How to survive the 54th Thessaloniki International Film Festival

Μπορεί φέτος να μην παρεβρεθούμε στο αιωνίως αγαπημένο μας κινηματογραφικό φεστιβάλ, μιας και μας έφαγαν η ξενιτιά και οι εφημερίες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χαζεύουμε μανιωδώς το πρόγραμμα και τα παραλειπόμενα του 54ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, σημειώνοντας σε ποιες προβολές θα πηγαίναμε και πως θα περνούσαμε τις μέρες μας το δεκαήμερο από τη 1 μέχρι τις 10 του Νοέμβρη στο φεστιβαλικό λιμάνι της πόλης. Θα αφήσουμε ωστόσο ασχολίαστη την αφίσα της φετινής διοργάνωσης, η οποία μοιάζει με template picture επιφάνειας εργασίας των Windows. Τόσο μεγάλη έμπνευση. To επίσημο site του Φεστιβάλ, αντιθέτως, είναι εξαιρετικό. Πάμε τώρα στο ζουμί:

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ

Από τις 14 ταινίες του φετινού Διεθνές Διαγωνιστικού τμήματος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ξεχωρίσαμε τις εξής τρεις (δες τις υπόλοιπες αναλυτικά εδώ):

Bluebird, του Lance Edmands

Υπόθεση: Η κοινότητα του παγωμένου Μέιν ταράσσεται όταν ένα παιδί ξεμένει τη νύχτα στο σχολικό λεωφορείο. 

Φεστιβάλ/Βραβεία: Οικουμενικό βραβείο και βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας (για το σύνολο των ηθοποιών) στο Φεστιβάλ του Καρλόβι Βάρι

Γιατί να την δω: Για τo πρωταγωνιστικό της καστ, που περιλαμβάνει μεγάλα τηλεοπτικά ονόματα όπως αυτό του John Slattery (Mad Men), της Margo Martindale (Justified, The Americans), του Adam Driver (Girls) και της Amy Morton (Boss). Επίσης ο Lance Edmands ήταν βοηθός παραγωγός στο "The Wire", όχι ότι αυτό λέει πολλά για τις σκηνοθετικές του δυνατότητες αλλά τουλάχιστον φαίνεται ωραίο στη βιογραφικό του.

Trailer

Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά, της Ελίνας Ψύκου

Υπόθεση: Βετεράνος τηλεοπτικός παρουσιαστής (Χρήστος Στέργιογλου) βλέπει το κασέ και την τηλεθέαση του να πέφτει και αποφασίζει να σκηνοθετήσει την απαγωγή του.

Φεστιβάλ/Βραβεία: Συμμετοχή στα Φεστιβάλ του Βερολίνου, Τορόντο, Λονδίνου και Κάρλοβι Βάρι

Γιατί να την δω: Το Variety συμπεριέλαβε την Ψύκου στο αφιέρωμά του με τους 10 πιο υποσχόμενους σκηνοθέτες της εποχής μας και στην τελική ποιοι είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε το Variety!

Trailer

La Jaula de Oro, του Diego Quemada-Diez

Υπόθεση: Το οδοιπορικό έφηβων μεταναστών από τη Γουατεμάλα προς τις Η.Π.Α.

Φεστιβάλ/Βραβεία: Βραβείο Νέου Ταλέντου (για το σύνολο του καστ) στο τμήμα "Ένα Κάποιο Βλέμμα" του Φεστιβάλ των Καννών, συμμετοχή στα Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι και Λονδίνου

Γιατί να την δω: O Quemada-Diez έχει μεγάλη προϋπηρεσία ως διευθυντής παραγωγής/οπερατέρ σε πολλές χολιγουντιανές παραγωγές (όπως τα "21 Grams" και "Constant Gardener), έχει πάρει και ειδικό Heritage Award από την Ένωση Διευθυντών Φωτογραφίας Αμερικής, το παιδί όμως απ' ότι φαίνεται είχε πάντα όνειρο να γίνει σκηνοθέτης και αφού έκανε πολλές χαμαλοδουλειές τελικά τα κατάφερε (και μάλιστα αποσπώντας πολύ θετικά σχόλια). Μόνο και γι' αυτό αξίζει να του δώσεις μια ευκαιρία.

Trailer

Για την ιστορία, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής θα είναι φέτος ο Alexander Payne (ανεβάζοντας κάπως το γόητρο του ΦΚΘ στα εξωτερικά) με τους Scott Foundas, Ada Solomon, Edouard Waintrop και Κωνσταντίνο Βήτα να τον πλαισιώνουν.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΕΝΑΡΞΗΣ ΚΑΙ ΛΗΞΗΣ

Τιμή και δόξα, φέτος το ΦΚΘ θα υποδεχθεί τον Jim Jarmusch και τον Alexander Payne, οι οποίοι θα παρουσιάσουν τις καινούργιες τους ταινίες. Για φέτος, μετά από τρία χρόνια, οι ταινίες έναρξης και λήξης έχουν και δεύτερη ημερομηνία προβολής οπότε το σινεφίλ κοινό θα έχει την ευκαιρία να της απολαύσει ακόμα και αν δεν καταφέρει να καβατζώσει πρόσκληση για τις τελετές έναρξης και λήξης.

Only Lovers Left Alive, του Jim Jarmusch

Υπόθεση: To love story δύο βαμπίρ και του αιώνιου ερωτά τους.

Φεστιβάλ/Βραβεία: Συμμετοχή στο Φεστιβάλ των Καννών, του Τορόντο, της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου

Γιατί να την δω: Tilda Swinton, Tom Hiddleston, Mia Wasikowska, John Hurt και Anton Yelchin σε ταινία με βαμπίρ σκηνοθετημένη από τον Jim Jarmusch. Τι άλλο θες;

Nebraska, του Alexander Payne

Υπόθεση: Ένας ηλικιωμένος πατέρας (Bruce Dern) ξεκινάει ένα ταξίδι από τη (Χάνα) Μοντάνα στη Νεμπράσκα με τον αποξενωμένο γιο του (Will Forte, ή αλλιώς o περήφανος drag queen σύζυγος της Jenna Maroney.

Φεστιβάλ/Βραβεία: Βραβείο Αντρικής Ερμηνείας στις Κάννες (Bruce Dern), συμμετοχή στα Φεστιβάλ Λονδίνου, Σικάγου και Νέας Υόρκης

Γιατί να την δω: Πέραν από τον προφανή λόγο (είναι, ξερω γω, ταινία του Alexander Payne), βαδίζει με μεγάλη ταχύτητα προς τα Όσκαρ και είναι πάντα καλό να είσαι από νωρίς ενημερωμένος για να έχεις άποψη και να το παίζεις έξυπνος

Trailer

Hype: Η Οδύσσεια ενός Ejekt

Μετά από 2 ακυρώσεις της τελευταίας στιγμής (δεν είναι και λίγο να ακυρώνει το 2ο όνομα λίγες εβδομάδες πριν το φεστιβάλ) και αρκετές φήμες ότι οι Palma Violets δεν ήταν ποτέ πραγματικά κλεισμένοι να παίξουν, πραγματοποιήθηκε το Ejekt Festival 2013. Έφυγα λίγο νωρίτερα από τη δουλειά, φόρτωσα το φλασάκι με James Blake και Pet Shop Boys και ξεκίνησα για Αθήνα, ώστε να μπορώ να σχολιάσω με άνεση το τι είδαμε φέτος στο Ejekt.

Φτάσαμε στην Πλατεία Νερού γύρω στις 17:45, αφού πρώτα μας μπινελίκωσαν οι μισοί ταξιτζήδες της πόλης γιατί δεν ξέρω ακόμα να οδηγώ στην Αθήνα. Η αλήθεια είναι ότι σκάσαμε λίγο νωρίς, ούτε τα κορίτσια του promotion δεν είχαν αρχίσει καλά καλά να σε κυνηγάνε για να σου δώσουν συλλεκτικό αναπτήρα μαζί με το πακέτο που θα αγοράσεις. Εκείνη την ώρα έπαιζαν οι Wedding Singers, αρκετά ευχάριστοι ήταν και θα ταίριαζαν πολύ σε κάποιο φοιτητικό φεστιβάλ. Διασκεύασαν Yazoo, Prodigy και άλλα διάφορα που δεν θυμάμαι γιατί ήμουν χαμένος στα προμόσιον των τσιγάρων. Πήγα σε όλα γιατί ήθελα πολύ να "παίξω με το L&M και να κερδίσω" και ήμουν "έτοιμος να κάνω μια αλλαγή στη ζωή μου με το Marlboro" - σιχαίνομαι και L&M και Marlboro btw.

