I just realized that every gif I used for this post has the female star of each film in it

Ευτυχώς τελείωσε η εξεταστική και καταφέραμε να δούμε καμιά ταινία...

Looper, του Rian Jonshon

To καλό με το "Looper" του Rian Johsnon, είναι ότι άλλη ταινία πας να δεις και άλλη τελικά βλέπεις. Το "Looper" διαφημίστηκε ως μια ελαφριά περιπέτεια που εξελίσσεται στο ζοφερό, βουτηγμένο στην παρανομία μέλλον και στην οποία οι loopers δολοφονούν έναντι παχυλής αμοιβής τους εγκληματίες του μέλλοντος οι οποίοι εμφανίζονται σε αυτούς μέσω time travel. Το τι τελικά βλέπεις ξεπερνάει κατά πολύ αυτό το αρχικό concept, αλλά δεν θα το αποκαλύψω γιατί θαρρώ πως δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να ανακαλύπτεις μόνος σου, παρακολουθώντας μια ταινία, τι κρύβεται τελικά μέσα στο μυαλό αυτού που τη δημιούργησε. Η κρυφή υπόθεση του "Looper" είναι η μεγαλύτερη του γοητεία. Αλλά δεν σταματάει μόνο εκεί.

Το Looper είναι ένα sci-fi, neo-noir western με έναν εξαιρετικά bad-ass Bruce-Willis-look-alike, με έντονα βαμμένο φρύδι και παραφουσκωμένο με βαμβάκι στόμα Joseph Gordon Levitt (έξοχο το εν λόγω gif btw) που παίζει πολύ έντονα με το μυαλό σου, σε φάσεις σου γαμάει τον εγκέφαλο. Χωρίς να κρύβει καθόλου τις επιρροές τους από μεγάλες φουτουριστικές ταινίες όπως τα "12 Monkeys", "Inception" και "Terminator" δημιουργεί ένα σκοτεινό, υποβλητικό σύμπαν με παρηκμασμένες μεγαλουπόλεις όπου το έγκλημα ανθίζει και ο καθένας παίρνει το νόμο στα χέρια του. Τα εφέ στο "Looper" έχουν δευτερεύουσα σημασία και κρατούν περισσότερο βοηθητικό ρόλο, χωρίς όμως αυτό να τα κάνει λιγότερο εντυπωσιακά ή να αποδυναμώνει τη δράση. Εξάλλου, το "Looper" είναι πάνω απ' όλα μια περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας. Αλλά δε μένει μόνο εκεί.

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Rian Johnson δίνει μεγάλη βαρύτητα στους χαρακτήρες της ταινίας τους, στις πράξεις τους και στο πως αυτές θα επηρεάσουν όχι απλά τους γύρω τους αλλά και το μέλλον τους. Πως μια κακή επιλογή μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο του καλύτερού σου φίλου και μια καλή στη σωστή ανατροφή ενός μπερδεμένου παιδιού. Ο Johnson παίζει πολύ με τα ηθικά διλήμματα (πόσο εύκολο είναι αλήθεια να δολοφονήσεις τον μελλοντικό σου εαυτό;) και καταπιάνεται επίσης με ζητήματα όπως τα ναρκωτικά, η οικογένεια και ο έρωτας, δίνοντας στο "Looper" μια πιο ανθρώπινη διάσταση και στο θεατή τροφή για σκέψη. Ιδιοφυέστατα γραμμένο (αν και πολλά γράφτηκαν για τις σεναριακές τρύπες που δημιούργησε το time travel) και σκηνοθετημένο με εξαιρετική μαεστρία, το "Looper" είναι μια  μεστή, ολοκληρωμένη ταινία που σε παγιδεύει μέσα της, που όσο περνάει η ώρα γίνεται όλο και καλύτερη και κορυφώνεται συστηματικά μέχρι το απρόσμενο φινάλε.

