύ καλός, έχει εύκολη πρόσβαση με το αυτοκίνητο, ευάερος, ευήλιος, με τα πλοιαράκια της μαρίνας να δίνουν καλοκαιρινή εσάνς, μια κούκλα σκέτη. Όσον αφορά την οργάνωση, υπήρχε ένα τεράστιο μπαρ με μπύρες, νερά και μοχίτο από το οποίο έπαιρνες με μάρκα το ποτό σου, σύστημα εμπνευσμένο από Primavera (ή και όχι;) που δούλευε, ίσως επειδή ο κόσμος δεν ήταν ασφυκτικά πολύς. Εγώ τουλάχιστον όσες φορές πήγα, ξεδίψασα αμέσως. Τουαλέτες πολλές και χημικές, ούτε εκεί υπήρξε συνωστισμός αλλά η μυρωδιά από χημική τουαλέτα μες στη λαλάκα είναι κάτι που δεν θέλω να βιώσω δεύτερη φορά στη ζωή μου.

Hype: Punk by Daft

Είναι μερικά συγκροτήματα που στην Ελλάδα τα υποδεχόμαστε με σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια, με τον ίδιο τρόπο που πηγαίνουμε για καλαμαράκια και ουζάκι το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής. Μερικά από αυτά, όπως οι Archive και οι Puressence έχουν χιλιοπαιχτεί, φταίνε και σειρές του Κοκκινόπουλου που κατόρθωσαν και μας έπλυναν το μυαλό με το "Again". Εϊναι και αυτά τα συγκροτήματα όμως που δεν θα μπουν ποτέ στην κατηγορία Scorpions, όπως οι National και οι Arcade Fire, για κάποιο λόγο είναι ακόμα πολύ ίντι και μάλλον θα συνεχίσουν να είναι, διότι ο μέσος Έλληνας μουσικός επιμελητής (έτσι λέγεται;) ή ραδιοφωνικός παραγωγός θα προτιμήσει την γκλαμουράτη ποζεριά της Lana Del Rey, παρά το "Ocean of Noise" π.χ.

Οι Daft Punk δεν ξέρω σε ποια κατηγορία μπορούν να μπουν. Βασικά, δεν ήξερα καν ότι γουστάραμε τόσο πολύ Daft Punk, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι το "Get Lucky" θα είναι για φέτος το καλοκαίρι ό,τι ήταν και το I Follow Rivers δυο χρόνια πριν. Ετοιμαστείτε δηλαδή για ρεμιξάρες από djάρες τύπου Dj Antonis και αλλαγές με Γωγώ Τσαμπά, μέχρι το Σεπτέμβρη θα τραγουδάνε και οι γονείς μας "τουγκελάκη τουγκελάκη". Με το που λήκαρε ο δίσκος, το μισό Ελληνικό τουήτερ λέρωσε το βρακάκι του με δηλώσεις λατρείας για το ντουέτο από τη Γαλλία και τα νέα για το leak διαδόθηκαν από στόμα σε στόμα και από dm σε dm με τον ίδιο τρόπο που σκάγανε τα sms να ενημερώσουν για το θάνατο της Amy Winehouse επειδή κατά πάσα πιθανότητα ήσουν στην παραλία και δεν το 'χες πάρει πρέφα. Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, το "Random Access Memories" είναι το πιο hyped μουσικό γεγονός, περισσότερο και από το "Young And Beautiful" της Lana, ίσως περισσότερο και από το δίσκο των National, που ακούσαμε την προηγούμενη εβδομάδα.

Το θέμα με το "Random Access Memories" είναι ότι δεν έχει κανένα λόγο να είναι τόσο hyped στην Ελλάδα, στη χώρα που εξυψώνουμε το κιτσάτο και προσκυνούμε την κόκκινη τουαλέτα της "νονάς" Κατερίνας - στα μπούτια! στα μπούτια! - Στανίση. Οι μισοί από αυτούς που χορεύουν το "Get Lucky" δεν ξέρουν καν ποιος είναι ο Nile Rodgers, οι Chic, το "I Want Your Love", ίσως ακούν το κομμάτι με το μισό ενθουσιασμό που το ακούει αυτός που μπορεί να ξεχωρίσει την κιθάρα του Rodgers και βρίσκει στο τετράλεπτο αυτό αριστούργημα το διάδοχο του "Good Times". Αυτό ισχύει και για τον υπόλοιπο δίσκο, καθώς είναι γεμάτος αναφορές στα sub-genres της disco στα τέλη του '70 - αρχές '80.  Πάρε για παράδειγμα τη συνεργασία με τον Giorgio Moroder. Μια 9λεπτη αυτοβιογραφική επίδειξη δύναμης από τον μάστορα του είδους, ο οποίος στα 2 πρώτα λεπτά εξηγεί πώς έγινε θρύλος, και με την ατάκα "My name is Hansjorg Giovanni, but everyone calls me Giorgio" ξεκινάνε 7 παραληρηματικά λεπτά synth ψυχεδέλειας.

Το "Giorgio by Moroder" είναι, ουσιαστικά, όλη η ουσία του "Random Access Memories". Κάθε κομμάτι, σχεδόν, θα μπορούσε να έχει έναν παρόμοιο τίτλο, τύπου "Nile by Rodgers", "Pharrell by Williams", "Punk by Daft". Κάθε συμμετοχή έχει τη σφραγίδα του καλλιτέχνη που συμμετέχει και, μετά, η δουλειά πέφτει στα ρομπότ να δέσουν όλη αυτή την ετερογένεια σε ένα άλμπουμ 74 λεπτών, όσο ένα μέσο cd. Αυτό σε ορισμένες περιπτώσεις λειτουργεί νοσταλγικά, όπως το τελευταίο θριαμβευτικό δημιούργημα ενός θρύλου (Paul Williams στο "Touch" ή Giorgio Moroder), σε άλλες πάλι παντρεύει το νέο με το παλιό, όπως στο "Get Lucky" ή στο "Lose Yourself to Dance". Έξω από τα νερά τους βγαίνουν στο "Doin' It Right", το πιο πειραματικό κομμάτι του δίσκου, στο οποίο μάλλον συμμορφώνουν τον κουραστικά εναλλακτικό Panda Bear να γράψει "κάτι πιο ποπ" και τα καταφέρνουν  εξαίσια. Όταν πάλι τα ρομπότ κλαίνε, επιστρατεύουν τον Julian Casablancas και τον Chilly Gonzales, φτιάχνοντας το μελό breakdown του δίσκου, με το "Within" και το "Ιnstant Crush", αποδεικνύοντας στο δεύτερο ότι μπορείς να χορεύεις και να κλαις ταυτόχρονα.