Μετά τους Wedding Singers, σειρά είχαν 3 ελληνικά συγκροτήματα που προέκυψαν από το Red Bull Bedroom Jam: οι Bittersweet, οι Jamming Funkers και οι Viper Vikings. Να σας πω την αμαρτία μου, αυτούς δεν τους κατάλαβα γιατί η μουσική ήταν εκκωφαντική κοντά στο stage και προτιμήσαμε να κάνουμε βόλτες στην Πλατεία Νερού. Σαν χώρος είναι πολύ καλός, έχει εύκολη πρόσβαση με το αυτοκίνητο, ευάερος, ευήλιος, με τα πλοιαράκια της μαρίνας να δίνουν καλοκαιρινή εσάνς, μια κούκλα σκέτη. Όσον αφορά την οργάνωση, υπήρχε ένα τεράστιο μπαρ με μπύρες, νερά και μοχίτο από το οποίο έπαιρνες με μάρκα το ποτό σου, σύστημα εμπνευσμένο από Primavera (ή και όχι;) που δούλευε, ίσως επειδή ο κόσμος δεν ήταν ασφυκτικά πολύς. Εγώ τουλάχιστον όσες φορές πήγα, ξεδίψασα αμέσως. Τουαλέτες πολλές και χημικές, ούτε εκεί υπήρξε συνωστισμός αλλά η μυρωδιά από χημική τουαλέτα μες στη λαλάκα είναι κάτι που δεν θέλω να βιώσω δεύτερη φορά στη ζωή μου.

One day we're gonna go to Cannes...

To Φεστιβάλ των Καννών είναι η κάτι σαν την κινηματογραφική εκδοχή του Coachella. Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, με το που ανακοινώνεται το line-up, οι απανταχού σινεφίλ φτάνουμε σε έναν μικρό οργασμό και υποσχόμαστε στους εαυτούς μας ότι κάποια στιγμή θα είμαστε και εμείς ανάμεσα σε αυτούς που θα στήνονται στις ουρές για τις κινηματογραφικές προβολές στη γαλλική ριβιέρα. Βέβαια εν τέλει καταλήγουμε να ξεροσταλιάζουμε διαβάζοντας online αφιερώματα από αυτούς που τελικά κατάφεραν να πάνε ενώ τσακίζουμε το δεύτερο οικογενειακό Nirvana cookies. Αυτό βέβαια δεν μας σταματάει από το να κάνουμε Top 10 με τις ταινίες που πάση θυσία θα βλέπαμε αν βρισκόμασταν τελικά εκεί.

1) The Great Gatsby, του Baz Lyhrmann

Περιμένω να δω το καινούργιο υπερθέαμα του Baz Luhrmann εδώ και πάνω από ένα χρόνο και ενώ ο ίδιος μοιάζει να το έχει καθυστερήσει όσο περισσότερο μπορεί, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το "Great Gatsby" βγαίνει στις αίθουσες. Και μάλιστα μόλις μία μέρα μετά την πρεμιέρα της στις Κάννες. Τα τρέιλερ-ηδονή καθώς και η φανταστική tracklist του soundtrack της ταινίας ανεβάζουν τις προσδοκίες στα ύψη, αν και οι αναμνήσεις του Australia τις κατεβάζουν σε πιο φυσιολογικά επίπεδα. Ντάξει, στις Κάννες θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον η προβολή, διάσημοι, φλας, κόκκινα χαλιά, υστερίες. Αλλά και στο Odeon καλά θα είναι.

53rd Thessaloniki Film Festival - The Verdict Pt. 2

After Lucia, του Michel Franco

Επιβεβαιώνοντας τη φήμη του ως μια από τις πιο προκλητικές ταινίες της χρονιάς, το “After Lucia” του Μισέλ Φράνκο έκανε την πρεμιέρα του σε ελληνικό έδαφος. Κινηματογραφική εμπειρία – χαστούκι, με έναν πατέρα και μια έφηβη κόρη, να αφήνουν την πόλη τους, τη Βαγιάρτα, και να προσπαθούν να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα στην Πόλη του Μεξικό, μετά το θάνατο της συζύγου-μητέρας τους σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Εκεί, η Αλεχάντρα (η κόρη) θα κάνει γρήγορα καινούργιους φίλους, αλλά έπειτα από μια εκδρομή που θα πάνε όλοι μαζί, ένας κύκλος βίας ξεκινά και βρίσκει την Αλεχάντρα στο κέντρο του.

Η κάμερα του Michel Franco καταγράφει με ανατριχιαστική ψυχραιμία μια σειρά από τρομερά βίαια περιστατικά, με οδηγό τις εξαιρετικές ερμηνείες της Tessa Ia στο ρόλο της ανυπεράσπιστης μαθήτριας που πέφτει θύμα ακραίας βίας από τους συμμαθητές της και του Hernán Mendoza στο ρόλο του πατέρας της που προσπαθεί να ξεπεράσει τον χαμό της συζύγου του. Το “After Lucia” αιτιολογεί το hype και τις βραβεύσεις του γιατί είναι μια ταινία ειλικρινής που σε υποβάλλει με την ικανότητα της να ξεδιπλώνει τόσο ωμά την άσχημη πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Οι εκρήξεις του πατέρα έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την υποταγή της κόρης που μοιάζει αδύναμη να υπερασπιστεί τον εαυτό της απέναντι στο αποτρόπαιο bullying των συμμαθητών της, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να δημιουργήσει μια προστατευτική ασπίδα γύρω από τον πατέρα της που δυσκολεύεται να δεχτεί τη νέα οικογενειακή κατάσταση. Ψυχοφθόρο από το πρώτη της λεπτό μέχρι και το τελευταίο, καταφέρνει με μια λιτή αφήγηση να δημιουργήσει ένα εκρηκτικό κλίμα κατάθλιψης και πόνου που σε κρατάει στην τσίτα μέχρι το σοκαριστικό φινάλε.

7,5/10

No, του Pablo Larrain

Με έντονη 80s αισθητική, τόσα καλλιτεχνικά όσο και από άποψη ποιότητας εικόνας, το “Νο” του Pablo Larrain, η ταινία γύρω από το δημοψήφισμα κατά της δικτατορίας του Πινοσέτ στη Χιλή, αποτυπώνει με τσαγανό και ρεαλιστικότητα τις συνθήκες της εποχής και κατευθύνεται με κεκτημένη ταχύτητα προς τις υποψηφιότητες των Όσκαρ. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ υποδύεται ένα νεαρό διαφημιστή, τον Ρενέ Σααβέδρα, που αναλαμβάνει την διαφημιστική καμπάνια κατά της δικτατορίας. Με 15 λεπτά τηλεοπτικό χρόνο στα χέρια του, ο Ρενέ Σααβέδρα προσπαθεί να δημιουργήσει μια ριζοσπαστική καμπάνια που θα οδηγήσει στην ανατροπή του Πινοσέτ, ξεφεύγοντας από κλισέ επιλογές και προσεγγίζοντας τη διαφήμιση του με όσο το δυνατόν πιο εύθυμο τρόπο γίνεται, ενώ παράλληλα βρίσκεται υπό τη διαρκή παρακολούθηση των φανατικών του Πινοσέτ που απειλούν τη ζωή του ιδίου και του γιου του.

Με καθοδηγητή του το θεατρικό έργο “Το δημοψήφισμα”, του Αντόνιο Σκάρμετα, ο Λαραϊν αφηγείται μια ιστορία που μοιάζει αρκετά επίκαιρη καθώς θίγει οικουμενικά ζητήματα όπως η λογοκρισία και η αστυνομική βία. Χωρίς κάποια ιδιαίτερη πρωτοτυπία στην εξιστόρηση του, φέρνει τον πρωταγωνιστή αντιμέτωπο με τους πάντες (το αφεντικό του, που δουλεύει στην καμπάνια υπέρ του Πινοσέτ, τους συνεργάτες του, που θεωρούν ότι η καμπάνια δεν πρέπει να είναι βασισμένη πάνω στην “ευτυχία που έρχεται” αλλά στις κτηνωδίες του δικτάτορα τους, τη μητέρα του παιδιού του, που παρότι πρωτοστατεί στις πορείες κατά του καθεστώτος θεωρεί τον κόπο του άδικο καθώς, κατ’ αυτήν, το δημοψήφισμα είναι στημένο), παίρνει υλικό αρχείου και το προσθέτει στο παρόμοιας αισθητικής σύνολο, μεταφέροντας τον θεατή με απόλυτη επιτυχία στην εποχή και κρατάει την κάμερα στο χέρι δίνοντας μια αίσθηση ντοκιμαντέρ που κάνει την εμπειρία ακόμα πιο έντονη. Πολύ καλή δουλειά που θα μας απασχολήσει αρκετά στα βραβεία του χειμώνα, μιας και το σαφές πολιτικό της μήνυμα ταιριάζει γάντι στην εποχή μας.

