Spring Breakers

[disclaimer: το παρακάτω κείμενο δεν έχει σχέση με την ταινία Spring Breakers. Απλά θεώρησα cool να χρησιμοποιήσω τον τίτλο και λίγη από την αισθητική της soon-to-be cult ταινίας.]     

[disclaimer 2: καλά το χρησιμοποίησα το disclaimer?]          

Άλλαξε η ώρα, πράγμα που επίσημα σημαίνει ότι μπήκε η άνοιξη!!!!11! Εντάξει, εδώ στην Ελλάδα έχουμε υπέρμετρο ενθουσιασμό για ό,τι έχει να κάνει με ήλιο και ζέστη, πράγμα παράλογο αν σκεφτείς ότι τους χειμώνες μας τους περνάμε σχετικά ανώδυνα. Και επειδή σας σκεφτόμαστε, σας λέμε τι να φορτώσετε στο ipod σας αυτή την άνοιξη, plus μια playlist ανοιξιάτικη και φρέσκια σαν φράουλα.

James Blake - Overgrown

Έλα ρε Τζέημς, overgrown, ίδια ηλικία έχουμε, με 3 μέρες διαφορά στα γενέθλιά μας (26 Σεπτέμβρη του 1988 αυτός, 29 εγώ). Και είναι ανησυχητικό που βλέπεις κάποιους στα 25 τους να έχουν καριέρες - μεγαθήρια τύπου Rihanna ή να είναι ήδη από τα πρώτα ονόματα στα μεγάλα καλοκαιρινά φεστιβάλ, όπως ο Blake, κι εσύ όταν σε ρωτάνε με τι ασχολείσαι να λες "ε μωρέ, τέλειωσα το Σεπτέμβριο και περιμένω το διορισμό". Αυτά. *παρατάει βουρκωμένος το πληκτρολόγιο και πάει στη μαμά του να του καθαρίσει πορτοκαλάκι*

Πότε; 8 Απριλίου

The Knife - Shaking The Habitual

Πέστε να με φάτε, αλλά δεν μου άρεσε το δεύτερο single τους, "A Tooth For An Eye", δηλαδή το άκουσα μιάμιση φορά και δεν ήθελα να το ξανακούσω. Θα μου πείτε βέβαια, ποιος σε ρώτησε εσένα που ξέρεις 8 στα 13 κομμάτια του δίσκου του Παντελίδη. Όπως και να 'χει, το "Shaking The Habitual" το περιμένουμε πώς και πώς και το φανταζόμαστε σαν ένα πιο επικό και αρρωστημένο "Silent Shout". Μακάρι να βγούμε αληθινοί.

Πότε; 9 Απριλίου (edit: εναλλακτικά άκου το stream εδώ)

Yeah Yeah Yeahs - Mosquito

Πιο κακόγουστοι από ποτέ, όσον αφορά στο εξώφυλλο, αλλά το πλασάρουν σαν άποψη, όπως κάνουν και με το πλατινέ μαλλί της Karen O. Βέβαια, ό,τι ακούσαμε από το δίσκο είναι πολύ καλό, λιγότερο punk από τα πρώτα τους, χωρίς το disco glamour που προσπαθούσαν να έχουν τα τελευταία τους, βρίσκει τη χρυσή τομή για τους Νεοϋορκέζους. Έξτρα μπόνους η Lily Cole στο βίντεο του "Sacrilege".

Πότε; 16 Απριλίου (edit: τέρμα η αναμονή, οι Yeah Yeah Yeahs παρουσίασαν ολόκληρο το δίσκο στο youtube)

Hype: The Duke is out tonight.

Ήμουν τις προάλλες, σε μια μικρή εξόρμησή μου στα Γιάννενα, στο κόκκινο μαγαζί του Άρη και συζητούσαμε - διαφωνούσαμε για τον Bowie. Ο Άρης, έχοντας μεγαλώσει με τη μουσική του υποστήριζε ότι πρέπει επιτέλους να σταματήσει, συγκεκριμένα "να το βουλώσει", ενώ εγώ που τον έμαθα όταν στο γυμνάσιο αγόραζα το Rolling Stone για να εξασκήσω τα αγγλικά μου, πίστευα ότι ήταν από τους λίγους καλλιτέχνες που έχουν διατηρήσει μια αξιοπρεπή πορεία, προσαρμόζοντας τον ήχο του στους πειραματισμούς της εποχής μεν, κρατώντας όμως την ταυτότητα της μουσικής του. Αφού καταλήξαμε ότι θα περιμένουμε πρώτα να το ακούσουμε, μόλις γύρισα είδα ότι το "The Next Day" είχε αυτό που δεν είχαν οι μεγάλοι του δίσκοι, όπως το "Hunky Dory" ή το "Aladdin Sane": είχε stream!

Το γεγονός ότι ο Bowie άργησε 10 χρόνια να κυκλοφορήσει το "The Next Day" και ότι πραγματοποίησε τις ηχογραφήσεις σε απόλυτη μυστικότητα είναι αυτό που τον διαφοροποιεί από τον Ziggy Stardust ή τον Thin White Duke (τις περσόνες που υιοθέτησε στα βουτηγμένα στην κοκαϊνη '70s). Πλέον δεν είναι εκείνος ο διψασμένος για προσοχή δάνδης, ούτε το αγόρι που ντύνεται με κολάν και ζωγραφίζει αστραπές στο πρόσωπό του. Είναι ένας καλλιτέχνης που δήλωσε ότι δεν θα ξαναδώσει συνέντευξη, ούτε και θα κάνει περιοδεία για την προώθηση του δίσκου. Ενδιαφέρεται περισσότερο για το περιεχόμενο, παρά για την εικόνα, αν και το videoclip του με την Tilda Swinton ήταν εξαιρετικό. Ό,τι είχε να πει, το είπε με τον δίσκο αυτό, από το πρώτο κιόλας κομμάτι που τραγουδάει "Here I am, not quite dying" - απάντηση στα δημοσιεύματα για την υγεία του που ξεφυτρώνουν συχνά πυκνά, μετά το έμφραγμα που έπαθε πριν 9 χρόνια.

Σε κάθε ευκαιρία, το album μας υπενθυμίζει πόσα χρόνια καριέρας κουβαλάει ο Bowie στην πλάτη του και το κάνει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Κατ'αρχήν μουσικά. Σχεδόν ό,τι ακούμε στο άλμπουμ το έχουμε συνδέσει με κάτι άλλο από Bowie. To σαξόφωνο στο "Boss Of Me" θυμίζει λίγο "Golden Years" με τη φανκιά του, το "(You Will) Set The World On Fire" έχει κάτι από "Cat People", ενώ το μόνο κομμάτι που θυμίζει τις drum 'n bass ατασθαλίες των '90s είναι το "If You Can See Me". Κατά δεύτερον, στιχουργικά. To πρώτο single "Where Are We Now?" είναι ένας νοσταλγικός ύμνος στο Βερολίνο και στα χρόνια που πέρασε εκεί, αλλά σε όλο το δίσκο θα ακούσεις στίχους για το διάστημα, ένα σχεδόν εμμονικό χαρακτηριστικό του Bowie, από τον Ziggy Stardust μέχρι το "Hallo Spaceboy". Και το εξώφυλλο. Αυτό το εξώφυλλο που προκάλεσε τόση συζήτηση για το τι θέλει να πει, για το αν είναι επίσημο ή απλά fan made και για το κατά πόσο ο Bowie είχε σκοπό να συνεχίσει την τριλογία του Βερολίνου. Και φυσικά ο Tony Visconti. Δεν είναι τυχαίο που ο Bowie διάλεξε τον άνθρωπο με τον οποίον έχει κάνει τους καλύτερους δίσκους της καριέρας του (εκτός φυσικά από το "Let's Dance"). Θέλει το δίσκο να μυρίζει κλασικό Bowie, όχι αποπροσανατολισμένο Bowie των '90s.