8,5/10

Cosmopolis, του David Croneberg

To "Cosmopolis" είναι το "Dangerous Method" του 2012. Άλλη μία ταινία του Croneberg που απαιτεί τεράστια υπομονή και δύναμη για να τη δεις μέχρι τους τίτλους τέλους της. Ο Pattinson υποδύεται έναν 28χρονο, ζάμπλουτο οικονομολόγο που βλέπει την αυτοκρατορία του να καταρρέει ενώ βρίσκεται στο δρόμο για τον μπαρμπέρη με την λαμπερή λιμουζίνα του. O Croneberg, σε μια ακόμη προσπάθεια να κάνει το κοινό του να βαρεθεί τη ζωή του, δημιούργησε με το "Cosmopolis" μια συρραφή διαλόγων μεταξύ του πρωταγωνιστή και των βοηθών, φίλων, εργαζόμενων, εραστών και εχθρών του. Δηλαδή για 2 ώρες παρά κάτι ακούς ασταμάτητα ανθρώπους να συζητάνε για τον καπιταλισμό, το σεξ, τα λεφτά, τη ζωή και την τέχνη. Τονίζω το "ασταμάτητα". 

Είναι αδιανόητο το πόσο βασανιστικά αργά περνάει η ώρα καθώς βλέπεις το "Cosmopolis". Το σενάριο ναι μεν έχει ενδιαφέρον από μια κοινωνικοπολιτική σκοπιά, αλλά είναι τόσο ασύλληπτα φλύαρο και "ξερό" που δυσκολεύεσαι να το παρακολουθήσεις με το ενδιαφέρον σου αμείωτο. Είναι σαν ο Croneberg να πήρε το ομώνυμο βιβλίο του DonDeLillo, πάνω στο οποίο βασίζεται η ταινία, και να το μετέφερε αυτούσιο στο σινεμά χωρίς να το προσαρμόσει στα μέτρα και τις απαιτήσεις της μεγάλης οθόνης. Και κάπως έτσι κερδίζει άνετα τον τίτλο του μεγαλύτερου εν ζωή κινηματογραφικού πολυλογά. Δε φτάνει όμως που η ταινία είναι βαριά και ασήκωτη από άποψη ροής, σου τρίβει και στα μούτρα το αποχαυνωμένο βλέμμα του ξεπλημένου, ατάλαντου μαϊντανού που ακούει στο όνομα Robert Patinson. Δεν είναι να απορείς πως αυτός και η Kristen Stewart τα τακιμιάσανε. Ξενέρωτοι, άνευροι, αδιάφοροι, με την ίδια δυσκολία να ανοίξουν τελείως τα βλέφαρα τους. Σαν το "Cosmopolis" ένα πράγμα.

2,5/10

The Summer Festival Guide 2012

Ζηλεύουμε και δεν το κρύβουμε. Οι μουσικόφιλοι ανά τον κόσμο πέρασαν τα 2 προηγούμενα Σαββατοκύριακα συντονισμένοι στο live stream του Coachella, ή κολλημένοι στο YouTube όπου βίντεο με ολόκληρα set των καλλιτεχνών έκαναν την εμφάνισή τους. Και επειδή το L.A. μας πέφτει λίγο μακριά για να πεταχτούμε να φεστιβαλιάσουμε, πρέπει να σκεφτούμε τις εναλλακτικές, λίγο πιο οικονομικά, λίγο πιο κοντά και αναλόγου βεληνεκούς. Ξεθάψτε τις βερμούδες σας, βάλτε καρό πουκάμισα και χιψτεριάρικα γυαλιά και πάμε μια βόλτα στα 10 + 1 πιο hyped φεστιβάλ της Ευρώπης για το φετινό καλοκαίρι. 