Το υπέροχο σ'αυτό το δίσκο, αν και έχει πολλά υπέροχα οπότε η σωστή έκφραση θα ήταν "ένα από τα υπέροχα", είναι ότι κατορθώνει να ακούγεται 100% Daft Punk και να κρατάει τις ισορροπίες ανάμεσα στο ποιος είναι ο lead και ποιος ο featured καλλιτέχνης. Είναι από τα άλμπουμ που δεν θα καταντήσουν ποτέ βαρετά αν τα ακούσεις ολόκληρα και κάθε τραγούδι σχεδόν είναι single material, τόσο catchy. Σαν να πήρες το "One More Time" και να το μετέφερες στο 1979 δηλαδή, για τέτοια καρέκλα μιλάμε.

Όσο καρεκλάδες και αν είναι οι Γάλλοι, το πραγματικά ροκ στην όλη υπόθεση είναι ότι ήταν κρυμμένοι για 8 χρόνια και έφτιαχναν το μέλλον της edm, βασισμένοι πάνω στο παρελθον της. Και στα 20κάτι χρόνια καριέρας, μπορούν να πετάξουν απροειδοποίητα ένα disco άλμπουμ - επτασφράγιστο μυστικό μέχρι την τελευταία στιγμή και να κάνουν όλο τον κόσμο να ασχοληθεί μαζί τους. Αυτό είναι punk. Punk by Daft.

5/ 5

Hype: The Duke is out tonight.

Ήμουν τις προάλλες, σε μια μικρή εξόρμησή μου στα Γιάννενα, στο κόκκινο μαγαζί του Άρη και συζητούσαμε - διαφωνούσαμε για τον Bowie. Ο Άρης, έχοντας μεγαλώσει με τη μουσική του υποστήριζε ότι πρέπει επιτέλους να σταματήσει, συγκεκριμένα "να το βουλώσει", ενώ εγώ που τον έμαθα όταν στο γυμνάσιο αγόραζα το Rolling Stone για να εξασκήσω τα αγγλικά μου, πίστευα ότι ήταν από τους λίγους καλλιτέχνες που έχουν διατηρήσει μια αξιοπρεπή πορεία, προσαρμόζοντας τον ήχο του στους πειραματισμούς της εποχής μεν, κρατώντας όμως την ταυτότητα της μουσικής του. Αφού καταλήξαμε ότι θα περιμένουμε πρώτα να το ακούσουμε, μόλις γύρισα είδα ότι το "The Next Day" είχε αυτό που δεν είχαν οι μεγάλοι του δίσκοι, όπως το "Hunky Dory" ή το "Aladdin Sane": είχε stream!

Το γεγονός ότι ο Bowie άργησε 10 χρόνια να κυκλοφορήσει το "The Next Day" και ότι πραγματοποίησε τις ηχογραφήσεις σε απόλυτη μυστικότητα είναι αυτό που τον διαφοροποιεί από τον Ziggy Stardust ή τον Thin White Duke (τις περσόνες που υιοθέτησε στα βουτηγμένα στην κοκαϊνη '70s). Πλέον δεν είναι εκείνος ο διψασμένος για προσοχή δάνδης, ούτε το αγόρι που ντύνεται με κολάν και ζωγραφίζει αστραπές στο πρόσωπό του. Είναι ένας καλλιτέχνης που δήλωσε ότι δεν θα ξαναδώσει συνέντευξη, ούτε και θα κάνει περιοδεία για την προώθηση του δίσκου. Ενδιαφέρεται περισσότερο για το περιεχόμενο, παρά για την εικόνα, αν και το videoclip του με την Tilda Swinton ήταν εξαιρετικό. Ό,τι είχε να πει, το είπε με τον δίσκο αυτό, από το πρώτο κιόλας κομμάτι που τραγουδάει "Here I am, not quite dying" - απάντηση στα δημοσιεύματα για την υγεία του που ξεφυτρώνουν συχνά πυκνά, μετά το έμφραγμα που έπαθε πριν 9 χρόνια.

Σε κάθε ευκαιρία, το album μας υπενθυμίζει πόσα χρόνια καριέρας κουβαλάει ο Bowie στην πλάτη του και το κάνει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Κατ'αρχήν μουσικά. Σχεδόν ό,τι ακούμε στο άλμπουμ το έχουμε συνδέσει με κάτι άλλο από Bowie. To σαξόφωνο στο "Boss Of Me" θυμίζει λίγο "Golden Years" με τη φανκιά του, το "(You Will) Set The World On Fire" έχει κάτι από "Cat People", ενώ το μόνο κομμάτι που θυμίζει τις drum 'n bass ατασθαλίες των '90s είναι το "If You Can See Me". Κατά δεύτερον, στιχουργικά. To πρώτο single "Where Are We Now?" είναι ένας νοσταλγικός ύμνος στο Βερολίνο και στα χρόνια που πέρασε εκεί, αλλά σε όλο το δίσκο θα ακούσεις στίχους για το διάστημα, ένα σχεδόν εμμονικό χαρακτηριστικό του Bowie, από τον Ziggy Stardust μέχρι το "Hallo Spaceboy". Και το εξώφυλλο. Αυτό το εξώφυλλο που προκάλεσε τόση συζήτηση για το τι θέλει να πει, για το αν είναι επίσημο ή απλά fan made και για το κατά πόσο ο Bowie είχε σκοπό να συνεχίσει την τριλογία του Βερολίνου. Και φυσικά ο Tony Visconti. Δεν είναι τυχαίο που ο Bowie διάλεξε τον άνθρωπο με τον οποίον έχει κάνει τους καλύτερους δίσκους της καριέρας του (εκτός φυσικά από το "Let's Dance"). Θέλει το δίσκο να μυρίζει κλασικό Bowie, όχι αποπροσανατολισμένο Bowie των '90s.

Αυτό που λείπει στο "The Next Day" είναι τα αξιομνημόνευτα κομμάτια. Εκεί και στη φωνή είναι που καταλαβαίνεις ότι ο Λευκός Λεπτός Δούκας είναι πια 66. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, η αυτοαναφορά έχει και παγίδες. Το "Dancing Out In Space" δεν θα γίνει ποτέ "Modern Love", ούτε το "Υou Feel So Lonely You Could Die" είναι "Five Years" όσο και αν χτυπιούνται τα fanboys. Σίγουρα είναι δύσκολο να κρατήσεις ένα δίσκο ενδιαφέρον για όλη τη διάρκειά του, αλλά, διάολε, είναι o Bowie! Μπορεί να ακουστεί φρέσκος και αυτές οι στιγμές είναι οι καλύτερες του άλμπουμ. Το καμπαρεδίστικο "Dirty Boys", το ανθεμικό "Ya ya ya ya" στο  "How Does The Grass Grow", τα παλαμάκια του "The Stars (Are Out Tonight)" ή το σκοτεινό "Love Is Lost".