Αυτό που λείπει στο "The Next Day" είναι τα αξιομνημόνευτα κομμάτια. Εκεί και στη φωνή είναι που καταλαβαίνεις ότι ο Λευκός Λεπτός Δούκας είναι πια 66. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, η αυτοαναφορά έχει και παγίδες. Το "Dancing Out In Space" δεν θα γίνει ποτέ "Modern Love", ούτε το "Υou Feel So Lonely You Could Die" είναι "Five Years" όσο και αν χτυπιούνται τα fanboys. Σίγουρα είναι δύσκολο να κρατήσεις ένα δίσκο ενδιαφέρον για όλη τη διάρκειά του, αλλά, διάολε, είναι o Bowie! Μπορεί να ακουστεί φρέσκος και αυτές οι στιγμές είναι οι καλύτερες του άλμπουμ. Το καμπαρεδίστικο "Dirty Boys", το ανθεμικό "Ya ya ya ya" στο  "How Does The Grass Grow", τα παλαμάκια του "The Stars (Are Out Tonight)" ή το σκοτεινό "Love Is Lost".

Τέλος βέβαια, τον αξιολογείς και συγκριτικά πλέον τον Bowie, είναι αναπόφευκτο. Τον συγκρίνεις με τον Lou Reed, τον Paul Mc Cartney,  τον Johnny Cash, τους Rolling Stones, τον Nick Cave. Ασυζυτητί έχει γεράσει καλύτερα απ' όλους. Μπορεί το κύκνειο άσμα του να μην είναι σαν το "Hurt", αλλά έτσι κι αλλιώς ο Bowie ποτέ δεν είχε την λαϊκή πονεμάρα του Cash. Είχε την ωραιοπάθεια, το φαλτσέτο, το Βερολίνο, τον σταρχιδισμό, τον έρωτα, τη φήμη, τον Ziggy. Όλα αυτά είναι εδώ και, αν όντως αυτό είναι το κύκνειο άσμα του Major Tom, το τραγουδά αξιοπρεπέστατα.

3,5/ 5

+ οι 5 καλύτεροι δίσκοι του David Bowie, σύμφωνα με (αχέμ) εμένα.

meant to be huge in 2013.

Μου είπαν από το κοντρόλ τις προάλλες ότι σε λίγο θα μπει Φεβρουάριος και ακόμα δεν βγάλαμε το post με το μουσικό χάρτη του 2013. Μετά κάτι μου είπαν για το BBC ότι έβγαλε το δικό του "Sound Of 2013" πιο νωρίς από μας, σε εκείνο το σημείο ρώτησα δήθεν αδιάφορα "Ποιος είναι ο Μπιμπισής;" και ξαφνικά έχασα επαφή με το κοντρόλ, δεν θα 'ξεραν ούτε αυτοί να μου πουν.

Τα μωρά

 Είναι νινιά ακόμα. Τώρα κάνουν τα πρώτα μουσικά βήματα στο καλλιτεχνικό στερέωμα και πρέπει να τους φερθούμε με στοργή και προδέρμ.

Mikky Ekko

Δεν ξέρω αν κατατάσσεται σωστά στην κατηγορία "μωρό", καθώς ο κύριος Ekko ηχογράφησε το ντεμπούτο του με τη βοήθεια ονομάτων όπως αυτά των Clams Casino, Dave Sitek και Justin Parker (υπεύθυνος για τα μισά καλά κομμάτια της Lana Del Rey και για το Laura) και έχει ήδη στο ενεργητικό του ντουέτο με τη Rihanna, το οποίο θα είναι μάλλον και το επόμενο single της. 

 

CHVRCHES

Οι Knife θα τράβαγαν τις μουτσούνες τους όταν άκουγαν το "Τhe Mother We Share", έχοντας στο ενεργητικό τους αυτό, με τον ίδιο τρόπο που η Ματζάνα έκανε voodoo στην Gaga όταν άκουγε την ξεπατικωσιά της στο "Express Yourself". Παρ' όλα αυτά, οι Σκωτσέζοι CHVRCHES (δεν ξέρω αν το V είναι χάριν εντυπωσιασμού ή αν όντως προφέρονται Τσβρτσις - τσαπρ!) τερμάτισαν πέμπτοι στη λίστα του ΒΒC και ετοιμάζουν το πρώτο τους δίσκο.

Palma Violets

Το ΝΜΕ έχει πάθει ψύχωση με τους Palma Violets, τους "επόμενους Arctic Monkeys" όπως πολλοί (βλάσφημα) τους ονομάζουν. Έγιναν viral πριν καν κυκλοφορήσουν το "Best Of Friends", το "καλύτερο κομμάτι του 2012" σύμφωνα με το ΝΜΕ και στις 25 Φλεβάρη θα βγάλουν το ντεμπούτο τους στη Rough Trade, με τίτλο "180". Μέχρι τότε ακούμε το ολόφρεσκο "Step Up For The Cool Cats" που όντως θυμίζει λίγο Arctic Monkeys. Μωρέ λες;

Rhye

Πρέπει κατ'αρχήν να ξεπεράσετε το σοκ ότι είναι αντρική η φωνή που ακούτε να τραγουδάει. Κατά δεύτερον, το ντουέτο από το Los Angeles είναι καλυμμένο εν μέρει με ένα πέπλο μυστηρίου και το μόνο που έχουμε από αυτούς μέχρι στιγμής είναι δύο υπέροχα singles, συγκρίσεις με τη Sade και τους xx, αλλά και την προσμονή για το ντεμπούτο τους "The Woman" στις 3 του Μάρτη

Τα μπουμπούκια

Είναι ήδη σούπερσταρ στους χιψτερικούς κύκλους, μερικοί αγγίζουν και τη σφαίρα του mainstream. Έχει αρχίσει να τους ποστάρει ο ψαγμένος gay συμμαθητής σου στο facebook ανάμεσα στη Rihanna και το νέο bollywoodιανό βίντεο της Ελένης της Φουρέιρα, το οποίο έχει τοποθέτηση προϊόντος κερί αποτρίχωσης, ανάμεσα στα μπαχάρια και στα πέπλα.

Haim

Οι νικήτριες του "BBC's Sound Of 2013" είναι οι αδερφές Haim (ναι, Ηaim είναι το επίθετό τους) οι οποίες μετά τη νίκη τους, έχουν άλλο boost για την κυκλοφορία του LP τους. Για την ιστορία, το "BBC's Sound Of.." έχει ξεράσει ονόματα που έγιναν αστέρια (Adele), άλλα που τα πήγαν σχετικά καλά (Jessie J) και άλλα που πάτωσαν σχετικά γρήγορα (Little Boots, Michael Kiwanuka). Εμείς εδώ είμαστε fan των κοριτσιών, από τότε που κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP, τις είχαμε βάλει να ανοίγουν και το καλοκαιρινό μας mixtape. Suck it, BBC!

  

Ms Mr

To ντουέτο κυκλοφόρησε το πρώτο τους EP "Candy Bar Creep Show" πέρυσι μέσω Tumblr και άρεσε σε πολύ κόσμο, μεταξύ των οποίων ο Twin Shadow, ο Chet Faker και η Charlie XCX, οι οποίοι ρεμίξαραν τα 4 κομμάτια του EP. Το Μάιο λοιπόν θα βγει το πρώτο τους full length, με το "Fantasy" σινγκλ - προπομπό το Μάρτιο, πιθανότατα στην ίδια γκροτέσκ αισθητική που ερωτευτήκαμε.

Sky Ferreira

Τη γνωρίσαμε όταν ναζιάρικα δήλωνε "When I eat cake, I prefer the cherry", αφήνοντας πολλά υπονοούμενα, στο "Without Lies" των Aeroplane. Δεύτερο βήμα της εικοσάχρονης Sky Tonia (μην μπερδεύεστε, το Tonia είναι πορτογαλέζικο) ήταν το φετινό Ghost, με διθυραμβικές κριτικές. Το "Everything Is Embarassing" πήρε σφραγίδα Best New Track από το Pitchfork, αν και συνοδεύτηκε από ένα βίντεο επιπέδου Κωνσταντίνου Ρήγου (σόρι Κωστάκη, πάνε οι εποχές που έπιανες Πέγκυ Ζήνα και την έκανες rawk) και είναι έτοιμη να κάνει επιτέλους το μπαμ με το "I'm Not Alright".