7,5/10

Lore, της Cate Shortland

Να μια ταινία που περίμενα να μ' αρέσει πολύ αλλά τελικά με εκνεύρισε. Από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις του φετινού Φεστιβάλ, τα “Παιδιά του Πολέμου”, η πρόταση της Αυστραλίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ, είναι ένα εξαντλητικά βαρετό δράμα γύρω από πέντε τρομακτικά κακομαθημένα και εκνευριστικά μούλικα που προσπαθούν να φτάσουν στο σπίτι της γιαγιάς τους αμέσως μετά την πτώση του Χίτλερ. Οι ναζιστές γονείς τους φυλακίζονται και έτσι η Λόρε, η μεγάλη αδερφή της οικογένειας, αναλαμβάνει να τους μεταφέρει με ασφάλεια, μέχρι την άλλη άκρη της ρημαγμένης από τον πόλεμο Γερμανίας. Κακό ψόφο να χουν τα σκατόμωρα!

Πως γίνεται να δεθείς με μια ιστορία και να πονέσεις για τους χαρακτήρες της όταν το σενάριο δεν σου έχει δώσει ποτέ την ευκαιρία να τους συμπαθήσεις, όταν τους προσεγγίζει τόσο επιφανειακά; Ειδικά όταν, λόγω θεματολογίας, οι χαρακτήρες είναι το πιο βασικό κομμάτι της ιστορίας σου. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται ουσιαστικά για αντιήρωες, για τους γόνους των κακών της υπόθεσης! Μηδενικό συναίσθημα. Κρίμα που ένα τόσο ωραίο θέμα υπήρξε θύμα μιας τόσο χλιαρής εκτέλεσης. Σε αυτό φυσικά δεν βοηθάει ούτε η κουραστική, εφετζίδικη σκηνοθεσία, γεμάτη κοντινά σε πόδια, χέρια, μάτια, μύτες, στόματα, ούτε η φθηνιάρικη εμμονή με τη βία (πόσα close up σε σκισμένα από βιασμό μπούτια να αντέξεις πια!), ούτε η μονότονη μουσική του Max Richter.

2,5/10

53rd Thessaloniki Film Festival - The Verdict Pt.1

Ιδού τι είδαν τα ματάκια μας τις πέντε πρώτες φεστιβαλικές ημέρες!

Holy Motors, του Leos Carax

Είναι μια πολύ ιδιαίτερη εμπειρία η παρακολούθηση του “Holy Motors”. Η κάμερα του Κάραξ ακολουθεί τον εξαιρετικό Ντενί Λαβάν σε ένα διασκεδαστικό, αλλόκοτο, παρανοϊκό, αισθησιακό και συνάμα συγκινητικό κινηματογραφικό ταξίδι, σε ένα Παρίσι που μοιάζει να είναι πιο γοητευτικό (και μελαγχολικό) από ποτέ. Είναι μια ταινία “bigger than life”, γεμάτη αλληγορίες και κινηματογραφικές αναφορές, που είναι όμως πολύ πιθανό να σε κάνει να τραβάς τα μαλλιά σου. Αναμφίβολα παθιασμένος με την τέχνη του, ο Κάραξ, με τον δικό του αινιγματικό τρόπο, εκφράζει τις ανησυχίες του γύρω από τη ζωή, το θάνατο, την ιδιωτικότητα, την οικογένεια, την ομορφιά, το χρήμα και καταφέρνει να κάνει καθηλωτική μια τέρμα σουρεαλιστική και ατίθαση ταινία. Φυσικά, η επιτυχία του τελικού αποτελέσματος οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό και στην εκπληκτική ερμηνεία του Λαβάν, που αναλαμβάνει 9 διαφορετικούς ρόλους (από ζάμπλουτος, οικογενειάρχης επιχειρηματίας, μετατρέπεται σε γύφτισσα ζητιάνα, έπειτα μεταμφιέζεται σε διονυσιακό καλικάντζαρο, και ούτω καθεξής) και καταφέρνει να σε μαγέψει με κάθε έναν από αυτούς. Στα highlights, η εμφάνιση της Εύα Μέντες, σε μια από τις πιο wtf σκηνές της τελευταίας δεκαετίας και η αποθεωτική ερμηνεία του (αντάξιου για Όσκαρ) “Who We Were?” από την Κάιλι (δεν χρειάζεται επίθετο, μία είναι η Κάιλι).

8/10

A Hijacking, του Tobias Lindholm

Πάνω σ’ ένα φορτηγό πλοίο, κάπου στα ανοιχτά του Ινδικού Ωκεανού, ο Δανός μάγειρας περιμένει πώς και πώς να γυρίσει στην πατρίδα για να ξαναδεί τη γυναίκα και τη μικρή του κόρη. Ωστόσο, τα σχέδιά του ξαφνικά βυθίζονται στην αβεβαιότητα όταν μια ομάδα Σομαλών πειρατών καταλαμβάνει το πλοίο και απαιτεί λύτρα από τη ναυτιλιακή εταιρεία στην Κοπεγχάγη. Ο Γενικός Διευθυντής της εταιρείας, με τεράστια εμπειρία στις οικονομικές διαπραγματεύσεις, αποφασίζει να αναλάβει ο ίδιος την ανταλλαγή με τους πειρατές. 

Σκηνοθετημένο με νεύρο, μέτρο και ρεαλισμό, το “Μια πειρατεία” μυρίζει μπαρούτι και μοιάζει έτοιμο να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Ο Λίντχολμ φέρνει τους χαρακτήρες και τους ηθοποιούς του στα όρια, απομυζώντας εξαιρετικές, προσγειωμένες ερμηνείες και δημιουργώντας μια ακατάπαυστα τεταμένη ατμόσφαιρα. Εξάλλου και το ίδιο το σενάριο είναι τόσο σφιχτογραμμένο που δεν αφήνει περιθώριο για κοιλιά, μεταφέροντας τον θεατή μία στο πλοίο και μία στα διοικητικά γραφεία, καταγράφοντας παράλληλα πως οι πράξεις του διοικητικού συμβουλίου επηρεάζουν αυτές του πληρώματος και των πειρατών και αντίστοιχα. Αξίζει να σημειωθεί πάντως  ότι η ταινία δεν βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, παρότι έχεις διαρκώς την αίσθηση ότι αυτό που βλέπεις θα μπορούσε άνετα να έχει συμβεί και στην πραγματικότητα.

8,5/10

War Witch, του Kim Nguyen

H επίσημη πρόταση του Καναδά για το ξενόγλωσσο Όσκαρ είναι λίγο... μπάχαλο! Μια 14χρονη κοπέλα, η Κομόνα, αφηγείται στο αγέννητο μωρό της την ιστορία της ζωής της, ξεκινώντας από την ημέρα όπου την απήγαγαν αντάρτες και την ανάγκασαν να δολοφονήσει τους γονείς της. Μέγα δράμα, αλλά είναι να απορείς πως παρότι η ταινία προσπαθεί με νύχια και με δόντια να σε συγκινήσει, δεν τα καταφέρνει σχεδόν ποτέ. Γενικά η ταινία σου αφήνει μια περίεργη γεύση. Από τη μία αποτελεί ένα αρκετά στοχευμένο και ορθό σχόλιο για τον πόλεμο, από την άλλη δημιουργεί ένα πολύ τρυφερό ρομάντζο, μια αχτίδα ελπίδας στο βούρκου που έχει πέσει η πρωταγωνίστρια, και εν τέλει καταλήγει σε μια πάλη της Κομόνα με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Ωραία όλα αυτά, μόνο που το σενάριο δεν μοιάζει να έχει αρχή, μέση και τέλος, ενώ η ακόρεστη ανάγκη του Nguyen να σε συγκινήσει καταντάει ενοχλητική. Το ίδιο ενοχλητική είναι και η ασταμάτητη (και όταν λέω ασταμάτητη εννοώ ασταμάτητη, δεν αστιεύομαι) κίνηση της κάμερας. Αυτό που λέει η μάνα μου "κάτσε και λίγο ήσυχα, σκουλήκια έχεις στον κώλο σου"; Για να λέμε όμως και του στραβού το δίκαιο, η ταινία υποστηρίζεται επάξια από το πρωταγωνιστικό της καστ, με κορυφαία όλων την πρωταγωνίστρια που ευθύνεται για τις λιγοστές, αυθεντικές στιγμές συγκίνησης που προκάλεσε η ταινία. Με έναν διαφορετικό άνθρωπο πίσω από το σενάριο και την κάμερα ίσως να μιλούσαμε για διαμάντι. Τώρα μιλάμε απλά για μια χαμένη ευκαιρία.