Τέλος βέβαια, τον αξιολογείς και συγκριτικά πλέον τον Bowie, είναι αναπόφευκτο. Τον συγκρίνεις με τον Lou Reed, τον Paul Mc Cartney,  τον Johnny Cash, τους Rolling Stones, τον Nick Cave. Ασυζυτητί έχει γεράσει καλύτερα απ' όλους. Μπορεί το κύκνειο άσμα του να μην είναι σαν το "Hurt", αλλά έτσι κι αλλιώς ο Bowie ποτέ δεν είχε την λαϊκή πονεμάρα του Cash. Είχε την ωραιοπάθεια, το φαλτσέτο, το Βερολίνο, τον σταρχιδισμό, τον έρωτα, τη φήμη, τον Ziggy. Όλα αυτά είναι εδώ και, αν όντως αυτό είναι το κύκνειο άσμα του Major Tom, το τραγουδά αξιοπρεπέστατα.

3,5/ 5

+ οι 5 καλύτεροι δίσκοι του David Bowie, σύμφωνα με (αχέμ) εμένα.

Hype: Grammys Calling

Την Κυριακή πραγματοποιήθηκαν τα 55α βραβεία Grammy. Για άλλη μια χρονιά χωρίς πολλές (καλές) εκπλήξεις αλλά με όλη τη λάμψη και το glitter που αρμόζει στο μεγαλύτερο μουσικό event, αν και προσωπικά προτιμώ τα MTV Video Music Awards. Μπορεί τα Grammys να έχουν ιστορία ως ξενέρωτα και πολύ politically correct βραβεία, αλλά έχουν επίσης ιστορία ως show με πολύ προσεγμένες performances, ανάμεσα στα country ντουέτα και τους γερόλυκους της Αμερικάνικης μουσικής. Βοηθάει και το γεγονός ότι μετά το φιάσκο των Milli Vanilli, οι οποίοι παραδέχτηκαν ότι δεν τραγουδούσαν live και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν το Grammy τους, η διοργάνωση δεν επιτρέπει το playback, οπότε όλοι είναι αναγκασμένοι να τραγουδούν live.

Και αυτές είναι οι 15 καλύτερες performances για τα τελευταία 25 χρόνια των βραβείων:

Michael Jackson - Man In The Mirror (1988)

Πριν ο Βασιλιάς της Ποπ ξεβάψει στο τραπέζι του πλαστικού χειρούργου, πριν αρχίσει να του πέφτει η μύτη στο πάτωμα, όταν ξεκίνησαν να τον μπερδεύουν με την Diana Ross, βγήκε μόνος του στην πίστα των Grammys ερμηνεύοντας το Man In The Mirror, πριν τον ακολουθήσει μια gospel χορωδία. Για 7 λεπτά μονοπώλησε το stage, αποδεικνύοντας πόσο σπουδαίος performer είναι, χωρίς 80 χορευτές, 30 προβολείς και 10 φίλτρα στα μικρόφωνα.

Eric Clapton - Tears In Heaven (1993)

Από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην ιστορία των βραβείων, ο Eric Clapton ερμηνεύει το τραγούδι που έγραψε μετά το θάνατο του τετράχρονου γιου του. Αυτό. (Και κάτι άλλο: είναι το μόνο βίντεο που υπάρχει από αυτή την απονομή, οπότε ο Clapton ξεκινάει κάπου στα 5 λεπτά.)

Alanis Morissette - You Oughta Know (1996)

Θυμάστε που η Alanis έσκουζε "And are you thinking of me when you fuck her?". Στα Grammys του 1996, αφού την προλόγισε η Ellen DeGeneres, αποφάσισε να θρηνήσει που την παράτησε ο σατράπης, φορώντας τα μαύρα της και ανάβοντας κεριά, ως άλλη Μαρινέλλα, δίνοντας αέρα "Άνοιξε Πέτρα" στο "You Oughta Know".

Hype: Oscars Unchained

Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί φέτος το σκηνικό των βραβεύσεων, το award race του 2012-13 παίρνει επάξια τον τίτλο της πιο ανατρεπτικής, διασκεδαστικής και ενδιαφέρουσας κούρσας των τελευταίων χρόνων. Ειδικά από τη στιγμή που τα τελευταία έξι χρόνια οι νικητές των Όσκαρ ήταν προκαθορισμένοι από τις αρχές του Δεκέμβρη. Το πιο ιντριγκαδόρικο γεγονός της φετινής χρονιάς είναι ότι δεν υπάρχουν φαβορί σε σχεδόν καμία κατηγορία. Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Και αυτό φάνηκε πιο έντονα από κάθε άλλη στιγμή με την απόλυτα "wtf" ανατροπή με την οποία ήρθαμε όλοι αντιμέτωποι στην ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων των Όσκαρ. Πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού (ή έστω τα τελευταία 12 χρόνια που τον παρακολουθώ στενά - όσα και η Maya της Jessica Chastain παρακολουθούσε τον Bin Laden, τυχαίο;) τα προγνωστικά πέφτουν τόσο πολύ έξω. Τρία ονόματα λέγαμε πως είναι σίγουρα για την κατηγορία της Σκηνοθεσίας: Spielberg, Affleck και Bigelow. Αντίστοιχα οι ταινίες τους (Lincoln, Argo, Zero Dark Thirty) ήταν τα αντίστοιχα φαβορί για την Καλύτερη Ταινία. Έλα όμως που όλα άλλαξαν και από εκεί που ο Affleck και η Bigelow φαινόντουσαν οι πιο βασικοί διεκδικητές του Όσκαρ Σκηνοθεσίας, που θα μάχονταν μέχρι τελικής πτώσης για το Χρυσό Αγαλματίδιο, τελικά ΚΑΝΕΙΣ από τους δύο δεν είναι υποψήφιος!! Και σα να μην είναι αρκετό αυτό το σοκ, τις κενές θέσεις που δημιουργήθηκαν από την τρανταχτή απουσία αυτών των δύο ονομάτων δεν την συμπλήρωσε ούτε ο Tom Hooper, ούτε ο Tarantino, ούτε ο Paul Thomas Anderson (τον οποίο μάλιστα ο Affleck, όταν πήρε την Χρυσή Σφαίρα, αποκάλεσε "Orson Welles της εποχής μας") αλλά ο Michael Haneke (σε ένα από τα μεγαλύτερα ανοίγματα που έχει κάνει η Ακαδημία τα τελευταία χρόνια για ξενόγλωσση ταινία, δίνοντας στο Amour 4 βασικές υποψηφιότητες + της ξενόγλωσσης ταινίας) και ο... Behn Zeitlin, ο πρωτοεμφανιζόμενος πιτσιρικάς σκηνοθέτης του "Beasts of the Southern Wild", που ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δεν θα φανταζόταν ότι το φετινό του κινηματογραφικό ταξίδι (που ξεκίνησε με το μεγάλο βραβείο στο Φεστιβάλ του Sundance, συνεχίστηκε με 4 βραβεία στις Κάννες και μια ντουζίνα βραβείων πρωτοεμφανιζόμενου σε διάφορες ενώσεις κριτικών) θα τελείωνε με τόσο φαντασμαγορικό τρόπο. 