ΑlunaGeorge

Φιναλίστ στο "BBC's Sound of 2013", έφτασαν στην πηγή και νερό δεν ήπιαν, αφού έχασαν από τις 3 αδερφούλες Haim. To "Your Drums, Your Love" φιγούραρε σε πολλές λίστες για τα καλύτερα του 2012 και περιμένουμε εναγωνίως το πρώτο τους full length Body Music τον Ιούνιο, με πρόπομπό του το "Diver".

Azealia Banks

Μέσα στο 2012 κυκλοφόρησε EP, mixtape, έγινε η μούσα των ASOS και της Mac (λαϊκό κορίτσι γαρ), έγινε κολλητάρι με την Lana Del Rey, η Lady Gaga ζήτησε συνεργασία μέσω twitter, o Kanye West τη θέλει στη δισκογραφική του και μόλις μπήκε ο νέος χρόνος απασχόλησε τα blogs με την Ιντερνετική κόντρα της με την έτερη ράπερ Angel Haze. Α ναι, και το "Broke With Expensive Taste" έχει ημερομηνία κυκλοφορίας 12 Φλεβάρη και ένα πρώτο σινγκλ που θα λέγεται "Miss Amor".

Οι teenagers

Έχουν ήδη κάνει τα πρώτα επιτυχημένα βήματά τους στα μουσικά δρώμενα αλλά παραμένουν φρέσκοι και λαμπεροί. Μερικοί γερόλυκοι ξεκινάνε side projects, μερικοί ξινοί παρατάνε της μπάντες τους και άλλοι είναι αυτοδημιούργητοι, αλλά όλοι ανήκουν εδώ, στην οργισμένη εφηβεία του 2013.

Wavves

Ή αλλιώς ο γκόμενος της Bethany Cosentino (Best Coast). Ο Nathan Williams και η παρέα του μετράνε ήδη 5 χρόνια δισκογραφίας αλλά το μπαμ έγινε το 2010 με το "King Of The Beach". Το τέταρτο LP τους θα λέγεται "Krazy Sexy Cool", φόρο τιμής ίσως στο σημαδιακό για τα 90's δίσκο των TLC "CrazySexyCool", και πρώτο σινγκλ το Sail To The Sun.

Major Lazer

Το "Free The Universe" είναι κρίσιμο, καθώς είναι το πρώτο πρότζεκτ του Diplo χωρίς τον πρώην συνεργάτη του, Switch. Παρ' όλα αυτά, ακούσαμε πολύ το "Get Free" μέσα στο 2012, οι συνεργασίες τους με No Doubt, Snoop Dogg και Hot Chip μας καθησυχάζουν κάπως και οι πρώτες συνεργασίες που μάθαμε (Flux Pavilion, Santigold, Ezra Koenig, Bruno Mars) μας ερεθίζουν τη φαντασία.

Christopher Owens

Ή αλλιώς frontman των Girls. Αφού διέλυσε το γκρουπ (ο ίδιος δήλωσε ότι αποχώρησε αλλά οι Girls είναι από αυτά τα group που απλά πλαισιώνουν έναν frontman) επιχειρεί σόλο καριέρα, με το Lysandre να κυκλοφορεί 15 του μηνός. Από το πρώτο δείγμα, μυριζόμαστε κάτι σε πιο ακουστικό Patrick Wolf, κάτι που θα υποστηρίξει το glam image που προωθεί, ποζάροντας για την ανοιξιάτικη καμπάνια του Yves Saint Laurent. Στο εξώφυλλο του δίσκου πάντως είναι λίγο άλουστος.

  

Toro Y Moi

Στην Ελλάδα έχουμε μια τάση να παθιαζόμαστε με όποιο όνομα μας δίνει συναυλιακή σημασία. Θυμάστε το sold out gig του Dirty Beaches το 2011; Όπως και να 'χει, ο Toro Y Moi έχει κάνει χαμό στα μουσικά blogs από το 2010 και φέτος θα κυκλοφορήσει το τρίτο full length album του, "Αnything In Return", συνοδευόμενο από μια εμφάνιση στο Bios στις 18 του Γενάρη, στα πλαίσια της προώθησης του δίσκου. To "So Many Details" πάντως είναι ένα μικρό διαμάντι, το ίδιο και το videoclip.

Αtoms For Peace

Thom Yorke, Flea, ο παραγωγός των Radiohead Nigel Godrich και ο πρώην ντράμερ των REM, Jay Waronker. Αυτοί οι 4 λοιπόν, μαζί με τον Mauro Refosco θα κυκλοφορήσουν το πρώτο τους LP "Amok" στις 25 Φεβρουαρίου, το οποίο ηχογράφησαν μέσα σε 3 μέρες. Το "Default" δεν με τρέλανε προσωπικά, αλλά περιμένω να δω τι θα βγάλει αυτή τη φορά ο μαστρο - Yorke.

  

James Blake

Έκανε αίσθηση με το ντεμπούτο του το 2011 και ήδη άρχισε να παίζει τα νέα του κομμάτια σε συναυλίες του. Σε κάποιες setlists υπήρχαν τίτλοι όπως "To The Bank", "Our Love Comes Back", "Everyday I'm Safe" και σε άλλες απλά "New Song 1" και "New Song 2" (πόσο μπροστά θα ήταν να έχουν όντως τέτοιο τίτλο). Όπως και να 'χει, περιμένουμε να δούμε τι έχει σκοπό να κάνει φέτος ο electro-crooner και αν ο δεύτερος δίσκος του θα είναι εξίσου νανουριστικός με τον πρώτο.

Οι έμπειροι

Σαν τον μεγάλο αοιδό Θάνο Καλλίρη, τραγουδάνε με αυταρέσκεια "μα πάντα ευτυχώς ο παλιός είναι αλλιώς" και κοιτούν κάθε χρόνο τα new entries από το βάθρο τους. Όσες μετριότητες και να κυκλοφορήσουν, πάντα θα τους αγαπάμε για τα αριστουργήματα που μας πρόσφεραν τις προηγούμενες χρονιές.

M.I.A.

To Matangi είναι μεγάλη ιστορία και αυτό. Πρώτο του single το επικό "Bad Girls" (τραγούδι της χρονιάς σύμφωνα με αυτό εδώ το μπλογκ που διαβάζεις, yay!) και ημερομηνία κυκλοφορίας ακόμα υπό συζήτηση, αφού μετά από ήδη ένα reschedule, η εταιρεία της βρίσκει το δίσκο "πολύ χαρούμενο". Η αλήθεια είναι ότι δεν σκίσαμε και το βρακί μας με τα πρώτα demo που ακούσαμε.

Arcade Fire

Πέστε να με φάτε αλλά λάτρεψα μέχρι και το Abraham's Daughter, που έγραψαν για το Hunger Games. To περιμένω πώς και πώς, τελειώνετε.

The Knife

"Shaking The Habitual" θα λέγεται ο 4ος δίσκος τους (φυσικά και δεν μετράμε το soundtrack για την όπερα του 2010") και αναμένεται 9 Απριλίου, μαζί με μια παγκόσμια περιοδεία που ξεκινάει 12 Μαϊου από την Κοπεγχάγη και σταυρώνουμε τα δαχτυλά μας, κάνουμε ευχέλαια, χορεύουμε το χορό των μπιζελιών να περάσουν από την Ελλάδα.

