Μια μέρα, κατά τις 5 το πρωί και μετά από 5 τζιν, βρέθηκα με ένα φίλο μου σε ένα επαρχιακό καφέ - μπαρ, ξέρετε, από αυτά τα μαγαζιά που το πρωί σερβίρουν καφέ με συνοδεία ραδιοφώνου και το βράδυ μπόμπες με συνοδεία σκυλάδικου. Και επειδή όταν πίνω, είναι μία από τις 2 ώρες που το μυαλό μου στροφάρει πολύ (η άλλη είναι όταν κάνω το number 2) αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να πω τις σκέψεις μου γιατί είμαι κόκκαλο, αποφάσισα να γράψω για αυτό που βίωνα: την καψούρα.
Οι Έλληνες, μέσα στα άσχημα που έχουμε, έχουμε και το εξής: θέλουμε να κατοχυρώνουμε τα πάντα ως δικά μας, ως ελληνικά, γιατί κάποτε ήμασταν πρωτοπόροι - και το κάποτε είναι πριν 3000 χρόνια περίπου. Έτσι λοιπόν και η καψούρα είναι ένα συναίσθημα ΠΟΠ, μια κατάσταση αμιγώς ελληνική. Διάφορες φορές έχω ρωτήσει τους αλλοεθνείς φίλους μου πώς εκτονώνονται όταν είναι πονεμένοι και είχαν πει το απλό "καθόμαστε σπίτι και ακούμε sad music". Sad music, δηλαδή Portishead, The National, Radiohead, τέτοια πράγματα. Η διαφορά μας με τον υπόλοιπο κόσμο είναι ότι εμείς βιώνουμε τα αισθήματά μας λίγο πιο μπρουτάλ, όπως και οτιδήποτε συμβαίνει στην καθημερινότητά μας.
Χωρίζει η Ελληνίδα, κλαίει, σπάει, στέλνει μηνύματα, πάει κάτω απ´ το σπίτι, βρίζει, βάφει μαλλί. Χωρίζει η Αμερικανίδα, παγωτάκι.— Ντιμογδόντα (@dim80) June 21, 2012
Για τη γιορτή των ερωτευμένων λοιπόν, βρήκα τα πιο καψούρικα, τα πιο πονεμένα τραγούδια και τους ανθρώπους που τα ακούνε.
Οι λαϊκιές
Είναι κορίτσια του λαού. Ξανθό μαλλί, τσίχλα, νύχι απειλητικό για τη σωματική ακεραιότητα του άλλου. Κυκλοφορούν στο Περιστέρι, στον Κορυδαλλό και το Γκάζι, όταν πίνουν πολύ καταλήγουν στα Επείγοντα Ορθοπεδικής γιατί το άτιμο το τακούνι δεν μπορούν να το περπατήσουν και μπουζουριάζονται στα σκαλιά για την τουαλέτα.
Κάθε ξανθιά τσιχλομασούσα ύπαρξη που σέβεται τον εαυτό της έχει ταυτιστεί με το Κατερινάκι σε συζητήσεις στο what's app και στο κομμωτήριο ότι δεν υπάρχουν άγγελοι, άντρες, μάγκες, πρίγκηπες, πλούσιοι κτλ. Γι'αυτό και όταν μπαίνει αυτό το τραγούδι πετάει με νταλκά τη γόβα και σηκώνει χέρι ψηλά, με προσοχή μην ανέβει πολύ το τοπάκι και φανεί το Pretty Bra.
Η Νατάσα θεωρείται πλέον έντεχνη, αφού βγαίνει και με το Ρόκκο στις πίστες, αλλά τα παλιά της είναι τοπ αξία. Εδώ ταυτιζόμαστε με την ηρωίδα που είναι το τρίτο πρόσωπο, ή ο άλλος είναι το τρίτο πρόσωπο, κάπου υπάρχει ένα τρίτο πρόσωπο πάντως και η Νατάσα υποφέρει. Μετά τον χωρίζει και τραβάει λοιπόν σε όλα μια κόκκινη γραμμή, γενικά το Νατασάκι έχει δώσει πολλά στο ελληνικό πεντάγραμμο.
Από το live που βγαίνει η Πάολα κόκκαλο απ'τις σκόνες, γύρω στα 40 κιλά, με μαλλί έτοιμο να πέσει κάτω και απευθύνεται σε ένα Βασίλη που "σε 10 λεπτά θα 'χεις φύγει Βασίλη". Δεν ξέρω αν υπάρχει studio version από αυτό, μετά η Πάολα έγινε μούσα του Μητρόπουλου και τέτοιο διαμάντι δεν ξανάπε.
Καταπληκτικό τραγούδι, το συρίττον "σ" της Άντζελας σε συνδυασμό με το βαμμένο killer νύχι, δίνουν άλλη διάσταση στη γυναικεία ανταγωνιστικότητα που πρεσβεύει αυτό το τραγούδι. Όλο το νόημα βρίσκεται στο "θέλω να 'ρθω να σε αρπάξω από την άλλη" γιατί στη λαϊκή συνείδηση οι γυναίκες είναι αρπακτικά που θέλουν να βρουν τον άντρα τον καλό και να τον αρπάξουν για παντρειά.
Αυτό είναι το τραγούδι της ανάκαμψης, αυτό που η λαϊκιά φυσικά και θα πετάξει τη γόβα και θα ανέβει στο τραπέζι, αλλά θα το κάνει με μπρίο, διότι θα κάνει ό,τι της αρέσει και όχι ότι της επέβαλλε ο πρώην, όπως π.χ. να μη σουφρώνει τόσο τα χειλάκια της στις selfies. Η Πίτσα έχει πει ύμνους πάντως, θα μπορούσε να μπει λίγη Πίτσα και στις επόμενες κατηγορίες.