Είναι θετικό φαινόμενο η απουσία του Affleck και της Bigelow από την κατηγορία της Σκηνοθεσίας; Μάλλον όχι, γιατί και οι δύο έκαναν πολύ καλές δουλειές φέτος, μπορεί καλύτερες από όλους τους φετινούς υποψήφιους σκηνοθέτες. Είναι όμως αρνητικό φαινόμενο η παρουσία του Zeitlin και του Haneke; Για κανένα λόγο. Όχι μόνο και μόνο επειδή είναι κάτι το "διαφορετικό" ή επειδή ήταν μια ευχάριστη ανατροπή στο κατά τ' άλλα προβλέψιμο σκηνικό των Όσκαρ, αλλά επειδή, στην τελική, άξιζε να αναγνωριστεί επιτέλους η συνεισφορά του Haneke στην έβδομη τέχνη και ο μαγικός τρόπος με τον οποίο σε παγιδεύουν οι εικόνες του νεαρού Zeitlin στο "Beasts". Και οι δύο είναι ταινίες που, απαλλαγμένες από περιττές φανφάρες και εντυπωσιασμούς, μιλούσαν κατευθείαν στην καρδιά του θεατή. Και αυτό που χαρακτηρίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τα φετινά Όσκαρ είναι αυτό ακριβώς: η Ακαδημία ψήφισε με βάση το συναίσθημα. Απαλλάχτηκε από το βαρύ πολιτικό κλίμα που χαρακτήριζε τους τρεις frontrunners και επιβράβευσε ταινίες με κάθαρση, ταινίες που παίρνουν την καρδιά, στην κάνουν χίλια κομμάτια και μετά στην ξαναβάζουν στη θέση της. 

Πως όμως εξηγείται αυτή η πρωτοφανής ΅ποψηφιότητες κάθε κατηγορίας κρίνονται από την εκάστοτε ειδικότητα, δλδ σκηνοθέτες ψηφίζουν για τις υποψηφιότητες στην κατηγορία Σκηνοθεσίας, μακιγιέρ στο Μακιγιάζ κτλ). Και ειδικά σε μια τέτοια χρονιά όπως το 2012 που πολλές διαφορετικές ταινίες αγαπήθηκαν πολύ από τον κόσμο, δεν είναι τόσο παράλογο που ορισμένες από τις επιλογές της Ακαδημίας παρέκκλιναν από τη μάζα.

Παρακάτω θα γίνει μια σχετική προσπάθεια πρόβλεψης των φετινών Όσκαρ, αλλά είναι από δύσκολο έως απίθανο να πέσ και μόνο δικά τους κριτήρια. Από την άλλη, το εκλογικό κοινό των Όσκαρ δεν έχει δα και τόσες πολλές ομοιότητες με όλα τα υπόλοιπα (στις Σφαίρες ψηφίζουν 100 γέροι κριτικοί, στα DGA 14.000 σκηνοθέτες, στα Όσκαρ μόλις 360 σκηνοθέτες - οι υποψηφιότητες κάθε κατηγορίας κρίνονται από την εκάστοτε ειδικότητα, δλδ σκηνοθέτες ψηφίζουν για τις υποψηφιότητες στην κατηγορία Σκηνοθεσίας, μακιγιέρ στο Μακιγιάζ κτλ). Και ειδικά σε μια τέτοια χρονιά όπως το 2012 που πολλές διαφορετικές ταινίες αγαπήθηκαν πολύ από τον κόσμο, δεν είναι τόσο παράλογο που ορισμένες από τις επιλογές της Ακαδημίας παρέκκλιναν από τη μάζα.

Παρακάτω θα γίνει μια σχετική προσπάθεια πρόβλεψης των φετινών Όσκαρ, αλλά είναι από δύσκολο έως απίθανο να πέσω μέσα σε όλα, γι' αυτό θα δίνω και από 2-3 εναλλακτικές (ΧΑ!). Τα είπαμε αναλυτικά εδώ πριν τις υποψηφιότητες των Όσκαρ, πάμε άλλη μία τώρα που απονεμήθηκαν οι Σφαίρες και η Ακαδημία άνοιξε τα χαρτιά της.

Hype: One does not simply walk into Oscars

Ήρθε η ώρα να μπούμε σιγά σιγά στον ρυθμό των βραβεύσεων (και πολύ αργήσαμε). Ευκαιρία όμως, τώρα που ανακοινώθηκαν και οι υποψηφιότητες των Χρυσών Σφαιρών, να πάρουμε λίγο μπρος. Όχι ότι οι Σφαίρες και οι κριτικές ενώσεις είναι τα απόλυτα προγνωστικά για τις υποψηφιότητες της Ακαδημίας! Απλώς δείχνουν μια τάση, προωθούν κάποια ονόματα και επηρεάζουν σε ένα μεγάλο βαθμό το εκλογικό αποτέλεσμα. Φυσικά, οι υποψηφιότητες που πάντα δίνουν μια πιο σαφή εικόνα για το τι θα αντικρίσουμε στα Όσκαρ είναι αυτές των Σωματείων. Σκηνοθέτες, Ηθοποιοί, Παραγωγοί και σε μικρότερο βαθμό Σεναριογράφοι (λόγω των ελιτίστικων κανόνων του Σωματείου τους, πολλά από τα σενάρια που είναι φαβορί για τα Όσκαρ δεν είναι eligible σε αυτούς) που αποτελούν κατά τεράστιο ποσοστό και το εκλογικό σώμα των Όσκαρ, ξεκαθαρίζουν τις οσκαρικές τάσεις με τα δικά τους βραβεία, που είναι κάτι σαν μια μικρή, κλεφτή ματιά στις υποψηφιότητες της Ακαδημίας. Οι ανακοινώσεις των περισσότερων Σωματείων αργούν ακόμα (3/1 για Παραγωγούς και Σεναριογράφους, 8/1 για Σκηνοθέτες) αλλά το Σωματείο των Ηθοποιών άνοιξε τα δικά του χαρτιά ξεκαθαρίζοντας το τοπίο στις ερμηνείες και μας άφησε λίγο άναυδους η αλήθεια είναι με την υποψηφιότητα της Nicole Kidman για μια ερμηνεία που έγινε γνωστή ως "κατούρησα τον Zac Efron", στο Paperboy του Lee Daniels, μια υποψηφιότητα που επαναλήφθηκε και στις Χρυσές Σφαίρες, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο για αντίστοιχη επανάληψη στα Όσκαρ.
Πέρυσι δώσαμε προγνωστικά ανά κατηγορία (και μάλιστα με 75% επιτυχία), φέτος θα δώσουμε ανά ταινία. Ποιες είναι λοιπόν οι ταινίες που θα μας απασχολήσουν στα φετινά Όσκαρ, πόσα βραβεία/υποψηφιότητες έχει τσιμπήσει η κάθε μία και σε ποιες κατηγορίες θα τις εντοπίσουμε στις υποψηφιότητες της Ακαδημίας;
Φέτος δεν υπάρχουν αδιαφιλονίκητα φαβορί. Παρά τις ηχηρές και αδιάκοπες βραβεύσεις του "Zero Dark Thirty" σε όλες σχεδόν τις ενώσεις κριτικών, η νίκη της Bigelow στα Όσκαρ κάθε άλλο παρά εγγυημένη είναι. Σιγά, σιγά όμως, κάποια ονόματα αρχίζουν να κλειδώνουν για σίγουρη υποψηφιότητα, αχνοφαίνονται κάποια φαβορί και μέχρι τις οσκαρικές υποψηφιότητες στις 10 του Γενάρη, θα κάνουμε συχνά updates για να σε κρατάμε σε επαφή με τις ανατροπές και τα περαιτέρω δρώμενα.