Yeah Yeah Yeahs

Πέρασε μια δεκαετία από τότε που η Karen O ούρλιαζε ότι έχει "Date With The Night" στο ντεμπούτο των Nεοϋορκέζων και περιμένουμε τον τέταρτο δίσκο τους. Ήδη έπαιξαν το "Despair" σε συναυλία ενίσχυσης για τον τυφώνα Sandy και περιμένουμε τη συνέχεια.

Beyonce

Μετά το όχι και τόσο επιτυχημένο "4", η Queen Bey ετοιμάζει τετραπλό χτύπημα με Super Bowl Halftime Show στις 3 Φλεβάρη, επανένωση των Destiny's Child on stage, νέο σινγκλ κάποιες μέρες πριν και αυτοβιογραφικό ντοκιμαντέρ στο ΗΒΟ. Φήμες τη θέλουν να συνεργάζεται και με τον Frank Ocean σε κάποια κομμάτια, ενώ ήδη έχουν γίνει γνωστά τα ονόματα των The Dream, Timbaland και Justin Timberlake. Μέχρι τότε μας δίνει μια γεύση με το φρεσκότατο κομμάτι των Destiny's Child, λίγο άνοστο κατά τη γνώμη μας.

Justin Timberlake

Οut of the blue έσκασε ένα βιντεάκι με τον Justin να μπαίνει σε ένα studio, να φοράει ακουστικά και να λέει "I'm ready" μπροστά από ένα μικρόφωνο. Ταυτόχρονα ξεκίνησε ένα countdown στο επίσημο site του, που σταματάει Κυριακή 13 Ιανουαρίου, εξάπτοντας την περιέργειά μας για το τι ετοιμάζει ο κύριος που έφτιαξε το πιο hipster - friendly mainstream δίσκο των '00s.

The Black Keys

Ένας δίσκος ανα δυο χρόνια είναι μάλλον ένας καλός ρυθμός για το ντουέτο, οι οποίοι μπαίνουν στο studio μες στο μήνα. Υπολογίζουν να το κυκλοφορήσουν το φθινόπωρο, αφού συνεχίσουν την περιοδεία τους την άνοιξη.

Μissy Elliott

Μετά από αλεπάλληλες καθυστερήσεις, το "Block Party" αναμένεται να κυκλοφορήσει κάπου το καλοκαίρι. Η Missy συνεργάζεται για έβδομη φορά με τον Timbaland, πράγμα που δεν ξέρουμε αν είναι καλό ή κακό, αν κρίνουμε όμως από το πρώτο σινγκλ, "Triple Threat", μάλλον κακό.

Τα πουρά

Είναι μερικοί καλλιτέχνες που όσο περνάνε τα χρόνια ωριμάζουν, σαν το καλό κρασί ή το single malt ουίσκι. Είναι και κάποιοι άλλοι που ξεμωραίνονται βέβαια και νομίζουν ότι ο χρόνος έχει σταματήσει και βρίσκονται ακόμα στη χρυσή εποχή του cd. 

David Bowie

Δώρο γενεθλίων στον εαυτό του έκανε ο Thin White Duke, κυκλοφορώντας το κομμάτι "Where Are We Now?" ανήμερα των 66ων γενεθλίων του. Το νέο του άλμπουμ "The Next Day" θα βγει Μάρτιο και ψιθυρίζεται ότι θα είναι η συνέχεια της "τριλογίας του Βερολίνου" (Low - Heroes - Lodger), μιας και το "Where Are We Now?" είναι φόρος τιμής στην αγαπημένη του πόλη.

Nick Cave & The Bad Seeds

O Νικολάκης ο Cave θα κυκλοφορήσει στις 19 Φεβρουαρίου το 15ο studio album του, παρέα με τους Bad Seeds. Θα ονομάζεται "Push The Sky Away" και πρώτο σινγκλ είναι η πανέμορφη μπαλάντα "We No Who U R", με τίτλο σαν να τον έχει γράψει η Ke$ha. Ανυπομονούμε για το αποτέλεσμα, το οποίο ο ίδιος ο Νίκος ο Cave παρομοίασε με "μωρό - φάντασμα σε θερμοκοιτίδα". Σοβαρά ρε Nick;

Queens Of The Stone Age

Οι managers της μπάντας μπορεί να αρνήθηκαν τις φήμες για κυκλοφορία του έκτου δίσκου τους το Μάρτιο του 2013 αλλά επιβεβαίωσαν ότι θα κυκλοφορήσει μέσα στο χρόνο. Ακούγονται πολλά ονόματα, μεταξύ των οποίων ο Dave Grohl σε χρέη ντράμερ, ο Trent Reznor και ο πρώην μπασίστας τους, Nick Oliveri. Φυσικά η συνεργασία - έκπληξη είναι αυτή με τον Jake Shears, frontman των Scissor Sisters και gay icon, σε κάτι που αποκαλεί ο ίδιος "satanic cabaret", χωρίς ακόμα να ξέρουμε αν θα καταλήξει μέσα στο δίσκο. 

Cher

Η Cher τερματίζει την έννοια της πουρομπεμπέκας, κυκλοφορώντας το 26ο άλμπουμ της το Μάιο και ξεκινώντας παγκόσμια περιοδεία. Μην με παρεξηγήσετε, την αγαπώ τη Cher, αλλά το "Woman's World" είναι σαν κομμάτι που απορρίφθηκε από τα προκριματικά της Eurovision (και πραγματικά μόνο η Madonna και η Cher θυμούνται πλέον τον Oakenfold και τον βάζουν παραγωγό). Και δεν ξέρουμε αν στα 66 της είναι σε θέση να υποστηρίξει άλλο ένα camp και φαντασμαγορικό show χωρίς να φαίνεται σαν καρικατούρα drag queen. Άσε που ο φόβος μην της ξεκολλήσει το ψεύτικο ζυγωματικό καραδοκεί.

U2

Δεν μας αρέσουν οι U2 σ'αυτό το blog. Δεν μας αρέσει ο Bono σ'αυτό το blog. Παρ'όλα αυτά, το ότι οι U2 ηχογραφούν το νέο τους υλικό με τον Danger Mouse είναι από μόνο του είδηση, όπως και η δήλωση του Bono ότι "χρειάζονται κάτι πραγματικά special αυτή την περίοδο". Μπορούμε να τους πιστέψουμε, αφού τα sessions κρατάνε από το 2011 και περιμένουμε να δούμε τι θα βγάλουν. Προσωπικά πάντως, δεν υπόσχομαι ότι θα το ακούσω.

Hype: Bitch out of order

Δεν θα σας γράψω πόσο αγαπώ τη Ματζάνα και το πόσο εκνευριστικά μεγάλος φαν είμαι. Ούτε θα σταθώ στο κατά πόσο έχει γεράσει, έχει γίνει κλισέ και κάνει αποτυχημένο μάρκετινγκ, με τις φαρμακερές της ατάκες για το "Born This Way" να απασχολούν τα media περισσότερο από τα μέτρια single της. Η αλήθεια είναι ότι τελευταία, με φωτεινή εξαίρεση την κιτσάτη εμφάνιση της στο ημίχρονο του Super Bowl, η Ματζάνα έχει πάρει την κάτω βόλτα. Όποιους παραγωγούς και να επιστρατεύσει, όσους pop stars και να συμπεριλάβει στα κομμάτια της (Justin Timberlake, Nicki Minaj, M.I.A., Lil' Wayne ), τίποτα δεν της δίνει αυτή την superstar credibility που είχε μέχρι τις αρχές των '00s. Παρ' όλα αυτά, το MDNA είναι πολύ καλό.