5,5/10

How to survive the 53rd Thessaloniki International Film Festival

Όπως πέρυσι, έτσι και φέτος το metobear είναι δίπλα σε κάθε παθιασμένο φαν του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και έπειτα από εκτενέστατες έρευνες σου παρουσιάζει τις ταινίες και τα αφιερώματα που δεν πρέπει με τίποτα να χάσεις. Για να μην ψάχνεσαι άδικα λοιπόν, ιδού τα μεγαλύτερα must του φετινού, 53ου Φεστιβάλ που θα διεξαχθεί από τις 2 έως τις 11 Νοεμβρίου:

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ

Πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει το φετινό Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Περιλαμβάνει συνολικά 15 ταινίες, εκ των οποίων δύο ελληνικές (για τη μία, το "Αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού" τα λέμε παρακάτω), η νικήτρια του Μεγάλου Βραβείου της Εβδομάδας Κριτικής του Φεστιβάλ των Καννών "Aqui y alla", το "Mold" που κέρδισε βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ της Βενετίας, το ασπρόμαυρο και πολύ-παινεμένο "Sudoeste" και αυτές οι τρεις που είναι top of the cream:

A Hijacking, του Tobias Lindholm

Υπόθεση: Μια ομάδα Σομαλών πειρατών καταλαμβάνει ένα φορτηγό πλοίο στα ανοικτά του Ινδικού Ωκεανού

Φεστιβάλ / Βραβεία: Συμμετοχή στο Φεστιβάλ της Βενετίας και του Τορόντο

Γιατί να τη δω; Αρχικά επειδή ο Lindholm είναι υπεύθυνος για το σενάριο του "The Hunt" που λατρεύτηκε στις Κάννες και έπειτα επειδή μόνο και μόνο από το τρέιλερ καταλαβαίνεις ότι οι ενθουσιώδεις κριτικές από τη Βενετία είναι απόλυτα αιτιολογημένες
Πότε το παίζει; Σάββατο 3/11 18:00 στο Ολύμπιον, Κυριακή 4/11 18:00 στη Φρίντα Λιάππα
Trailer

I am not a Hipster, του Destin Daniel Cretton

Υπόθεση: H ιστορία ενός indie μουσικού που προσπαθεί να κάνει καριέρα στο Σαν Ντιέγκο

Φεστιβάλ / Βραβεία: Συμμετοχή στο Φεστιβάλ του Sundance

Γιατί να τη δω; Γιατί είναι η ιστορία ενός indie μουσικού που προσπαθεί να κάνει καριέρα στο Σαν Ντιέγκο! Τι άλλο θέλεις για να σε πείσει;
Πότε το παίζει; Παρασκευή 9/11 18:00 στο Ολύμπιον, Σάββατο 10/11 14:45 στη Φρίντα Λιάππα
Trailer

Love, του Slawomir Fabicki

Υπόθεση: Η φαινομενικά ιδανική σχέση ενός ζευγαριού θα διαταραχθεί όταν η γυναίκα της σχέσης πέσει θύμα βιασμού από το δήμαρχο της πόλης

Γιατί να τη δω; O Fabicki επιστρέφει στο ΦΚΘ 6 χρόνια μετά τη νίκη του στην κατηγορία της Σκηνοθεσίας για το "Retrieval". Ο Fabicki επίσης είναι ο μοναδικός σκηνοθέτης ολόκληρου του προγράμματος του Φεστιβάλ που υπήρξε υποψήφιος για Όσκαρ, έστω και στην κατηγορία Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους. Έλα που δεν σ' έψησε λίγο..
Πότε το παίζει; Σάββατο 3/11 15:45 στο Ολύμπιον, Κυριακή 4/11 20:15 στη Φρίντα Λιάππα
Trailer

And the Palme d' Or goes to...

Και ναι κυρίες και κύριοι, ο Michael Haneke κέρδισε τον δεύτερο Χρυσό του Φοίνικα μέσα σε μόλις 4 χρόνια. Πέσανε εχθές οι τίτλοι του τέλους του 65ου Φεστιβάλ των Καννών και ο Morreti και η παρέα του άνοιξαν την πόρτα στην ιντίλα και στην Ευρώπη αλλά άφησαν παντελώς αβράβευτες ορισμένες από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες του Φεστιβάλ. Ούτε ψίχουλο για το Holy Motors που συζητήθηκε όσο κανένα άλλο, τίποτα και για το Rust & Bone του Audiard, με την Marion Cotillard που αποτελούσε το φαβορί να στρέφει το βλέμμα της κατευθείαν προς τα βραβεία του χειμώνα, αβράβευτα και τα Killing them Softly και Moonrise Kingdom, όχι ότι δεν το περιμέναμε, αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!

Ας τα πάρουμε με τη σειρά:

Χρυσός Φοίνικας

Amour του Michael Haneke

Τελικά επικράτησε στο πιο σημαντικό βραβείο του φεστιβάλ το "Amour" του Michael Haneke, η τρυφερή ταινία για ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, την Anne και τον George, που όταν η πρώτη θα πάθει εγκεφαλικό μένοντας παράλυτη από τη μία μεριά, θα δει την αγάπη με τον χρόνια σύζυγο της να κλονίζεται. Κανένας δεν παραπονέθηκε αν και όλοι κατά βάθος θέλανε να το σηκώσει ο Leos Carax.

One day we're gonna go to Cannes (I promise, I'm on it)

Απ' ότι πληροφορήθηκα, έπιασαν οι κατάρες και τους έριξε μια βρόχα άλλο πράγμα εκεί στις Κάννες.  Τι κρίμα. Τρέχαν λέει με τις ομπρέλες να κρυφτούν απ' τι βροχή, μη τους βραχεί το φόρεμα, μη φαν καμιά γλίστρα με το γοβάκι στη λασπουριά και "πως θα βγάλω εγώ φωτογραφία με τ' ομπρελίνο πάνω απ' το κεφάλι μου;". Του χρόνου κάποιος μεγαλοσχεδιαστής να αναλάβει τέρμα ντιζαινάτο αδιάβροχο και η πιο μάγκισσα να σκάσει μύτη με δαύτο.

Εν πάσι περιπτώσει, το Φεστιβάλ των Καννών κυρίες και κύριοι σχεδόν τελείωσε και να τι έγινε τις τελευταίες, βροχερές του μέρες!

Hype: What's up Cannes?

Νταξ, δεν πήγαμε αλλά υπήρχε περίπτωση να λείπει ένα μίνι (έστω) αφιέρωμα στο ίσως καλύτερο κινηματογραφικό φεστιβάλ του κόσμου;

Στα γρήγορα, γιατί είναι βάναυσο να μαθαίνεις πολλές λεπτομέρειες για ένα φεστιβάλ που θες σαν τρελός να πας αλλά δεν το καταφέρνεις ποτέ γιατί η ζωή είναι άπονη και ο κόσμος άδικος. Έτσι λοιπόν, ιδού τα χάιλαιτς των πρώτων ημερών όπως τα βίωσα μέσα από την άνεση της πολυθρόνας και του λάπτοπ μου.

Έχουμε και λέμε...

Το Moonrise Kingdom καταγοήτευσε, αφού κανένας δεν φάνηκε να βγαίνει ανικανοποίητος από την πρεμιέρα του. Σημειωτέον, το Moonrise Kingdome άνοιξε την αυλαία του Φεστιβάλ την Τετάρτη που μας πέρασε, ενώ πρόκειται αναμφισβήτητα για μία από τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της χρονιάς. Ευτυχώς για εμάς, καταφθάνει στις ελληνικές αίθουσες σε λιγότερο από ένα μήνα και συγκεκριμένα στις 14 Ιουνίου. Τρέιλερ εδώ.