Hype: What's up Cannes?

Νταξ, δεν πήγαμε αλλά υπήρχε περίπτωση να λείπει ένα μίνι (έστω) αφιέρωμα στο ίσως καλύτερο κινηματογραφικό φεστιβάλ του κόσμου;

Στα γρήγορα, γιατί είναι βάναυσο να μαθαίνεις πολλές λεπτομέρειες για ένα φεστιβάλ που θες σαν τρελός να πας αλλά δεν το καταφέρνεις ποτέ γιατί η ζωή είναι άπονη και ο κόσμος άδικος. Έτσι λοιπόν, ιδού τα χάιλαιτς των πρώτων ημερών όπως τα βίωσα μέσα από την άνεση της πολυθρόνας και του λάπτοπ μου.

Έχουμε και λέμε...

Το Moonrise Kingdom καταγοήτευσε, αφού κανένας δεν φάνηκε να βγαίνει ανικανοποίητος από την πρεμιέρα του. Σημειωτέον, το Moonrise Kingdome άνοιξε την αυλαία του Φεστιβάλ την Τετάρτη που μας πέρασε, ενώ πρόκειται αναμφισβήτητα για μία από τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της χρονιάς. Ευτυχώς για εμάς, καταφθάνει στις ελληνικές αίθουσες σε λιγότερο από ένα μήνα και συγκεκριμένα στις 14 Ιουνίου. Τρέιλερ εδώ.

Εντωμεταξύ, κάτι τρελές φεμινίστριες έριξαν κατάρες στο Φεστιβάλ γιατί λέει ότι φέτος καμία από τις 22 ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος δεν έχει σκηνοθετηθεί από γυναίκα. Τι φταίνε οι άνθρωποι καλέ που η βιομηχανία δεν έχει πολλές γκόμενες σκηνοθέτιδες; Ευτυχώς όμως βγήκε η Andrea Arnold, μέλος της κριτικής επιτροπής και σκηνοθέτιδα του Fish Tank, και υπερασπίστηκε το Φεστιβάλ γιατί σου λέει άμα καμιά γυναίκα δεν έκανε τίποτα αξιόλογο φέτος γιατί να είναι στο διαγωνιστικό τμήμα; Πρόσθεσε επίσης ότι δεν θα της άρεσε να επέλεγαν ταινία της μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκα. Και πολύ καλά τα είπες κούκλα μου, γιατί μερικοί μου φαίνεται έχουν χάσει τον μπούσουλα. To κρίμα στο λαιμό της βιομηχανίας όχι στου Φεστιβάλ.

Πίσω στις ταινίες, τη δεύτερη μέρα talk of the day ήταν φυσικά η Marrion Cotillard, όχι μόνο επειδή είναι μια κούκλα αλλά και επειδή γάμησε στο Rust and Bone του Jacques Audiard. Όχι ότι ο συμπρωταγωνιστής της Matthias Schoenaerts πήγε πίσω, να τα λέμε αυτά! Το φιλμ πάντως πήρε αρκετά δυνατές κριτικές, αλλά φυσικά δεν έλειψαν σχόλια του στυλ "υπερβολικά βίαιο" και "ασυνάρτητο". Haters gonna hate. Οι καλές οι γλώσσες πάντως λένε ότι θα τσιμπήσει κάποιο από τα βραβεία του φετινού Φεστιβάλ. Τρέιλερ εδώ. 

Πάμε τώρα σε έναν ακόμη αγαπημένο, τον Xavier Dolan, το αγαπημένο παιδί των Καννών που φιλοξενούν πάντα τις ταινίες του στο πρόγραμμά τους (αν και όχι στο διαγωνιστικό, όπως παραπονέθηκε ο ίδιος). Ο Dolan συνεχίζει να κάνει queer cinema και μάλιστα αυτή τη φορά επικεντρώνεται στον τρανσεξουαλισμό. Το Laurence Anyways πάντως, παρά την άψογη αισθητική και σάουντρακ που είναι εγγύηση στις ταινίες του Dolan (φαίνεται και από το τρέιλερ εξάλλου) και την έντονη, σπαρακτική ιστορία που αφηγείται, δεν πολυάρεσε στους κριτικούς, όχι μόνο επειδή είναι (κλασσικά) υπερβολικά ναρκισιστικό και βιντεοκλιπίστικο αλλά και επειδή είναι τεράστιο σε διάρκεια (2 ώρες και 40 λεπτά σου λέει). Πολύ που χέστηκε ο ίδιος, έτσι κι αλλιώς όσο και να τον κράζουν όλοι στο τέλος καταλήγουν ότι έχει τρομερό ταλέντο και ότι είναι ένα από τα ονόματα που θα μας απασχολήσουν πολύ στο μέλλον. Χα.