Μετά το Hard Candy, σε νέο label πλέον, διαζευγμένη και με 4 παραπάνω χρόνια στην πλάτη της, η Madonna φτιάχνει έναν καθαρό pop dance δίσκο, ο οποίος ισορροπεί ανάμεσα στον ήχο του σήμερα και τις ρετρό αναφορές στην τριαντάχρονη καριέρα της. Η εισαγωγή του "Girl Gone Wild", ένα απόσπασμα από το τελευταίο track του Like A Prayer, χτίζει ατμόσφαιρα για να ξεκινήσουν τα δυνατά beats του MDNA. Το "Girl Gone Wild" από μόνο του είναι απογοητευτικό, πιο πολύ στιχουργικά, όπως και το "Give Me All Your Luvin'", τα οποία μοιάζουν σαν μια απελπισμένη προσπάθεια της Madge να πείσει ότι είναι ακόμα νέα και πουλάει και πιάνει τον παλμό της νεολαίας, πράγμα που δεν καταφέρνει όταν λέει ότι είναι ένα κορίτσι που αγρίεψε. Για το Θεό δηλαδή.

Αν εξαιρέσεις αυτά και 1-2 ακόμα, το υπόλοιπο άλμπουμ αποτελείται από μικρά (ή μεγάλα) pop διαμάντια. Το "Gang Bang" είναι ίσως το καλύτερο κομμάτι της εδώ και καιρό, πολύ διαφορετικό από ό,τι έχει κάνει, σκοτεινό, σέξι, και όντως πείθει ότι η Ματζάνα μπορεί να κάνει ακόμα καταπληκτική μουσική. Επιστρατεύοντας καθαρή techno, ένα αναπάντεχο dubstep breakdown, θεατρικότητα και bitchy στίχους, είναι το κομμάτι που έχει αφήσει κριτικούς και fan εκστασιασμένους, πιο πολύ μάλλον διότι είναι η πρώτη φορά μετά από καιρό που η βασίλισσα της ποπ πειραματίζεται.

Ο Benassi και ο Solveig έχουν κάνει καλή δουλειά, με killer beats και ανάλαφρες catchy μελωδίες που θυμίζουν προηγούμενες δουλειές τους αλλά δεν ακούγονται παρωχημένα. Το "I'm Addicted" είναι σαφώς potential gay anthem και το "Turn Up The Radio" πατάει γερά πάνω στο "Hello". Στο "I Don't Give A" λέει για το γάμο της και για το κατά πόσο απέτυχε ως σύζυγος, με τη Nicki Minaj να σιγοντάρει ότι "There is only one queen and that's Madonna bitch", νέο σλόγκαν για τα fanboys της. Για μένα, τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου είναι αυτά που έχει κάνει με τον William Orbit, συνεργάτη της στα τέλη των '90s, και είναι σαφώς πιο "πειραματικά". Η παραγωγή του "Some Girls" είναι υποδειγματική, το "Love Spent" συνδυάζει βιολί, beats, sample από το "Hung Up" με αποτέλεσμα να θυμίζει σε σημεία το "Pass This On" (ναι ρε, πέστε να με φάτε, ίδια είναι) και το "Masterpiece" είναι σαν το ξώγαμο παιδί του "The Power Of Goodbye", απόδειξη ότι η Βασίλισσα μπορεί ακόμα να τραγουδήσει, σε αντίθεση με κάποιες από τις στάρλετ - διαδόχους της. 

Tα bonus tracks είναι επίσης αρκετά αξιόλογα, με το "Beautiful Killer" να ξεχωρίζει και το "I Fucked Up" να έχει drum 'n bass στοιχεία, τα οποία, παραδόξως, δεν ακούγονται εκτός κλίματος. Μόνη απογοήτευση το "B-Day Song", ένα χαζοχαρούμενο ντουέτο με την M.I.A., το οποίο, φαντάζομαι, η τελευταία θα πασχίζει να σβήσει από τη μνήμη της. Και να αποσύρει το όνομά της, ει δυνατόν. Και από το "Give Me All Your Luvin'", δηλαδή τι σκεφτόταν αυτό το κορίτσι?

"It's so sad that it had to end" είναι ο στίχος που, a capella, κλείνει το MDNA και, τελικά, είναι αλήθεια. Σίγουρα δεν είναι ένας άψογος δίσκος, αλλά τα "καλά" του σημεία είναι τόσο δυνατά που σε κάνουν να μην δίνεις σημασία στα άσχημα. Δεν ξέρω κατά πόσο τα επόμενα χρόνια θα μιλάμε για αυτό, αλλά σίγουρα το 53χρονο girl gone wild δεν έχει διάθεση να αποσυρθεί σύντομα.

3,5/ 5

Hype: Bad girl does it well

H Mathangi Arulpragasam γεννήθηκε το 1975 κάπου στο Λονδίνο, από γονείς με ρίζες στη Σρι Λάνκα. Μεγαλώνοντας, αποφάσισε να ασχοληθεί με το graphic art & design, φτιάχνοντας εξώφυλλα για το "The Bitch Don't Work" των Elastica και οργανώνοντας εκθέσεις υποψήφιες για Alternative Turner Prize. Σιγά σιγά, κάνοντας παρέα με μουσικούς όπως τον Damon Albarn και την Peaches, η Mathangi αποφάσισε να ασχοληθεί με τη μουσική. Με τη βοήθεια της Justine Frischmann, τραγουδίστριας των Elastica, έφτιαξε το "Galang", άλλαξε το όνομά της σε ένα ακρωνύμιο που μπορεί να σημαίνει "Missing In Action" ή "Missing In Acton" και κάπως έτσι ξεκίνησε η καριέρα της M.I.A. 

Από τότε μεσολάβησαν διάφορα. Το "Arular" ήταν ο πρώτος της δίσκος, που συνέθεσε στην κρεβατοκάμαρά της στο Λονδίνο, με κομμάτια επηρεασμένα από τον πόλεμο στο Ιράκ, το παρελθόν της και την πολιτική κατάσταση στη Sri Lanka, κυρίως λόγω της συμμετοχής του πατέρα της στους "Liberation Tigers of Tamil Eelam" (ούτε εγώ έχω καταλάβει τι κάνει ακριβώς αυτή η οργάνωση, μην ρωτάτε!). Στη συνέχεια έγινε λίγο πιο pop και κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ, που φέρει το όνομα της μητέρας της, "Kala". Με ηχογραφήσεις που έγιναν σε όλο τον κόσμο, λόγω προβλημάτων με τη visa της και έχοντας ήδη καταφέρει να γίνει γνωστή, το "Kala" κινούταν σε πιο pop μονοπάτια, γεγονός που είχε αντίκτυπο τόσο στην απόδοσή του στα charts, όσο και στην μετέπειτα πορεία της δημιουργού του. Μετά τη σαρωτική επιτυχία του "Paper Planes", η Μ.Ι.Α.έγινε κάτι σαν icon στην indie κοινότητα, κάνοντας το crossover αλά Lana Del Rey, στο πιο ορίτζιναλ. Εμφανίσεις στα Grammy με την κοιλιά τούρλα, συνεργασίες με Kanye West, T.I., Santigold, Christina Aguilera και Major Lazer, αλλά και τροφή για τα indie κιτρινάδικα (κι όμως υπάρχουν) λόγω της σχέσης της με τον Diplo.

Off to the reviews

Trust - TRST


Ευχάριστη έκπληξη στα μουσικά δρώμενα του Ιανουαρίου ήταν το album των Trust. Ορμώμενος από ένα tweet, αποφάσισα να ψάξω τι είναι αυτό το TRST, καθώς δεν είχα πάρει χαμπάρι τα buzz singles που κυκλοφόρησαν πέρυσι. Τελικά αυτή η ασχημούλα από τους Austra, η Maya Postepski και ο Robert Alfons συμπράττουν ως Trust και κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους, που πατάει γερά πάνω στα βήματα των Crystal Castles. Δυνατά beats, gothic αισθητική, αδιάφορα φωνητικά (πραγματικά, δεν εξυπηρετούν σε τίποτα) φτιάχνουν μουσική που σε ταξιδεύει σε σκοτεινούς χώρους. Συγκεκριμένα σε φετιχιστικά βερολινέζικα κλαμπ, με τις σκόνες να καταναλώνονται σαν ξηροί καρποί. Η αλήθεια είναι ότι μοιάζει πολύ με το "Feel It Break" στα σημεία, δηλαδή στην κυριαρχία των συνθεσάιζερς και στο "οι Knife συναντούν το new wave" ήχο, που δεν είναι καθόλου κακό. Κομμάτια όπως το "Sulk", το "Gloryhole" και το "Bulbform" σίγουρα θα βρεθούν ψηλά στις λίστες για το τέλος της χρονιάς και σε ένα στούντιο στην Κροατία, η Alice Glass κάνει voodoo στην Postepski, κάπου στα διαλείμματα της ηχογράφησης του νέου άλμπουμ των Crystal Castles. For the record, το άλμπουμ έρχεται το καλοκαίρι, fingers crossed.