Εντωμεταξύ, κάτι τρελές φεμινίστριες έριξαν κατάρες στο Φεστιβάλ γιατί λέει ότι φέτος καμία από τις 22 ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος δεν έχει σκηνοθετηθεί από γυναίκα. Τι φταίνε οι άνθρωποι καλέ που η βιομηχανία δεν έχει πολλές γκόμενες σκηνοθέτιδες; Ευτυχώς όμως βγήκε η Andrea Arnold, μέλος της κριτικής επιτροπής και σκηνοθέτιδα του Fish Tank, και υπερασπίστηκε το Φεστιβάλ γιατί σου λέει άμα καμιά γυναίκα δεν έκανε τίποτα αξιόλογο φέτος γιατί να είναι στο διαγωνιστικό τμήμα; Πρόσθεσε επίσης ότι δεν θα της άρεσε να επέλεγαν ταινία της μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκα. Και πολύ καλά τα είπες κούκλα μου, γιατί μερικοί μου φαίνεται έχουν χάσει τον μπούσουλα. To κρίμα στο λαιμό της βιομηχανίας όχι στου Φεστιβάλ.

Πίσω στις ταινίες, τη δεύτερη μέρα talk of the day ήταν φυσικά η Marrion Cotillard, όχι μόνο επειδή είναι μια κούκλα αλλά και επειδή γάμησε στο Rust and Bone του Jacques Audiard. Όχι ότι ο συμπρωταγωνιστής της Matthias Schoenaerts πήγε πίσω, να τα λέμε αυτά! Το φιλμ πάντως πήρε αρκετά δυνατές κριτικές, αλλά φυσικά δεν έλειψαν σχόλια του στυλ "υπερβολικά βίαιο" και "ασυνάρτητο". Haters gonna hate. Οι καλές οι γλώσσες πάντως λένε ότι θα τσιμπήσει κάποιο από τα βραβεία του φετινού Φεστιβάλ. Τρέιλερ εδώ. 

Πάμε τώρα σε έναν ακόμη αγαπημένο, τον Xavier Dolan, το αγαπημένο παιδί των Καννών που φιλοξενούν πάντα τις ταινίες του στο πρόγραμμά τους (αν και όχι στο διαγωνιστικό, όπως παραπονέθηκε ο ίδιος). Ο Dolan συνεχίζει να κάνει queer cinema και μάλιστα αυτή τη φορά επικεντρώνεται στον τρανσεξουαλισμό. Το Laurence Anyways πάντως, παρά την άψογη αισθητική και σάουντρακ που είναι εγγύηση στις ταινίες του Dolan (φαίνεται και από το τρέιλερ εξάλλου) και την έντονη, σπαρακτική ιστορία που αφηγείται, δεν πολυάρεσε στους κριτικούς, όχι μόνο επειδή είναι (κλασσικά) υπερβολικά ναρκισιστικό και βιντεοκλιπίστικο αλλά και επειδή είναι τεράστιο σε διάρκεια (2 ώρες και 40 λεπτά σου λέει). Πολύ που χέστηκε ο ίδιος, έτσι κι αλλιώς όσο και να τον κράζουν όλοι στο τέλος καταλήγουν ότι έχει τρομερό ταλέντο και ότι είναι ένα από τα ονόματα που θα μας απασχολήσουν πολύ στο μέλλον. Χα.

Πάντως αν υπάρχει μια ταινία που συζητήθηκε αρκετά μετά την προβολή της χθες, αυτή είναι το No του Χιλιανού Pablo Larrain, που συγκέντρωσε τρομερό buzz και εξαιρετικές κριτικές γύρω από το όνομά της. Τρέιλερ μπορεί να μην υπάρχει για να πάρουμε μια γεύση, αλλά αυτό που ξέρουμε είναι ότι η ταινία (όπως και το σύνολο του έργου του Larrain) διαπραγματεύεται τις μέρες της δικτατορίας του Pinochet και ότι έχει έναν εξαιρετικό Gael Garcia Bernal στον ρόλο του campaign manager της αντιπολίτευσης του Pinochet κατά την εκλογική περίοδο του 1988. Ορισμένοι μιλάνε για την καλύτερη ταινία του Φεστιβάλ (μέχρι στιγμής), αλλά έτσι κι αλλιώς, στο τμήμα που βρίσκεται (Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών) δεν πρόκειται να απειλήσει κανένα από τα μεγάλα ονόματα.


Αυτά μέχρι στιγμής, μείνε όμως συντονισμένος με το Φεστιβάλ γιατί σήμερα έχουμε την επιστροφή του Dario Argento με το Dracula 3D (!) και τις επόμενες μέρες έχουμε την οικογένεια Cronenberg με το Antiviral και το Cosmopolis, έχουμε καινούργιο Haneke, Ken Loach, Lee Daniels, έχουμε On the Road, της παναγιάς τα μάτια έχουμε γενικά.. Τα λέμε σε 3-4 μέρες με καινούργιο update!

The Summer Festival Guide 2012

Ζηλεύουμε και δεν το κρύβουμε. Οι μουσικόφιλοι ανά τον κόσμο πέρασαν τα 2 προηγούμενα Σαββατοκύριακα συντονισμένοι στο live stream του Coachella, ή κολλημένοι στο YouTube όπου βίντεο με ολόκληρα set των καλλιτεχνών έκαναν την εμφάνισή τους. Και επειδή το L.A. μας πέφτει λίγο μακριά για να πεταχτούμε να φεστιβαλιάσουμε, πρέπει να σκεφτούμε τις εναλλακτικές, λίγο πιο οικονομικά, λίγο πιο κοντά και αναλόγου βεληνεκούς. Ξεθάψτε τις βερμούδες σας, βάλτε καρό πουκάμισα και χιψτεριάρικα γυαλιά και πάμε μια βόλτα στα 10 + 1 πιο hyped φεστιβάλ της Ευρώπης για το φετινό καλοκαίρι. 




Pukkelpop 

Πού? Hasselt, Βέλγιο
Πότε? 16, 17, 18 Aυγούστου
Ποιοι? Bjork, The Stone Roses, Mark Lanegan, Feist, Lykke Li, Nero, Foo Fighters, The Black Keys, Miike Snow, Jamie Woon, Major Lazer, Joy Orbinson, Modeselektor, Digitalism, Hot Chip, tUnE- yArDs, The Horrors και πολύς κόσμος της indie και ηλεκτρονικής σκηνής μοιρασμένος σε 8 stages.
Πόσο? €155 για τις 3 μέρες, μαζί με camping και μεταφορικά από τις Βρυξέλλες ή οπουδήποτε εντός Βελγίου.
Γιατί? Γιατί είναι από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης, χωρίς να έχει το χάος του Primavera. Bολεύει το πακέτο με τα εισιτήρια και τα μεταφορικά, είναι στο κέντρο της ηπείρου και μπορείς να το συνδυάσεις με ένα δεύτερο προορισμό κάπου κοντά (hello Amsterdam! π.χ.) και απορώ γιατί δεν άρχισες ακόμα να μαζεύεις τα 155 ευρώπουλα.
Site: http://www.pukkelpop.be/





Isle of Wight

Πού? Seaclose Park, UK
Πότε? 21, 22, 23, 24 Ιουνίου
Ποιοι? Bruce Springsteen, Elbow, Pearl Jam, Tom Petty & The Heartbreakers, Noel Gallagher, Crystal Castles, Noah & The Whale, Jessie J, Band Of Skulls, Best Coast, Kelis, Lana Del Rey, The Charlatans, The Pierces, Magnetic Man και την Πέμπτη "Camper's Night" με Primal Scream και Stranglers. Όχι άσχημα.
Πόσο? 190 λίρες (δηλαδή γύρω στα €230). Αγγλία μου θες, τι περιμένεις?
Γιατί? Λόγω ιστορίας. Το φεστιβάλ κρατάει από το 1968 και τη χρυσή εποχή της ροκ, όταν μάζευε τον Dylan, τους The Who και τον Hendrix. Το line up είναι πολύ καλό και έχει κάτι για όλους αν και οι headliners δεν είναι του γούστου μου (σκέψου ότι κάποια στιγμή εμφανίζονται και οι The Darkness, δηλαδή what the fuck?). Βάλε και το ότι είναι πολύ ακριβό, εγώ δεν θα πήγαινα, εκτός αν μου χάριζαν εισιτήρια φεστιβαλικά και αεροπορικά και με κέρναγαν και ένα ποτό στο Saloon (ναι, έχει και κάτι τέτοια).
Site: http://www.isleofwightfestival.com/




Exit Festival

Πού? Novi Sad, Σερβία
Πότε? 12, 13, 14, 15 Ιουλίου
Ποιοι? Duran Duran, New Order, Guns 'n Roses, Gossip, Avicii, Azari & III, Erykah Badu, Plan B, Miss Kittin, Hercules And Love Affair, και μέτρια πράγματα μέχρι στιγμής.
Πόσο? €155 περίπου για εισιτήριο με 9 μέρες κάμπινγκ. Να πλαντάζεις 9 μέρες στον ήλιο της Σερβίας, δηλαδή. Παίζουν και αιτήσεις για εθελοντές πάντως, αν τα 155€ δεν σου βρίσκονται.
Γιατί? Για κανένα λόγο. Μόνο εθελοντικά αν θες, ή αν είσαι μεγάλος fan των ονομάτων, τα οποία κάποια στιγμή μπορεί να περάσουν και από Ελλάδα, οπότε τσάμπα το ταξίδι. Άσε που μάλλον θα υπάρξει ανταπόκριση από αυτό το blog που διαβάζεις, οπότε κράτα τα λεφτά σου για κάτι πιο αξιόλογο όπως το επόμενο.
Site: http://www.exitfest.org/en

Hype: It's Coachella bitch!

Μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις. Αυτό λοιπόν είναι το, για άλλη μια φορά εντυπωσιακότατο, line up του Coachella Valley Music and Arts Festival 2012. Κάθε χρόνο με πιάνει μια μελαγχολία που δεν μπορώ να πεταχτώ μέχρι το Indio, και ρίχνω κατάρες σε όσους θα πάνε. Ας ελπίσουμε ότι και φέτος θα υπάρχει live stream για να μεταφερθούμε μέσα από το full screen στα fields της California, όπως έγινε πέρυσι. Το φεστιβάλ φέτος πρωτοτυπεί, καθώς, ουσιαστικά, γίνεται δύο φορές. Δηλαδή, ίδιο  line up, ίδιος χώρος, ίδια τα πάντα, και έτσι υπάρχει η δυνατότητα να παραβρεθεί περισσότερος κόσμος στη φεστιβαλάρα. Γι'αυτό και οι 2 ημερομηνίες στα μπλε πλαίσια.  Η επίσημη ανακοίνωση αναφέρει ότι αυτό γίνεται για να καταπολεμήσουν την παράνομη αγοραπωλησία των εισιτηρίων, έξυπνη ιδέα αν αναλογιστεί κανείς ότι συνήθως τα εισιτήρια για διοργανώσεις τέτοιου βεληνεκούς εξαντλούνται σε λίγες μέρες και η μεγαλύτερη διακίνηση γίνεται παράνομα. Η προπώληση ξεκινάει κάπου τώρα, οπότε, όποιος ενδιαφέρεται, ας έχει τα μάτια και τα αυτιά του ανοιχτά. Και ας μας πάρει μαζί του, για το Θεό!


P.S. Η εικόνα μεγαλώνει, ξέρετε τώρα.
P.S.2: Proud to be Greek, μόνο και μόνο για το live των Keep Shelly In Athens τη δεύτερη μέρα. Και ας έχουν γράψει λάθος το όνομά τους, χαλάλι. 

Δες και τι έχασες πέρυσι.

A little bit of festivalizing!

Ρε φίλε, το αγαπώ το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το αγαπώ γιατί εκείνες τις 10 μέρες η πόλη αλλάζει πρόσωπο και πάλλεται σε φεστιβαλικούς ρυθμούς. Και αν όχι ολόκληρη η πόλη έστω το ανανεωμένο Λιμάνι της που έχει γίνει πιο όμορφο από ποτέ. Είναι εκείνη η εποχή που περιβάλλεσαι από ανθρώπους που καβλώνουν βλέποντας ολημερίς και ολονυχτίς ταινίες, φανατικούς κινηματογραφόφιλους που βρίσκουν μια ευκαιρία να αφοσιωθούν ολοκληρωτικά στην αγαπημένη τους τέχνη, αλλά και περαστικών που απλά έρχονται για να δούνε τι παίζει και πίνοντας καφέ στην Αποθήκη Γ, ψάχνουν μανιωδώς στον κατάλογο με τις περιλήψεις των ταινιών για να βρούνε μια ταινία που να αξίζει να δουν, έτσι για να πάρουν κι αυτή μια γεύση από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το ΦΚΘ όπως και κάθε άλλο φεστιβάλ κινηματογράφου σου δίνει την ευκαιρία να δεις πρώτος ορισμένες από τις σπουδαιότερες ταινίες της χρονιάς αλλά και να ψαχτείς με ταινιές που δεν υπήρχε περίπτωση να δεις ποτέ και πουθενά αλλού παρά μόνο σε σκοτεινές φεστιβαλικές αίθουσες. Ακόμα και αν μεγάλο ποσοστό των ταινιών καταλήγουν μαλακίες (ειδικά άμα δεν αντέχεις μεγάλες δόσεις κουλτουριάρικων, αργόσυρτων, "ότι-να-ναι" ταινίων), εξίσου μεγάλος είναι ο αριθμός των ταινιών που θα σημαδέψουν την κινηματογραφική χρονιά, που θα σε στοιχειώσουν και θα τις κουβαλάς για μέρες μέσα σου. Ακόμα και αν η ταινία που θα δεις αποδειχτεί πατάτα δεν σε απασχολεί γιατί το όλο κλίμα δεν σε κάνει να σκεφτείς ότι πέταξες τζάμπα τα λεφτά σου. Εξάλλου αυτό το ρίσκο υπάρχει πάντα και έχει και μια γοητεία εδώ που το λέμε. Και παρόλο που φέτος η προσέλευση του κόσμου ήταν αισθητά μειωμένη (Άδεια σκαλιά και πατώματα; Που είναι οι ιστορικές εποχές που οι αίθουσες ήταν τόσο τίγκα που έδινες μάχη για να μπεις μέσα;), ο κόσμος παρέμενε το ίδιο χαλαρός, με τους σχολιασμούς να πέφτουν βροχή, το γέλιο να βγαίνει αβίαστα και οι αποχωρήσεις, όπως και το χειροκρότημα σε περίπτωση που κάποιος συντελεστής βρίσκεται στην αίθουσα, να δίνουν και να παίρνουν.
Φέτος με έχει πιάσει μια απίστευτη μελαγχολία καθώς όπου και αν βρεθώ θυμάμαι παλιά Φεστιβάλ και εκνευρίζομαι που δεν κατάφερα να πάω εθελοντής φέτος αλλά και που ακόμα χειρότερα δεν έβγαλα κάρτα, ελλείψει χρόνου. Προσωπικό σημείωμα λοιπόν για του χρόνου, ότι και να γίνει εκείνες τις 10 μέρες θα αφοσιωθώ ολοκληρωτικά, όπως παλιά, στην πιο μαγευτική στιγμή του Νοέμβρη. Και πριν αυτή η ανάρτηση καταλήξει σε άλλη μια σελίδα του αγαπημένου μου ημερολογίου, πάρε μια γεύση από τις ταινίες που είδα τις πρώτες μέρες του 52ου Φεστιβάλ, για να ξέρεις τι αξίζει να δεις και τι να αποφύγεις:

How to survive the 52nd Thessaloniki International Film Festival

Κάθε χρόνο, το highlight της πολιτιστικής χρονιάς στη συμπρωτεύουσα δεν είναι άλλο από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της. Οι πρεμιέρες, ο κόσμος, τα q&a, τα masterclasses, η βιασύνη να προλάβεις να βγάλεις εισιτήρια, το άγχος αν θα καταφέρεις να μπεις στις πιο σημαντικές πρεμιέρες, το τρέξιμο από την μία αίθουσα στην άλλη (το κλασσικό 100άρι που ρίχνουμε κάθε χρόνο από το Λιμάνι μέχρι το Ολύμπιον και τούμπαλιν), ο καφές στην Αποθήκη Γ στα διαλείμματα και τα πάρτι το βράδυ (με τζάμπα κρασί, αν είσαι τυχερός), είναι μερικές από τις αναμνήσεις που κρατάω από τα τελευταία 3 Φεστιβάλ που παρακολούθησα. Βέβαια το μεγαλύτερο τζέρτζελο γίνεται όταν είσαι εθελοντής αφού το 10ήμερο του Φεστιβάλ ξαφνικά μετατρέπεται σε μια ακόμα πιο συναρπαστική εμπειρία με νέα πρόσωπα, γέλιο και πολλές μα πάρα πολλές ταινίες. Και πολύ πιοτό! Άσε που βλέπεις τα πράγματα εκ των έσω και αποκτάς και μια authority βρε αδερφέ!
Φέτος, το ταλαιπωρημένο από τις αλλαγές υπευθύνων (o Μπουτάρης πρόεδρος του ΦΚΘ; Hell yeah! Περισσότερο τζάμπα κρασί στα πάρτι!) και τον χαμηλό προϋπολογισμό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης επιστρέφει δριμύτερο για 52η φορά με ορισμένες από τις πιο αναμενόμενες ταινίες της χρονιάς που διέπρεψαν σε φεστιβάλ στο εξωτερικό και που θα συζητηθούν ακόμα περισσότερο όσο τελειώνει η χρονιά και φτάνει ο καιρός των βραβεύσεων. Ιδού ένα αφιέρωμα στις καλύτερες ταινίες που θα δούμε φέτος στις σκοτεινές αίθουσες στο Ολύμπιον, τον Παύλο Ζάννα και τις Αποθήκες 1 και D, από τις 4 έως 13 Νοεμβρίου και στα βασικά πράγματα που πρέπει να ξέρεις για να επιβιώσεις το 10ήμερο του Φεστιβάλ:

Venice Calling! Pt2

Πάει και αυτόοο! Τελείωσε εχθές, με την τελετή απονομής των βραβείων του, το 68ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Προς μεγάλη έκπληξη και ανατροπή όλων των προγνωστικών, το Χρυσό Λιοντάρι κέρδισε η βαριά κουλτούρα "Faust" του Aleksandr Sokurov, το οποίο κέρδισε την επιτροπή παρά τον τεράστιο ανταγωνισμό! Δεν πειράζει Clooney και Alfredson, για σας υπάρχουνε τα Όσκαρ! Το δεύτερο μέρος τους φεστιβάλ πάντως ούτε τα αστέρια και τη λάμψη του πρώτου είχε, αλλά ούτε και ιδιαίτερα καλές ταινίες. Ιδού τα βασικά:

Venice Calling!

Ναι μωρέ, την προηγούμενη Τετάρτη ξεκίνησε το 68ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας. Ναι μωρέ, έχει ίσως το καλύτερο line-up ταινιών στην ιστορία του. Ναι μωρέ, τους σταρ που πέρασαν από τι Βενετία δεν σου φτάνουν ούτε όλα τα δάκτυλα χεριού και ποδιού για να τους αριθμήσεις. Ε και ναι, δεν πήγα, τι να κάνω, δεν έχω λεφτά, δημοσιογράφος δεν είμαι (πόσο μάλλον ηθοποιός ή σκηνοθέτης), τι βρίσκω να ψάχνω ολημερίς και ολονυχτίς πληροφορίες για τα δρώμενα και ναι ζηλεύω απίστευτα! Αντί να με κοροϊδεύεις που λιώνω πίσω από την οθόνη του υπολογιστή μου λαχταρώντας την ώρα και τη στιγμή που θα καταφθάσω κι εγώ σαν νέος George Clooney με το ιδιωτικό μου σκαφάκι στις ακτές της Βενετίας (Σας γέλασε και εσάς; Δεν είναι ιδιωτικό σκάφος, είναι TAXI!), επωφελήσου της καύλας και του ψυχαναγκαστικού κολλήματος μου για να μάθεις κανά δυο πραγματάκια για το τι συμβαίνει εκεί χάμω (αναλύτικη παρουσίαση όπως στις Κάννες δεν έχει, όχι τίποτ' άλλο, δεν φτάνει που χαραμίζω το διάβασμά μου -ούτε και γραμμένο δεν μοιάζει αληθοφανές- για να σας ενημερώσω, δεν τα διαβάζει και κανένας) 

The EXIT Experience: Part 2

Παρά τον ανελέητο καύσωνα και τα ντουμάνια σκόνης που σηκώνονταν από τα ποδοβολητά των επισκεπτών του EXIT, το φεστιβάλ συνέχισε ακάθεκτο, με τους ελέγχους για ναρκωτικά να γίνονται όλο και πιο έντονοι (μη και καπνίσεις στριφτό, κατευθείαν να σου την πέσουν και να σε ρωτήσουν τι είναι) και τον Δούναβη να φαντάζει όλο και περισσότερο ως μια πολύ ελκυστική επιλογή για βουτιά. 


9 July

Η τρίτη μέρα του EXIT ξεκίνησε με τη Santigold και το σχετικά ξενέρωτο live της. Θα μου πεις, που να βγει καλό το live όταν από τον ένα δίσκο που έχει βγάλει, μόνο 3 τραγούδια αξίζουν; Κρίμα πάντως γιατί είναι συμπαθητική ως παρουσία, προσπάθησε (χωρίς επιτυχία) να ανάψει λίγο τα αίματα του ψόφιου κοινού, είχε και τις δύο γλάστρες και μαλακίζονται για να τραβήξουν λίγο την προσοχή, αλλά δεν τα πολυκατάφερε, κρίμα Santigold, μέτριο το αποτέλεσμα.





Τη Santigold ακολούθησε το μεγαλύτερο και πιο διαφημισμένο όνομα του φετινού EXIT, οι Jamiroquai. Γενικά, η χαρά της νεκρανάστασης ήταν φέτος το EXIT αλλά ας μην το κάνουμε θέμα, ο Jay Kay καλά κρατεί αν και 41 πλέον, κατάφερε να ξεσηκώσει το κοινό του ΕΧΙΤ το οποίο είχε φισκάρει το Main Stage (ούτε στις γιγαντοοθόνες δεν μπορούσες να δεις). Προσωπικά δεν μπήκα καν στον κόπο να τους δω αλλά τους άκουγα από πιο μακριά, αρκετά funky live (προφανώς), αυτό που έχει σημασία είναι ότι δεν απογοήτευσαν τους χιλιάδες οπαδούς τους.

The EXIT Experience: Part 1

Πάντα είχα μια μεγάλη καψούρα να πάω σε κάποιο μεγάλο μουσικό φεστιβάλ. Επειδή όμως το Coachella είναι όνειρο απατηλό, είπαμε με κάτι φίλους να πάμε φέτος στο EXIT Festival, ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης, που είναι και το πιο προσιτό για το ελληνικό κοινό αφού βρίσκεται στη Σερβία και συγκεκριμένα στο Novi Sad, μια πολύ όμορφη πόλη κοντά στο ακόμα πιο όμορφο (και πάμφθηνο) Βελιγράδι (οι 12 ώρες με το λεωφορείο είναι λίγο μαρτύριο αλλά από τα 250 ευρώ για το αεροπλάνο τις προτιμώ) και οικονομικά το λιγότερο επώδυνο (120 ευρώ το εισιτήριο του τετραήμερου + 85 ευρώ πήγαινε-έλα με το λεωφορείο + 25 ευρώ το κάμπινγκ, νομίζω είναι η πιο βιώσιμη επιλογή για όποιον Έλληνα θέλει να δει ένα πραγματικό μουσικό φεστιβάλ). Βέβαια οι φίλοι μετά την πλήρη ανακοίνωση του line-up άρχισαν σιγά σιγά να κάνουν νερά (δεν τους αδικώ, δηλαδή εντάξει δεν είναι άσχημα τα ονόματα αλλά δεν είναι και τίποτα το συγκλονιστικό) οπότε τελικά κατέληξα μόνος μου να κάνω αίτηση για να πάω εθελοντικά. Προς μεγάλη μου έκπληξη με δέχτηκαν κιόλας και εννοείται πως δεν έχασα την ευκαιρία και έτρεξα, μόνος και άπονος με ένα σακίδιο στην πλάτη και μια σκηνή στο χέρι.