Πάντως αν υπάρχει μια ταινία που συζητήθηκε αρκετά μετά την προβολή της χθες, αυτή είναι το No του Χιλιανού Pablo Larrain, που συγκέντρωσε τρομερό buzz και εξαιρετικές κριτικές γύρω από το όνομά της. Τρέιλερ μπορεί να μην υπάρχει για να πάρουμε μια γεύση, αλλά αυτό που ξέρουμε είναι ότι η ταινία (όπως και το σύνολο του έργου του Larrain) διαπραγματεύεται τις μέρες της δικτατορίας του Pinochet και ότι έχει έναν εξαιρετικό Gael Garcia Bernal στον ρόλο του campaign manager της αντιπολίτευσης του Pinochet κατά την εκλογική περίοδο του 1988. Ορισμένοι μιλάνε για την καλύτερη ταινία του Φεστιβάλ (μέχρι στιγμής), αλλά έτσι κι αλλιώς, στο τμήμα που βρίσκεται (Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών) δεν πρόκειται να απειλήσει κανένα από τα μεγάλα ονόματα.


Αυτά μέχρι στιγμής, μείνε όμως συντονισμένος με το Φεστιβάλ γιατί σήμερα έχουμε την επιστροφή του Dario Argento με το Dracula 3D (!) και τις επόμενες μέρες έχουμε την οικογένεια Cronenberg με το Antiviral και το Cosmopolis, έχουμε καινούργιο Haneke, Ken Loach, Lee Daniels, έχουμε On the Road, της παναγιάς τα μάτια έχουμε γενικά.. Τα λέμε σε 3-4 μέρες με καινούργιο update!

Hype: Whedonmania

Με το Hunger Games ακόμα στα χάι του, ο Josh Whedon καταφθάνει με φόρα για να σπάσει το σερί της scifi/drama/action ταινία του Gary Ross που βασιλεύει εδώ και τρεις εβδομάδες στην πρωτιά του box office. Και αν δεν τα κατάφερε αυτή την εβδομάδα με το Cabin in the Woods θα το καταφέρει σίγουρα όταν βγει στους σινεμάδες η ίσως μεγαλύτερη superhero movie στην ιστορία, το Avengers. Όχι ότι το Cabin in the Woods τα πήγε άσχημα την πρώτη μέρα της στα ταμεία (πάνω από 5 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις, που λογικά θα αυξηθούν όταν αρχίσει να επιδρά το word of mouth). Aν μάλιστα σκεφτεί κανείς ότι η ταινία ολοκλήρωσε τα γυρίσματά της το 2009, περνώντας τα πάνδεινα με τους διανομείς για να φτάσει να βγει στις αίθουσες 3 χρόνια αργότερα, και μόνο που τα κατάφερε είναι μεγάλη νίκη. Οι κριτικές πάντως είναι εξαιρετικές, μιλάνε για ένα από εκείνα τα θρίλερ που πραγματικά σε βάζουν να σκεφτείς, ένα παζλ με ποικίλα cultural references, μια ταινία που αλλάζει το σκηνικό σε ένα κουρασμένο από τα κλισέ κινηματογραφικό είδος. Δεν δίστασαν να το χαρακτηρίσουν και ως "το Scream της δεκαετίας".

Ποτέ στην πολυετή καριέρα του ο δημιουργός της θρυλικής Buffy δεν είχε συγκεντρώσει τόσο μεγάλο hype γύρω από το όνομά του όσο φέτος. Ένας από τους πιο λατρεμένους, ιδιοφυής και δημιουργικούς ανθρώπους της βιομηχανίας, δημιουργός ορισμένων από τις σειρές με το μεγαλύτερο (geek) fan base (Firefly, Angel, Dollhouse, Dr. Horrible's Sing-Along Blog, Buffy the Vampire Slayer) και υποψήφιος για Όσκαρ για το σενάριο του πρώτου Toy Story, o Whedon έχει πολλά πράγματα για τα οποία μπορεί να είναι περήφανος (όπως πχ ότι είναι ο μόνος άνθρωπος επί γης που κατάφερε να κάνει την Sarah Michelle Gellar να ΕΡΜΗΝΕΨΕΙ) και ας του έκοψαν τις τελευταίες δύο σειρές του πριν καλά καλά προλάβει να ολοκληρώσει το όραμά του (κλάψανε μανούλες όταν ακυρώθηκε το Firefly στα μόλις 14 επεισόδια και ακόμα περισσότερες όταν το Serenity, η ταινία που γύρισε ο Whedon για να κλείσει αξιοπρεπώς την ιστορία του Firefly, δεν έβγαλε καλά καλά τα έξοδά του). Φέτος επιστρέφει με φόρα στα κινηματογραφικά δρώμενα με τρεις (!!) ταινίες και με υποσχέσεις για σύντομη επιστροφή του και στην τηλεόραση. Ας μείνουμε όμως στα κινηματογραφικά.

Έχω γράψει αρκετές φορές για το πόσο πολύ θέλω να δω το Avengers και ας μην μου άρεσε καμία απολύτως από τις ξεχωριστές ταινίες των ηρώων της ταινίας (Hulk, Captain America, Iron Man, Thor). Και αν ποτέ δεν κατάφερα να εξηγήσω το γιατί, τα πρόσφατα πρώτα σχόλια από την πρεμιέρα της ταινίας στην Αμερική ήρθαν να στηρίξουν την αρχική μου διαίσθηση. Στο twitter ο κόσμος έχει τρελαθεί. Μιλάνε με θαυμασμό για τον Whedon, ανακυρρήσουν το "Avengers" σε καλύτερη ταινία της Marvel (!!) και θεωρούν την επιτυχία της εγγυημένη. Άμα κρίνω από το buzz, θα είναι λογικά πολύ μεγαλύτερη απ' ότι κανείς υπολόγιζε.

Και σα να μην έφτανε αυτό, κάπου εκεί στα γυρίσματα των Avengers ο Whedon συγκέντρωσε φίλους ηθοποιούς στο σπίτι του στη Santa Monica και γύρισε ινκόγκνιτο μέσα σε μόλις 12 μέρες μια ακόμα διασκευή για το Much Ado About Nothing του Σέξπιρ, αφήνοντας μας όλους σύξυλους όταν ανακοίνωσε την ολοκλήρωση της τον Οκτώβρη που πέρασε. Βέβαια το μεγάλο ατού της ταινίας είναι το γεμάτο σταρς από σειρές του Whedon καστ της, μεταξύ των οποίων ο Nathan Fillion (Firefly, Dr. Horrible), η Amy Acker (Angel, Dollhouse), ο Alexis Denisof (Buffy, Angel), η Ashley Johnson (Dollhouse), ο Frank Kranz (Dollhouse) και ο Sean Maher (Firefly). Διανομή μπορεί να μην έχει βρει ακόμα αλλά αυτό λογικά θα αλλάξει. Εξάλλου, απ' ότι φαίνεται, φέτος θα είναι η χρονιά που η τύχη θα χαμογελάσει στον Whedon.