4/5

Trust - Sulk (Single Edit)

Chairlift - Something 


Ναι, το παίζω ψαγμένος και ιστορία, αλλά το ντεμπούτο των Chairlift το 2009 μου είχε περάσει τελείως απαρατήρητο. Έπρεπε να περάσουν σχεδόν 3 χρόνια για να τους ανακαλύψω, μέσα από το sophomore album τους, το "Something". Μέσα σ'αυτά τα χρόνια, τα μέλη της μπάντας έγιναν 2, καθώς, ως οι indie Νο Doubt, o συνιδρυτής του group Aaron Pfenning χώρισε  με την Caroline Polachek, αφήνοντάς την να τραβάει μόνη της κουπί στα παγωμένα indie νερά. Και η αλήθεια είναι ότι τα καταφέρνει καλά. Μου ήταν δύσκολο να προσδιορίσω μια κατηγορία για τον ήχο του (πλέον) ντουέτου από το Brooklyn. Με επιρροές από τον David Lynch ισορροπούν ανάμεσα στην disco και στη synth pop, με αποτέλεσμα να ακούγονται σαν τους Blondie επί εποχής Heart Of Glass. Ανέλπιστα χαρούμενο, το "Something" δεν περιορίζεται στα γνωστά revival κλισέ, αλλά έχει μια ποικιλομορφία. Ατμοσφαιρική synth ψυχεδέλια ("Turning"), χαρούμενα popάκια ("I Belong In Your Arms") και στυλιζαρισμένες συνθέσεις ("Ghost Tonight") με τα αιθέρια vocals της Polachek να τις απογειώνουν. Σίγουρα δεν πρόκειται για βαθιά ιντίλα, αλλά αυτός είναι και ο σκοπός. Ένας διασκεδαστικός δίσκος, όσο pop χρειάζεται για να σου κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον και όσο arty πρέπει για να μην περάσει τα όρια του mainstream. Well played.

3,5/5

Chairlift - Amanaemonesia

Lana Del Rey - Born To Die 


Κρατώντας τα μπόσικα, η Λάνα δεν άφησε το LP της να διαρρεύσει, παρά μόνο 3 μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία του. Η αλήθεια είναι ότι όλοι περιμέναμε με ανυπομονησία το δίσκο, για να έχουμε υλικό να εκθειάζουμε ή να θάβουμε την πρώην βλάχα και νυν indie sex symbol από τη Νέα Υόρκη. Το Born To Die, δυστυχώς, έχει ήδη κάψει τα καλύτερα κομμάτια του και, ακόμα χειρότερα, τα έχει μαζέψει στην αρχή του δίσκου. Εκτός από τα αριστουργηματικά "Born To Die" και "Video Games", το πρώτο αυτοκαταστροφικό και το δεύτερο σε κλίμα αδιαφορείς-για-μένα-αλλά-εγώ-σε-λατρεύω, το "Off To The Races" δείχνει μια άλλη Λάνα. Εκεί  μετατρέπεται από femme fatale σε λολίτα, για να ικανοποιήσει τον άντρα της, μέσα από hip hop beats που θα ζήλευε κάθε hipster hop κολεκτίβα. Η θεματολογία του άλμπουμ κινείται κάπου εκεί. Η Λάνα είναι άλλοτε μοιραία, άλλοτε τραγική περσόνα κατεστραμμένη από τα ναρκωτικά, άλλοτε γατούλα του σεξ και αντικείμενο ηδονής για τους άντρες της. Μακριά από τα φεμινιστικά πρότυπα που επιβάλλει η Lady Gaga, δεν φοβάται να ενστερνιστεί στερεότυπα όπως της υποταγμένης γυναίκας, της πρεζωμένης bimbo ή της δημοφιλούς prom queen με τις χειλάρες.

The one with the 2012 albums

"Αυτά τα posts όλος ο κόσμος τα έκανε πριν ένα μήνα" θα πείτε και θα έχετε άδικο. Διότι σε ένα μήνα πολλά αλλάζουν στη μουσική βιομηχανία. Πριν ένα μήνα δεν είχαμε ακούσει το νέο single των Sleigh Bells, ούτε ξέραμε ότι η next best bimbo Lana del Rey θα κατακρεουργούσε τα κομμάτια της στο SNL, σε μια εμφάνιση-καταστροφή, που όλοι την παρομοιάζουν με το αποτυχημένο playback της Ashlee Simpson. H τύπισσα από τους Best Coast δεν είχε αποκαλύψει ότι ο ήχος του νέου τους album θυμίζει Mazzy Star, o Α$ΑP Rocky δεν θα είχε κυκλοφορήσει αυτό το (παραδόξως γαμηστερό) νέο κομμάτι, που πιθανόν να καταλήξει στο album του, ούτε είχαμε ακούσει το νέο δίσκο των Big Pink. Ορίστε λοιπόν, οι πιο πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες του 2012:

The Big Pink- Future This
Φρέσκο φρέσκο το "Future This". Το Pitchfork του χάρισε ένα ωραιότατο 5,2 με το οποίο θα συμφωνήσω. Άλλωστε, ποτέ δεν μου άρεσαν. To opener "Stay Gold" είναι από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου, ένα μεγαλειώδες ξεκίνημα, η συνέχεια είναι όμως απογοητευτική. Το "Hit The Ground (Superman)" δεν σώζεται από το sample της Laurie Anderson, το "Lose Your Mind" ακούγεται απελπιστικά παρωχημένο και τις πιο φρέσκες ιδέες καταλήγει να τις έχει το bonus track, "England". Και αυτό είναι πρόβλημα, προφανέστατα.




The Big Pink - England

Gonjasufi - MU.ZZ.LE
H χρονιά των comebacks φέτος, αυτό είναι. Ο τρελο - Gonjasufi επιστρέφει με το δεύτερο album του, ΜU.ZZ.LE., με παραγωγό τον ίδιο και ηχογραφημένο στο σπίτι του στην έρημο Mojave. Αυτή τη φορά χωρίς τη βοήθεια των Gaslamp Killer και Flying Lotus, οι πρώτοι ακροατές του πονήματος το χαρακτήρισαν δύσκολο και διαφορετικό, χαρακτηριστικά ως "κάτι που θα έπρεπε να είχε κυκλοφορήσει πριν από το "A Sufi And A Killer"". 23 Ιανουαρίου θα ακούσουμε και μόνοι μας.



Gonjasufi - Feedin' Birds

Porcelain Raft - Strange Weekend
Πρώτος δίσκος για τον Porcelain Raft, αν και μας είχε ήδη προετοιμάσει το έδαφος με το "Gone Blind" EP μέσα στο 2011. Πλέον έχει κανονικό συμβόλαιο, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να ηχογραφεί τα κομμάτια του σε ένα υπόγειο στο Brooklyn, μένοντας πιστός στην DIY φιλοσοφία του. Ο Ιταλός Mauro Remiddi βάζει κιθάρες, λούπες, samples και pitched φωνητικά στα κομμάτια του, φτιάχνοντας έναν ήχο που ξεχωρίζει από τη lo fi/ dream pop μάζα. To "Strange Weekend" υκλοφορεί επίσημα στις 24 Ιανουαρίου, αλλά μπορείτε να το streamάρετε εδώ: 

Lana Del Rey - Born To Die 
30 Ιανουαρίου είναι η επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ της Λάνα. Πρακτικά είναι η δεύτερη δισκογραφική της απόπειρα, αλλά λέω να μην πιάσουμε το άπατο "Lizzy Grant aka Lana Del Rey", ούτε χείλη δεν είχε βάλει τότε. Βέβαια, οι fans της (όσους έχει δηλαδή) δεν θα εντυπωσιαστούν ιδιαίτερα, καθώς τα περισσότερα κομμάτια κυκλοφορούν online σε μορφή demo ή συμπεριλαμβάνονταν και στο προηγούμενο άλμπουμ, το άπατο που λέγαμε. Πολλά ποντάρονται εδώ, μετά την καταστροφική live εμφάνισή της στο Saturday Night Live, αλλά η τεράστια επιτυχία των πρώτων singles και το hype γύρω από το όνομά της δίνουν τους καλύτερους οιωνούς για εμπορική επιτυχία.