Pukkelpop 

Πού? Hasselt, Βέλγιο
Πότε? 16, 17, 18 Aυγούστου
Ποιοι? Bjork, The Stone Roses, Mark Lanegan, Feist, Lykke Li, Nero, Foo Fighters, The Black Keys, Miike Snow, Jamie Woon, Major Lazer, Joy Orbinson, Modeselektor, Digitalism, Hot Chip, tUnE- yArDs, The Horrors και πολύς κόσμος της indie και ηλεκτρονικής σκηνής μοιρασμένος σε 8 stages.
Πόσο? €155 για τις 3 μέρες, μαζί με camping και μεταφορικά από τις Βρυξέλλες ή οπουδήποτε εντός Βελγίου.
Γιατί? Γιατί είναι από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης, χωρίς να έχει το χάος του Primavera. Bολεύει το πακέτο με τα εισιτήρια και τα μεταφορικά, είναι στο κέντρο της ηπείρου και μπορείς να το συνδυάσεις με ένα δεύτερο προορισμό κάπου κοντά (hello Amsterdam! π.χ.) και απορώ γιατί δεν άρχισες ακόμα να μαζεύεις τα 155 ευρώπουλα.
Site: http://www.pukkelpop.be/





Isle of Wight

Πού? Seaclose Park, UK
Πότε? 21, 22, 23, 24 Ιουνίου
Ποιοι? Bruce Springsteen, Elbow, Pearl Jam, Tom Petty & The Heartbreakers, Noel Gallagher, Crystal Castles, Noah & The Whale, Jessie J, Band Of Skulls, Best Coast, Kelis, Lana Del Rey, The Charlatans, The Pierces, Magnetic Man και την Πέμπτη "Camper's Night" με Primal Scream και Stranglers. Όχι άσχημα.
Πόσο? 190 λίρες (δηλαδή γύρω στα €230). Αγγλία μου θες, τι περιμένεις?
Γιατί? Λόγω ιστορίας. Το φεστιβάλ κρατάει από το 1968 και τη χρυσή εποχή της ροκ, όταν μάζευε τον Dylan, τους The Who και τον Hendrix. Το line up είναι πολύ καλό και έχει κάτι για όλους αν και οι headliners δεν είναι του γούστου μου (σκέψου ότι κάποια στιγμή εμφανίζονται και οι The Darkness, δηλαδή what the fuck?). Βάλε και το ότι είναι πολύ ακριβό, εγώ δεν θα πήγαινα, εκτός αν μου χάριζαν εισιτήρια φεστιβαλικά και αεροπορικά και με κέρναγαν και ένα ποτό στο Saloon (ναι, έχει και κάτι τέτοια).
Site: http://www.isleofwightfestival.com/




Exit Festival

Πού? Novi Sad, Σερβία
Πότε? 12, 13, 14, 15 Ιουλίου
Ποιοι? Duran Duran, New Order, Guns 'n Roses, Gossip, Avicii, Azari & III, Erykah Badu, Plan B, Miss Kittin, Hercules And Love Affair, και μέτρια πράγματα μέχρι στιγμής.
Πόσο? €155 περίπου για εισιτήριο με 9 μέρες κάμπινγκ. Να πλαντάζεις 9 μέρες στον ήλιο της Σερβίας, δηλαδή. Παίζουν και αιτήσεις για εθελοντές πάντως, αν τα 155€ δεν σου βρίσκονται.
Γιατί? Για κανένα λόγο. Μόνο εθελοντικά αν θες, ή αν είσαι μεγάλος fan των ονομάτων, τα οποία κάποια στιγμή μπορεί να περάσουν και από Ελλάδα, οπότε τσάμπα το ταξίδι. Άσε που μάλλον θα υπάρξει ανταπόκριση από αυτό το blog που διαβάζεις, οπότε κράτα τα λεφτά σου για κάτι πιο αξιόλογο όπως το επόμενο.
Site: http://www.exitfest.org/en