Το Cabin in the Woods κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες από σήμερα, Κυριακή 15/4.
Το Avengers θα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα στις 26/4, μία εβδομάδα πριν την προβολή της στην Αμερική.
Το Much Ado About Nothing θα βρει λογικά τη θέση του σε κάποιο κινηματογραφικό Φεστιβάλ μέσα στους ερχόμενους μήνες.

Hype: Bad girl does it well

H Mathangi Arulpragasam γεννήθηκε το 1975 κάπου στο Λονδίνο, από γονείς με ρίζες στη Σρι Λάνκα. Μεγαλώνοντας, αποφάσισε να ασχοληθεί με το graphic art & design, φτιάχνοντας εξώφυλλα για το "The Bitch Don't Work" των Elastica και οργανώνοντας εκθέσεις υποψήφιες για Alternative Turner Prize. Σιγά σιγά, κάνοντας παρέα με μουσικούς όπως τον Damon Albarn και την Peaches, η Mathangi αποφάσισε να ασχοληθεί με τη μουσική. Με τη βοήθεια της Justine Frischmann, τραγουδίστριας των Elastica, έφτιαξε το "Galang", άλλαξε το όνομά της σε ένα ακρωνύμιο που μπορεί να σημαίνει "Missing In Action" ή "Missing In Acton" και κάπως έτσι ξεκίνησε η καριέρα της M.I.A. 

Από τότε μεσολάβησαν διάφορα. Το "Arular" ήταν ο πρώτος της δίσκος, που συνέθεσε στην κρεβατοκάμαρά της στο Λονδίνο, με κομμάτια επηρεασμένα από τον πόλεμο στο Ιράκ, το παρελθόν της και την πολιτική κατάσταση στη Sri Lanka, κυρίως λόγω της συμμετοχής του πατέρα της στους "Liberation Tigers of Tamil Eelam" (ούτε εγώ έχω καταλάβει τι κάνει ακριβώς αυτή η οργάνωση, μην ρωτάτε!). Στη συνέχεια έγινε λίγο πιο pop και κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ, που φέρει το όνομα της μητέρας της, "Kala". Με ηχογραφήσεις που έγιναν σε όλο τον κόσμο, λόγω προβλημάτων με τη visa της και έχοντας ήδη καταφέρει να γίνει γνωστή, το "Kala" κινούταν σε πιο pop μονοπάτια, γεγονός που είχε αντίκτυπο τόσο στην απόδοσή του στα charts, όσο και στην μετέπειτα πορεία της δημιουργού του. Μετά τη σαρωτική επιτυχία του "Paper Planes", η Μ.Ι.Α.έγινε κάτι σαν icon στην indie κοινότητα, κάνοντας το crossover αλά Lana Del Rey, στο πιο ορίτζιναλ. Εμφανίσεις στα Grammy με την κοιλιά τούρλα, συνεργασίες με Kanye West, T.I., Santigold, Christina Aguilera και Major Lazer, αλλά και τροφή για τα indie κιτρινάδικα (κι όμως υπάρχουν) λόγω της σχέσης της με τον Diplo.

Hype: It's Coachella bitch!

Μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις. Αυτό λοιπόν είναι το, για άλλη μια φορά εντυπωσιακότατο, line up του Coachella Valley Music and Arts Festival 2012. Κάθε χρόνο με πιάνει μια μελαγχολία που δεν μπορώ να πεταχτώ μέχρι το Indio, και ρίχνω κατάρες σε όσους θα πάνε. Ας ελπίσουμε ότι και φέτος θα υπάρχει live stream για να μεταφερθούμε μέσα από το full screen στα fields της California, όπως έγινε πέρυσι. Το φεστιβάλ φέτος πρωτοτυπεί, καθώς, ουσιαστικά, γίνεται δύο φορές. Δηλαδή, ίδιο  line up, ίδιος χώρος, ίδια τα πάντα, και έτσι υπάρχει η δυνατότητα να παραβρεθεί περισσότερος κόσμος στη φεστιβαλάρα. Γι'αυτό και οι 2 ημερομηνίες στα μπλε πλαίσια.  Η επίσημη ανακοίνωση αναφέρει ότι αυτό γίνεται για να καταπολεμήσουν την παράνομη αγοραπωλησία των εισιτηρίων, έξυπνη ιδέα αν αναλογιστεί κανείς ότι συνήθως τα εισιτήρια για διοργανώσεις τέτοιου βεληνεκούς εξαντλούνται σε λίγες μέρες και η μεγαλύτερη διακίνηση γίνεται παράνομα. Η προπώληση ξεκινάει κάπου τώρα, οπότε, όποιος ενδιαφέρεται, ας έχει τα μάτια και τα αυτιά του ανοιχτά. Και ας μας πάρει μαζί του, για το Θεό!


P.S. Η εικόνα μεγαλώνει, ξέρετε τώρα.
P.S.2: Proud to be Greek, μόνο και μόνο για το live των Keep Shelly In Athens τη δεύτερη μέρα. Και ας έχουν γράψει λάθος το όνομά τους, χαλάλι. 

Δες και τι έχασες πέρυσι.

Hype: It's her, it's her, it's all for her

H Lizzy Grant ήταν κάποτε ένα απλό κορίτσι. Αμερικανίδα, κοντό ξανθό μαλλάκι, το κορίτσι της διπλανής πόρτας, με όνειρο να γίνει Mariah Carey ή κάτι παρεμφερές. Ήταν κάπως έτσι:

Μετά τον πρώτο της αποτυχημένο δίσκο του 2009, τον οποίο η εταιρεία αναφέρει ότι "απέτυχε να του κάνει promotion" και τα παράτησε, η Lizzy αποφάσισε ότι κάτι έπρεπε να γίνει. Εκμεταλλεύτηκε τον πολυεκατομμυριούχο μπαμπά της και τις γνωριμίες του στη μουσική βιομηχανία, χτύπησε κάτι ενέσεις κολλαγόνου και επιστράτευσε δικηγόρους και μάνατζερ για να αποφασίσουν το νέο της όνομα. Βλέπετε, το Lizzy Grant ήταν βλάχικο και συνηθισμένο, ενώ το Lana Del Rey κλασάτο και σέξι.