Lana Del Rey - Off To The Races

Mark Lanegan Band - Blues Funeral Τον τύπο δεν τον ήξερα πριν ακούσω το "The Gravedigger's Song", που μου κίνησε την περιέργεια πιο πολύ λόγω ονόματος. Απ' ότι ανακάλυψα ο Lanegan έχει συνεργαστεί με τους Queens Of The Stone Age (οι οποίοι βρίσκονται επίσης στο studio, περισσότερες λεπτομέρειες όμως δεν υπάρχουν) και με τους Them Crooked Vultures, ενώ το "Bubblegum" του 2004 απέσπασε εκθειαστικές κριτικές. 7 Φεβρουαρίου κυκλοφορεί το "Blues Funeral" και ήδη το φαντάζομαι σαν κράμα των Tom Waits (είναι ίδιοι στη φάτσα) και Trent Reznor, με λίγη ποιητική διάθεση αλα Bukowski.




Mark Lanegan Band - The Gravedigger's Song

Tennis - Young & Old

Στο γνώριμο '60s pop του ντεμπούτου τους, θα κυμαίνεται το δεύτερο άλμπουμ των Tennis, με ημερομηνία κυκλοφορίας τις 14 του Φλεβάρη. Το "Origins", πρώτο single, δεν έκανε καμία έκπληξη, ούτε είχε κάποιο δείγμα στροφής στον ήχο του ζευγαριού. Ελπίζω ο δίσκος να μην είναι ένα δεύτερο "Cape Dory".

Sleigh Bells - Reign Of Terror Πυρετωδώς ετοιμάζουν οι Sleigh Bells το follow up του, εκθειασμένου από τους κριτικούς, "Treats". "Reign Of Terror" θα λέγεται και η ημερομηνία κυκλοφορίας του οριστικοποιήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου. Το "Born To Lose" βγήκε στην επιφάνεια λίγο πριν τα Χριστούγεννα και, ως μέρος του promotion, το ντουέτο από το Brooklyn έφτιαξε ένα teaserάκι που μας υπόσχεται λίγο πιο hardcore καταστάσεις από το "Treats". Ξεσκονίστε τα Ray-Ban και τα κολλεγιακά σας jackets, λοιπόν.

Sleigh Bells - Comeback Kid

Hype: It's Coachella bitch!

Μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις. Αυτό λοιπόν είναι το, για άλλη μια φορά εντυπωσιακότατο, line up του Coachella Valley Music and Arts Festival 2012. Κάθε χρόνο με πιάνει μια μελαγχολία που δεν μπορώ να πεταχτώ μέχρι το Indio, και ρίχνω κατάρες σε όσους θα πάνε. Ας ελπίσουμε ότι και φέτος θα υπάρχει live stream για να μεταφερθούμε μέσα από το full screen στα fields της California, όπως έγινε πέρυσι. Το φεστιβάλ φέτος πρωτοτυπεί, καθώς, ουσιαστικά, γίνεται δύο φορές. Δηλαδή, ίδιο  line up, ίδιος χώρος, ίδια τα πάντα, και έτσι υπάρχει η δυνατότητα να παραβρεθεί περισσότερος κόσμος στη φεστιβαλάρα. Γι'αυτό και οι 2 ημερομηνίες στα μπλε πλαίσια.  Η επίσημη ανακοίνωση αναφέρει ότι αυτό γίνεται για να καταπολεμήσουν την παράνομη αγοραπωλησία των εισιτηρίων, έξυπνη ιδέα αν αναλογιστεί κανείς ότι συνήθως τα εισιτήρια για διοργανώσεις τέτοιου βεληνεκούς εξαντλούνται σε λίγες μέρες και η μεγαλύτερη διακίνηση γίνεται παράνομα. Η προπώληση ξεκινάει κάπου τώρα, οπότε, όποιος ενδιαφέρεται, ας έχει τα μάτια και τα αυτιά του ανοιχτά. Και ας μας πάρει μαζί του, για το Θεό!


P.S. Η εικόνα μεγαλώνει, ξέρετε τώρα.
P.S.2: Proud to be Greek, μόνο και μόνο για το live των Keep Shelly In Athens τη δεύτερη μέρα. Και ας έχουν γράψει λάθος το όνομά τους, χαλάλι. 

Δες και τι έχασες πέρυσι.

Hype: It's her, it's her, it's all for her

H Lizzy Grant ήταν κάποτε ένα απλό κορίτσι. Αμερικανίδα, κοντό ξανθό μαλλάκι, το κορίτσι της διπλανής πόρτας, με όνειρο να γίνει Mariah Carey ή κάτι παρεμφερές. Ήταν κάπως έτσι:

Μετά τον πρώτο της αποτυχημένο δίσκο του 2009, τον οποίο η εταιρεία αναφέρει ότι "απέτυχε να του κάνει promotion" και τα παράτησε, η Lizzy αποφάσισε ότι κάτι έπρεπε να γίνει. Εκμεταλλεύτηκε τον πολυεκατομμυριούχο μπαμπά της και τις γνωριμίες του στη μουσική βιομηχανία, χτύπησε κάτι ενέσεις κολλαγόνου και επιστράτευσε δικηγόρους και μάνατζερ για να αποφασίσουν το νέο της όνομα. Βλέπετε, το Lizzy Grant ήταν βλάχικο και συνηθισμένο, ενώ το Lana Del Rey κλασάτο και σέξι.

Ήταν ζήτημα χρόνου πριν τα media ανακαλύψουν την κούκλα Lana. Το Pitchfork έβαλε την ταμπέλα 'best new track' στο "Video Games" τον Αύγουστο, ενώ το single της "Video Games/ Blue Jeans" μπήκε σε αρκετά top 10 της Eυρώπης, μέσα σ'αυτά και της Μεγάλης Βρετανίας. Αυτή ήταν και η αρχή της δόξας για την 24χρονη bimbo. Είναι big news ένας viral artist σαν την Lana να κάνει το μεγάλο μπαμ και, ξαφνικά, να μπαίνει στα σαλόνια της μουσικής βιομηχανίας. Κάτι τέτοιο έγινε με τη Florence πριν από δύο χρόνια, με αποτέλεσμα να κερδίσει πιο mainstream κοινό, αλλά και να αποκτήσει αρκετούς αντιπάλους. Οι πολέμιοι της τώρα, υποστηρίζουν ότι η Lana Del Rey είναι η Britney Spears της indie: ατάλαντη, άφωνη, μια κούκλα που χρησιμοποιούν οι εταιρείες και οι παραγωγοί για να προμοτάρουν τα κομμάτια τους. Η αλήθεια είναι ότι η ίδια δεν έχει δείξει δείγματα μουσικής ευφυίας, πάρτε για παράδειγμα τη λίστα με τα 11 αγαπημένα της κομμάτια που έκανε για το BEAT. Καμία συνοχή και κανένα γούστο, από Τhomas Newman σε Lil' Wayne και Nirvana. 