Δευτέρα πουρνό πουρνό λοιπόν καταφθάσαμε οι 4 Έλληνες του λεωφορείου στο κάμπινγκ του EXIT και μετά από μια κάποια γκρίνια για τις χημικές τουαλέτες και τις τσίγκινες ντουζιέρες, στήσαμε τις σκηνές μας κάτω από τη σκιά των λεύκων (πάλι καλά που μετέφεραν το κάμπινγκ γιατί η περσινή του τοποθεσία ήταν μέσα σε κάτι χωράφια με τον ντάλα να σε χτυπάει κατακούτελα). Αρκετά οργανωμένοι ήταν πάντως, αν και οι τουαλέτες θα μπορούσαν να είναι πιο καθαρές (τις τελευταίες μέρες δεν μπορούσες ούτε να τις πλησιάσεις από τη μπόχα), αλλά ας όψεται λόγω του καλού κλίματος και των καλών γνωριμιών. Για να μην τα πολυλογώ, μας αναθέτουν τα καθήκοντα μας (backstage μου είχαν πει, χάρηκα εγώ ότι θα αγκαλιάσω την Μ.Ι.Α., τελικά σε ένα τύπου θερινό σινεμά με βάλανε - η ρετσινιά του ΦΚΘ με ακολουθεί παντού - αλλά δεν παραπονιέμαι καθώς οι υποχρεώσεις μου ήταν ελάχιστες οπότε πάλι καλά να λέω). Και αφού πέρασαν οι πρώτες μέρες και συνηθίσαμε τον ύπνο στο άνισο έδαφος και τον ήλιο, ξεκίνησε σιγά σιγά και το φεστιβάλ...


7 July

Σε αυτό το σημείο να σημειώσω ότι καμία από τις φωτογραφίες και τα βίντεο που θα ακολουθήσουν δεν είναι δικιά μου γιατί η σκατοφωτογραφική μου αποφάσισε να χαλάσει με το που πάτησα το πόδι μου στο Novi Sad. Αλλά ας μην ξεκινήσω με γκρίνια, πρώτη μέρα αποφάσισαν να μου δώσουν ρεπό (σου λέει κουράστηκα πολύ τις προηγούμενες μέρες) οπότε ξεκίνησα από νωρίς τις συναυλίες. Bad Religion λοιπόν το όνομα με το οποίο ξεκίνησε το φεστιβαλικό τετραήμερο, μια χαρά live κάνανε τα παιδιά, όσο έκατσα δηλαδή να ακούσω γιατί να πω την αλήθεια ούτε που έχω ακούσει ποτέ κάποιο τραγούδι τους εκτός από το "Digital Boy" που παίζει παντού.





Και αφού άραξα λίγο στη Foodland να κάνω παρέα στην Enisa και την Αλίκη που εργαζόντουσαν σκληρά μαζεύοντας σκουπίδια, έτρεξα να χωθώ προς το κάγκελο γιατί το επόμενο live ήταν αυτό των Arcade Fire, προσωπικά το πιο αναμενόμενο όνομα. Απίστευτη παρουσία και άψογος ήχος, οι Arcade Fire απέδειξαν και ζωντανά ότι είναι τόσο μεγάλο συγκρότημα όσο λένε στα blogs, στον τύπο και στα βραβεία, κλείνοντας τα στόματα όλων των haters και εντυπωσιάζοντας όσους ήταν στο demi. Με μια καταπληκτική setlist που συνδιάσε τα καλύτερα και από τους τρεις τους δίσκους, ξεπέρασαν τις προσδοκίες όλων μας και έκαναν ένα από τα καλύτερα live του φεστιβάλ. Εύγε!

Hola Primavera por favor!

Όχι, αυτό δεν θα είναι ένα post γκρίνιας. Θα μπορούσε, βέβαια, καθώς όλα με προκαλούν αυτές τις μέρες.  Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από το major festival των ημερών, το Primavera. Παρ' όλο που είχα κατενθουσιαστεί, από το stream του Dailymotion είδα μόνο τη θεά θεάρα PJ Harvey. Animal Collective και Holy Ghost, δεν προτίμησα διότι με τους πρώτους δεν έχουμε και τις καλύτερες σχέσεις, και οι δεύτεροι ήταν αργά, έπρεπε να ξεκουράσω τα ματάκια μου

Κατ'αρχήν, φέτος το Primavera είχε προβλήματα στην οργάνωση. Οι έξυπνοι οι Ισπανοί, που λέτε, είχαν βρει ένα σύστημα να προπληρώνεις τα ποτά σου πριν πας στο φεστιβάλ, μέσω Internet, ή κάτι τέτοιο anyways. Δεν γνωρίζω με ποιο σκεπτικό έγινε αυτό, αλλά όσο όμορφα το οργάνωσαν, τόσο όμορφα κράσαρε το σύστημα από την πρώτη μέρα. Η συναυλιακή αρχή δηλαδή που θέλει το κοινό να έχει κατεβάσει κάπου στο 1 λίτρο μπύρα, καταπατήθηκε βάναυσα. Θα μου πεις, εδώ λένε την PJ Harvey "Πεχότα Χάρβεϊ" και την Colgate "Κολγκάτε", πώς να μπλέξουν με το Internet?

Επίσης, το festival πέρασε λίγο στο ντούκου, πρώτα με τις διαδηλώσεις και το ξύλο που έπεφτε στη Βαρκελώνη και, έπειτα, με τη νίκη της FC Barcelona στο Champions League (το διάβασα αυτό, μην ρωτήσετε). Φυσικά, τα επεισόδια της Παρασκευής στην Plaça de Catalunya δεν πέρασαν απαρατήρητα από τον Jarvis Cocker, o οποίος αφιέρωσε το 'Common People' στους 'indignados', τους 'αγανακτισμένους' της Ισπανίας, με αποτέλεσμα να ξεσηκωθεί όλο το Parc del Forum. Οι Pulp τελικά το έχουν και το παραέχουν, αφού απέδειξαν ότι μπορούν, ακόμα και reunited, να είναι άξιοι headliners μιας τόσο μεγάλης διοργάνωσης και απέσπασαν διθυράμβους. To set τους έκλεισαν με το Razzmatazz (αγαπημένο μου), το οποίο αναφέρεται στην ομώνυμη clubάρα της Βαρκελώνης, στο οποίο σύχναζαν ο Jarvis και ο Steve MacKey. 

Eίναι δύσκολο να γράφεις για φεστιβάλ όπως το Primavera. Μεγάλα stages, όλα τα indie σχήματα μαζεμένα, δύσκολο να ξεχωρίσεις ποια εμφάνιση ήταν καλή και ποια όχι. Φέτος ειδικά, κατάφερνε να μαζέψει κάθε χίψτερ καρυδιάς καρύδι. 

And the Palme d' Or goes to...

Ανακοινώθηκαν χθες το βράδυ οι μεγάλοι νικητές των φετινών βραβείων του 64ου Φεστιβάλ των Καννών και ευτυχώς για εμάς τους λυσσασμένους υπήρχε επίσημο live stream από την τελετή. Μεγάλος νικητής της βραδιάς ήταν όπως προβλεπόταν, το "The Tree of Life" του Terrence Mallick, ο οποίος δεν παρευρέθηκε όμως στην τελετή για να παραλάβει το βραβείο του. Από τις βραβεύσεις δεν έλειψε το "Melancholia" του πολυσυζητημένου αυτές τις μέρες Lars Von Trier, ενώ χωρίς ούτε ένα βραβείο έφυγε από την απονομή το "La Piel Que Habito" του Pedro Almodobar! Η πολύ σβέλτη τελετή (μιλάμε τα ξεπέταγαν τα βραβεία ε, όχι σαν τα Όσκαρ που τρώει κανά 5λεπτο η κάθε βράβευση, συν τις διαφημίσεις, συν τα μουσικοχορευτικά) έλαβε χώρα στο θέατρο Grand Lumiere, με παρουσιάστρια την συμπαθέστατη Melanie Laurent. Πιο αναλυτικά τα βραβεία:


Χρυσός Φοίνικας

The Tree of Life του Terrence Mallick (Η.Π.Α.)

Τελικά επικράτησε στο πιο σημαντικό βραβείο του φεστιβάλ το έπος του Terrence Mallick "Tree of Life", ταινία που οι Κάννες περίμεναν πως και πως να φιλοξενήσουν (φημολογούνταν ότι θα βρισκόταν στο διαγωνιστικό πέρυσι αλλά τελευταία στιγμή ο Mallick αποφάσισε ότι  ταινία δεν ήταν έτοιμη). Η ταινία μπορεί να δίχασε τους κριτικούς και το κοινό (πολλά ήταν τα γιούχα με το τέλος της προβολής), αλλά απ' ότι φαίνεται η κριτική επιτροπή τάσσεται με τη μερίδα που την εκθείασε. Ο ντροπαλούλης Mallick δεν παρευρέθηκε στην τελετή και το βραβείο παρέλαβαν οι παραγωγοί της ταινίας Bill Pohlad και Dede Gardner από τα χέρια της απαστράπτουσας (στην κυριολεξία) Jane Fonda. Τα στοιχήματα για τα Όσκαρ έχουν επισήμως ξεκινήσει!