Ήταν ζήτημα χρόνου πριν τα media ανακαλύψουν την κούκλα Lana. Το Pitchfork έβαλε την ταμπέλα 'best new track' στο "Video Games" τον Αύγουστο, ενώ το single της "Video Games/ Blue Jeans" μπήκε σε αρκετά top 10 της Eυρώπης, μέσα σ'αυτά και της Μεγάλης Βρετανίας. Αυτή ήταν και η αρχή της δόξας για την 24χρονη bimbo. Είναι big news ένας viral artist σαν την Lana να κάνει το μεγάλο μπαμ και, ξαφνικά, να μπαίνει στα σαλόνια της μουσικής βιομηχανίας. Κάτι τέτοιο έγινε με τη Florence πριν από δύο χρόνια, με αποτέλεσμα να κερδίσει πιο mainstream κοινό, αλλά και να αποκτήσει αρκετούς αντιπάλους. Οι πολέμιοι της τώρα, υποστηρίζουν ότι η Lana Del Rey είναι η Britney Spears της indie: ατάλαντη, άφωνη, μια κούκλα που χρησιμοποιούν οι εταιρείες και οι παραγωγοί για να προμοτάρουν τα κομμάτια τους. Η αλήθεια είναι ότι η ίδια δεν έχει δείξει δείγματα μουσικής ευφυίας, πάρτε για παράδειγμα τη λίστα με τα 11 αγαπημένα της κομμάτια που έκανε για το BEAT. Καμία συνοχή και κανένα γούστο, από Τhomas Newman σε Lil' Wayne και Nirvana. 

Το μόνο αναμφισβήτητα αξιόλογο όμως, είναι τα τραγούδια. Το Video Games είναι άρτιο σε όλα του, και σίγουρα θα κοσμήσει τις πρώτες θέσεις των countdowns του 2011. Το ίδιο ισχύει και με τα videoclip της, τα οποία έχει φτιάξει μόνη της και έχουν μια retro lo-fi αισθητική, μακριά από τα πρότυπα της Gaga, της Perry ή ακόμα και της Florence. Αυτό ίσως είναι το σημαντικότερο, αφού στο τέλος μένουν τα τραγούδια και όχι οι ποδάρες ή το μόνιμο duck face. Το κράξιμο που τρώει από τα απανταχού χιψτέρια είναι ο ορισμός του ότι "δεν υπάρχει καλή ή κακή δημοσιότητα, αλλά μόνο δημοσιότητα" (ή κάπως έτσι)

Απόδειξη? Το νέο της single έκανε πρεμιέρα σήμερα στο Radio One του BBC, ντάλα μεσημέρι, και όλα τα blogs λύσσαξαν. Μέχρι και το στίχο άλλαξε, από "fuck you hard in the pouring rain" που τραγουδούσε στα live της, σε "kiss you hard", προφανώς στα πλαίσια της πολυπόθητης mainstream αποδοχής. Δεν ξέρω αν τελικά έχει πραγματικό ταλέντο ή αν απλά ο indie χώρος είχε έλλειψη από φουσκωμένα χείλη, αλλά είμαι σίγουρος ότι ο δίσκος της θα είναι talk of the blogs τον Ιανουάριο. Και αυτό από μόνο του είναι επιτυχία για την πρώην ξανθιά βλαχάρα. 

Hype: Long live the Queen.

Όλοι ξέρουμε ότι χθες το βράδυ κάπως διέρρευσε το νέο τραγούδι της Madonna. Μπορεί στο Ελλάντα να ήταν 2 το πρωί (και εδώ στην ξενιτιά μια ώρα πίσω) αλλά, λογικά, η μπογιά της Βασίλισσας περνάει ακόμα και οτιδήποτε μουσικό της νέο γίνεται  talk of the blog-town, πριν προλάβεις να πεις "Hung Up" (αυτό ήταν λίγο κρύο, το παραδέχομαι).
Εν συντομία, το κομμάτι λέγεται "Give Me All Your Love" και θα περιλαμβάνεται στο νέο άλμπουμ της Μαντονάρας που θα κυκλοφορήσει την άνοιξη του 2012. Θα το ερμηνεύσει, μεταξύ άλλων, στο ημίχρονο του Super Bowl 2012 το Φεβρουάριο. Για όσους δεν γνωρίζετε, το Super Bowl για τους Αμερικάνους είναι ότι ο δικός μας τελικός πρωταθλήματος, μόνο που εκεί παίζουν ράγκμπι και είναι πολύ φάμπιουλους, σου λέει. Η τηλεοπτική μετάδοση γίνεται από τα 3 μεγαλύτερα δίκτυα της Αμερικής σε rotation (Fox, NBC, CBS διαδοχικά) και κάθε χρόνο μεγαθήρια της pop τύπου U2, Paul McCartney, Michael Jackson, Prince, Black Eyed Peas μοιράζονται τη σκηνή για το show του ημιχρόνου. Φέτος λοιπόν, λέγεται ότι η Madonna μαζί με την M.I.A και την Nicki Minaj θα εμφανιστούν στο Super Bowl για την πρώτη επίσημη performance του "Give Me All Your Love". Επίσης, λέγεται ότι η Lady Gaga σκιζόταν να παίξει φέτος, αλλά η εμπειρία και η bossiness της Madonna την εκτόπισαν.
Σχετικά με το κομμάτι, οι απόψεις διίστανται όπως πάντα. Μερικοί το θάβουν, μερικοί το εκθειάζουν, αλλά όλοι συμφωνούν σε ένα πράγμα. Ο ήχος του κομματιού είναι ό,τι πρέπει για τη Madge. Προσωπικά, αν και τεράστιος fan, δεν τρελάθηκα. Είναι λίγο χαζοχαρούμενο, μου θυμίζει πάρα πολύ το "Hey Mickey", το οποίο και σιχαίνομαι. Παρ' όλα αυτά, το ότι θυμίζει έντονα '80s και "παλία" Madonna είναι θετικό. Οι τελευταίες απόπειρές της ήταν απογοητευτικές. Τo "Celebration" ήταν υπερβολικά απλοϊκό και το "Hard Candy" ήταν μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μιμηθεί την Nelly Furtado και τον Justin, μασημένο φαγητό δηλαδή. Μπορεί η συνεργασία με την M.I.A, αν ισχύει, να είναι παράταιρη (σκεφτείτε την 53χρονη βασίλισσα της ποπ στο ίδιο κομμάτι με το -και καλά- αλητόπαιδο από τη Σρι Λάνκα που πέρυσι κοπανιόταν ότι ήταν "boooooooorn free!") αλλά, τουλάχιστον, θέλει να κάνει κάτι πρωτοποριακό. Κατά πάσα πιθανότητα αφήνει το demo να διαρρεύσει για να κόψει αντιδράσεις. Ως fan εύχομαι να ανακάμψει από τη στασιμότητα των τελευταίων χρόνων και να κόψει κώλους.





Υ.Γ. Ας της πει κάποιος ότι στα 53 δεν επιτρέπεται να αναφέρεται στον εαυτό της ως "girl".
Υ.Γ.2. Επειδή τα uploads τα κατεβάζουν από το YouTube σωρηδών και δεν υπάρχει official stream, δοκιμάστε αυτό, αν δουλεύει ακόμα.
Υ.Γ.3. Δεν ανεβάζω download link, γιατί εδώ οι φυλακές είναι ακόμα χιτλερικές.