Το μόνο αναμφισβήτητα αξιόλογο όμως, είναι τα τραγούδια. Το Video Games είναι άρτιο σε όλα του, και σίγουρα θα κοσμήσει τις πρώτες θέσεις των countdowns του 2011. Το ίδιο ισχύει και με τα videoclip της, τα οποία έχει φτιάξει μόνη της και έχουν μια retro lo-fi αισθητική, μακριά από τα πρότυπα της Gaga, της Perry ή ακόμα και της Florence. Αυτό ίσως είναι το σημαντικότερο, αφού στο τέλος μένουν τα τραγούδια και όχι οι ποδάρες ή το μόνιμο duck face. Το κράξιμο που τρώει από τα απανταχού χιψτέρια είναι ο ορισμός του ότι "δεν υπάρχει καλή ή κακή δημοσιότητα, αλλά μόνο δημοσιότητα" (ή κάπως έτσι)

Απόδειξη? Το νέο της single έκανε πρεμιέρα σήμερα στο Radio One του BBC, ντάλα μεσημέρι, και όλα τα blogs λύσσαξαν. Μέχρι και το στίχο άλλαξε, από "fuck you hard in the pouring rain" που τραγουδούσε στα live της, σε "kiss you hard", προφανώς στα πλαίσια της πολυπόθητης mainstream αποδοχής. Δεν ξέρω αν τελικά έχει πραγματικό ταλέντο ή αν απλά ο indie χώρος είχε έλλειψη από φουσκωμένα χείλη, αλλά είμαι σίγουρος ότι ο δίσκος της θα είναι talk of the blogs τον Ιανουάριο. Και αυτό από μόνο του είναι επιτυχία για την πρώην ξανθιά βλαχάρα. 

Music Unlocked And Open

Μην αφήνετε τον τίτλο να σας παραπλανήσει. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν έχω όμορφα και απροστάτευτα mp3 για ανήθικες πράξεις (downloading φυσικά), αλλά μου άρεσε σαν τίτλος για ένα γρήγορο overview των τελευταίων μουσικών νέων:

Λίγο μετά το νέο του EP, o Abel Tesfaye, γνωστός και ως The Weeknd, ετοιμάζει νέο project. Τίτλος και ημερομηνία άγνωστα, το μόνο γνωστό είναι το νέο track "Initiation" που ξεφύτρωσε online χθες. Επίσης, θα συμμετέχει στο remix album της Lady Gaga, χωρίς να ξέρουμε ποιο θα είναι το κομμάτι του "Born This Way" που θα αναλάβει. Και για να ξέρετε, ο φίλτατος Abel είναι γεννημένος το '90, έχει βγάλει 2 EPs, έχει μιξάρει Florence και τώρα τον ανακάλυψε η Gaga. Εσείς στα 21 σας τι κάνατε?




The Weeknd - Initiation

Συγκλονιστικό μουσικό νέο no.1: 
Black Keys, El Camino, νέο album, 6 Δεκεμβρίου. Αυτές οι πληροφορίες υπάρχουν αλλά νομίζω είναι αρκετές μέχρι στιγμής. 

The September Issue

Πραγματικά, δεν έχω ιδέα γιατί ο Σεπτέμβριος είναι τόσο μισητός μήνας. Σίγουρα, όταν ήμασταν μικρά, ήταν άσχημη η επιστροφή στα θρανία και όλα τα συναφή, αλλά πλέον είναι απλά γελοίο να κάνεις scroll down στο Facebook και ανά 3 post να βλέπεις το 'Wake Me Up When September Ends'. Προσπερνάω την εμετικότητα του τραγουδιού και καταλήγω στο ότι, όπως και στη μόδα, έτσι και στη μουσική, ο Σεπτέμβριος είναι από τους πιο σημαντικούς μήνες. Κανείς άλλωστε δεν κυκλοφορεί albums το καλοκαίρι.

Μία από τις πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες της χρονιάς, ήταν το album των The Rapture. Το υπέροχο club banger "How Deep Is Your Love?" είχε δημιουργήσει υψηλές προσδοκίες για το νέο ήχο τους. Πράγματι, στο "In The Grace of Your Love", οι κιθάρες έμειναν πίσω, και έδωσαν τη θέση τους στο σαξόφωνο και στα synths, με μέτρια όμως αποτελέσματα. Σίγουρα υπάρχουν πολύ καλά κομμάτια, όπως το 'Sail Away' που θυμίζει εποχές 'Εchoes', το discoειδές 'Never Die Again', το 'Blue Bird' με το σαξόφωνο και το δύο-σε-ένα 'Come Back To Me', που θα μπορούσε να είχε γράψει ο Φοίβος. Το κακό με αυτά τα κομμάτια είναι ότι κανένα τους δεν ξεχωρίζει με τα πρώτα ακούσματα και, για μένα, όλα επισκιάζονται από τον ύμνο "How Deep Is Your Love?". Για τους Rapture δεν είναι τόσο βαθιά, οπότε θα τους βάλω ένα..

3/5

The Rapture - How Deep Is Your Love?

To review για το πρώτο mixtape του The Weeknd ήταν από τα πρώτα post μας. Το δεύτερο κυκλοφόρησε μια Πέμπτη του Αυγούστου, και εξ'ου και ο τίτλος "Thursday". Στο γνώριμο hipster R'n B στυλάκι του, δεν διαφέρει σε πολλά από το "House of Balloons", αλλά η διλογία των 'The Birds' σίγουρα του δίνει bonus. To Part 1 για τα drums και το καταπληκτικό του video και το Part 2 για το sample της Martina Topley - Bird.

3/ 5

..and the living is easy. NOT.

Είναι αλήθεια ότι το καλοκαίρι είναι από τις πιο σάπιες περιόδους. Δεν θέλω να κάνω τίποτα, ζεσταίνομαι. Δεν μπορώ να γράψω, να συγκεντρωθώ, ζεσταίνομαι, δεν θέλω να δημιουργήσω, ζεσταίνομαι, θέλω μόνο να κάνω μπάνια ή να γκρινιάζω. Αν δεν κάνω το πρώτο, αυτόματα ξεκινάει το δεύτερο.


Στο BBC Radio 1 δεν τους πτοεί η ζέστη. Άλλωστε πόση ζέστη να κάνει πια στο Λονδίνο? Ανάμεσα στα τελευταία covers  του Live Lounge, τα παρακάτω:
Robyn - Every Teardrop Is A Waterfall (Coldplay Cover)



Friendly Fires - The Edge of Glory (Lady Gaga cover)




Το χειρότερο είναι που γυρνάω στο σπίτι των γονιών μου. Υπερπαραγωγή το σπίτι, σου λέει, όνειρο ζωής, υπέροχο, χωρίς κλιματιστικό, ούτε καν ανεμιστήρα. Αν φυσάει λίγο, καλώς, αλλιώς πλαντάζεις από τη λαλάκα, που λεν' και στο χωριό μου.


Συνεχίζοντας την King Of Limbs εποχή τους, οι Radiohead κυκλοφορούν 12" βινύλιο με remixes. Έτσι, να 'χουμε να λέμε.





Και τώρα που είπα χωριό, οι διακοπές είναι ένα άλλο θέμα. Ένα μήνα διακοπές έχω φέτος και ήθελα να το εκμεταλλευτώ στο έπακρο. Είχα κάνει το προγραμματάκι μου βέβαια, μια χαρά, ούτε μία μέρα δεν είχα αφήσει κενή, αλλά όλοι ξεκίνησαν να ακυρώνουν σιγά σιγά. Και όχι αυτό το αξιοπρεπές το "δεν μπορώ", αυτό το ηλίθιο "θα δούμε, δεν ξέρω, κάτσε να τελειώσει η εξεταστική, θα μιλήσουμε". Αποτέλεσμα? Να ψάχνω τελευταία στιγμή τρόπους να αναπληρώσω κενά στο τάιμλάιν μου.


Έξυπνο remake του video για το All My Friends, μόνο από Lego. Από την ασχημόφατσα του James Murphy.