Ήμουν τις προάλλες, σε μια μικρή εξόρμησή μου στα Γιάννενα, στο κόκκινο μαγαζί του Άρη και συζητούσαμε - διαφωνούσαμε για τον Bowie. Ο Άρης, έχοντας μεγαλώσει με τη μουσική του υποστήριζε ότι πρέπει επιτέλους να σταματήσει, συγκεκριμένα "να το βουλώσει", ενώ εγώ που τον έμαθα όταν στο γυμνάσιο αγόραζα το Rolling Stone για να εξασκήσω τα αγγλικά μου, πίστευα ότι ήταν από τους λίγους καλλιτέχνες που έχουν διατηρήσει μια αξιοπρεπή πορεία, προσαρμόζοντας τον ήχο του στους πειραματισμούς της εποχής μεν, κρατώντας όμως την ταυτότητα της μουσικής του. Αφού καταλήξαμε ότι θα περιμένουμε πρώτα να το ακούσουμε, μόλις γύρισα είδα ότι το "The Next Day" είχε αυτό που δεν είχαν οι μεγάλοι του δίσκοι, όπως το "Hunky Dory" ή το "Aladdin Sane": είχε stream!
Το γεγονός ότι ο Bowie άργησε 10 χρόνια να κυκλοφορήσει το "The Next Day" και ότι πραγματοποίησε τις ηχογραφήσεις σε απόλυτη μυστικότητα είναι αυτό που τον διαφοροποιεί από τον Ziggy Stardust ή τον Thin White Duke (τις περσόνες που υιοθέτησε στα βουτηγμένα στην κοκαϊνη '70s). Πλέον δεν είναι εκείνος ο διψασμένος για προσοχή δάνδης, ούτε το αγόρι που ντύνεται με κολάν και ζωγραφίζει αστραπές στο πρόσωπό του. Είναι ένας καλλιτέχνης που δήλωσε ότι δεν θα ξαναδώσει συνέντευξη, ούτε και θα κάνει περιοδεία για την προώθηση του δίσκου. Ενδιαφέρεται περισσότερο για το περιεχόμενο, παρά για την εικόνα, αν και το videoclip του με την Tilda Swinton ήταν εξαιρετικό. Ό,τι είχε να πει, το είπε με τον δίσκο αυτό, από το πρώτο κιόλας κομμάτι που τραγουδάει "Here I am, not quite dying" - απάντηση στα δημοσιεύματα για την υγεία του που ξεφυτρώνουν συχνά πυκνά, μετά το έμφραγμα που έπαθε πριν 9 χρόνια.
Σε κάθε ευκαιρία, το album μας υπενθυμίζει πόσα χρόνια καριέρας κουβαλάει ο Bowie στην πλάτη του και το κάνει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Κατ'αρχήν μουσικά. Σχεδόν ό,τι ακούμε στο άλμπουμ το έχουμε συνδέσει με κάτι άλλο από Bowie. To σαξόφωνο στο "Boss Of Me" θυμίζει λίγο "Golden Years" με τη φανκιά του, το "(You Will) Set The World On Fire" έχει κάτι από "Cat People", ενώ το μόνο κομμάτι που θυμίζει τις drum 'n bass ατασθαλίες των '90s είναι το "If You Can See Me". Κατά δεύτερον, στιχουργικά. To πρώτο single "Where Are We Now?" είναι ένας νοσταλγικός ύμνος στο Βερολίνο και στα χρόνια που πέρασε εκεί, αλλά σε όλο το δίσκο θα ακούσεις στίχους για το διάστημα, ένα σχεδόν εμμονικό χαρακτηριστικό του Bowie, από τον Ziggy Stardust μέχρι το "Hallo Spaceboy". Και το εξώφυλλο. Αυτό το εξώφυλλο που προκάλεσε τόση συζήτηση για το τι θέλει να πει, για το αν είναι επίσημο ή απλά fan made και για το κατά πόσο ο Bowie είχε σκοπό να συνεχίσει την τριλογία του Βερολίνου. Και φυσικά ο Tony Visconti. Δεν είναι τυχαίο που ο Bowie διάλεξε τον άνθρωπο με τον οποίον έχει κάνει τους καλύτερους δίσκους της καριέρας του (εκτός φυσικά από το "Let's Dance"). Θέλει το δίσκο να μυρίζει κλασικό Bowie, όχι αποπροσανατολισμένο Bowie των '90s.
Αυτό που λείπει στο "The Next Day" είναι τα αξιομνημόνευτα κομμάτια. Εκεί και στη φωνή είναι που καταλαβαίνεις ότι ο Λευκός Λεπτός Δούκας είναι πια 66. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, η αυτοαναφορά έχει και παγίδες. Το "Dancing Out In Space" δεν θα γίνει ποτέ "Modern Love", ούτε το "Υou Feel So Lonely You Could Die" είναι "Five Years" όσο και αν χτυπιούνται τα fanboys. Σίγουρα είναι δύσκολο να κρατήσεις ένα δίσκο ενδιαφέρον για όλη τη διάρκειά του, αλλά, διάολε, είναι o Bowie! Μπορεί να ακουστεί φρέσκος και αυτές οι στιγμές είναι οι καλύτερες του άλμπουμ. Το καμπαρεδίστικο "Dirty Boys", το ανθεμικό "Ya ya ya ya" στο "How Does The Grass Grow", τα παλαμάκια του "The Stars (Are Out Tonight)" ή το σκοτεινό "Love Is Lost".
Τέλος βέβαια, τον αξιολογείς και συγκριτικά πλέον τον Bowie, είναι αναπόφευκτο. Τον συγκρίνεις με τον Lou Reed, τον Paul Mc Cartney, τον Johnny Cash, τους Rolling Stones, τον Nick Cave. Ασυζυτητί έχει γεράσει καλύτερα απ' όλους. Μπορεί το κύκνειο άσμα του να μην είναι σαν το "Hurt", αλλά έτσι κι αλλιώς ο Bowie ποτέ δεν είχε την λαϊκή πονεμάρα του Cash. Είχε την ωραιοπάθεια, το φαλτσέτο, το Βερολίνο, τον σταρχιδισμό, τον έρωτα, τη φήμη, τον Ziggy. Όλα αυτά είναι εδώ και, αν όντως αυτό είναι το κύκνειο άσμα του Major Tom, το τραγουδά αξιοπρεπέστατα.
3,5/ 5
+ οι 5 καλύτεροι δίσκοι του David Bowie, σύμφωνα με (αχέμ) εμένα.