Off to the reviews

Trust - TRST


Ευχάριστη έκπληξη στα μουσικά δρώμενα του Ιανουαρίου ήταν το album των Trust. Ορμώμενος από ένα tweet, αποφάσισα να ψάξω τι είναι αυτό το TRST, καθώς δεν είχα πάρει χαμπάρι τα buzz singles που κυκλοφόρησαν πέρυσι. Τελικά αυτή η ασχημούλα από τους Austra, η Maya Postepski και ο Robert Alfons συμπράττουν ως Trust και κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους, που πατάει γερά πάνω στα βήματα των Crystal Castles. Δυνατά beats, gothic αισθητική, αδιάφορα φωνητικά (πραγματικά, δεν εξυπηρετούν σε τίποτα) φτιάχνουν μουσική που σε ταξιδεύει σε σκοτεινούς χώρους. Συγκεκριμένα σε φετιχιστικά βερολινέζικα κλαμπ, με τις σκόνες να καταναλώνονται σαν ξηροί καρποί. Η αλήθεια είναι ότι μοιάζει πολύ με το "Feel It Break" στα σημεία, δηλαδή στην κυριαρχία των συνθεσάιζερς και στο "οι Knife συναντούν το new wave" ήχο, που δεν είναι καθόλου κακό. Κομμάτια όπως το "Sulk", το "Gloryhole" και το "Bulbform" σίγουρα θα βρεθούν ψηλά στις λίστες για το τέλος της χρονιάς και σε ένα στούντιο στην Κροατία, η Alice Glass κάνει voodoo στην Postepski, κάπου στα διαλείμματα της ηχογράφησης του νέου άλμπουμ των Crystal Castles. For the record, το άλμπουμ έρχεται το καλοκαίρι, fingers crossed.

4/5

Trust - Sulk (Single Edit)

Chairlift - Something 


Ναι, το παίζω ψαγμένος και ιστορία, αλλά το ντεμπούτο των Chairlift το 2009 μου είχε περάσει τελείως απαρατήρητο. Έπρεπε να περάσουν σχεδόν 3 χρόνια για να τους ανακαλύψω, μέσα από το sophomore album τους, το "Something". Μέσα σ'αυτά τα χρόνια, τα μέλη της μπάντας έγιναν 2, καθώς, ως οι indie Νο Doubt, o συνιδρυτής του group Aaron Pfenning χώρισε  με την Caroline Polachek, αφήνοντάς την να τραβάει μόνη της κουπί στα παγωμένα indie νερά. Και η αλήθεια είναι ότι τα καταφέρνει καλά. Μου ήταν δύσκολο να προσδιορίσω μια κατηγορία για τον ήχο του (πλέον) ντουέτου από το Brooklyn. Με επιρροές από τον David Lynch ισορροπούν ανάμεσα στην disco και στη synth pop, με αποτέλεσμα να ακούγονται σαν τους Blondie επί εποχής Heart Of Glass. Ανέλπιστα χαρούμενο, το "Something" δεν περιορίζεται στα γνωστά revival κλισέ, αλλά έχει μια ποικιλομορφία. Ατμοσφαιρική synth ψυχεδέλια ("Turning"), χαρούμενα popάκια ("I Belong In Your Arms") και στυλιζαρισμένες συνθέσεις ("Ghost Tonight") με τα αιθέρια vocals της Polachek να τις απογειώνουν. Σίγουρα δεν πρόκειται για βαθιά ιντίλα, αλλά αυτός είναι και ο σκοπός. Ένας διασκεδαστικός δίσκος, όσο pop χρειάζεται για να σου κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον και όσο arty πρέπει για να μην περάσει τα όρια του mainstream. Well played.

3,5/5

Chairlift - Amanaemonesia

Lana Del Rey - Born To Die 


Κρατώντας τα μπόσικα, η Λάνα δεν άφησε το LP της να διαρρεύσει, παρά μόνο 3 μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία του. Η αλήθεια είναι ότι όλοι περιμέναμε με ανυπομονησία το δίσκο, για να έχουμε υλικό να εκθειάζουμε ή να θάβουμε την πρώην βλάχα και νυν indie sex symbol από τη Νέα Υόρκη. Το Born To Die, δυστυχώς, έχει ήδη κάψει τα καλύτερα κομμάτια του και, ακόμα χειρότερα, τα έχει μαζέψει στην αρχή του δίσκου. Εκτός από τα αριστουργηματικά "Born To Die" και "Video Games", το πρώτο αυτοκαταστροφικό και το δεύτερο σε κλίμα αδιαφορείς-για-μένα-αλλά-εγώ-σε-λατρεύω, το "Off To The Races" δείχνει μια άλλη Λάνα. Εκεί  μετατρέπεται από femme fatale σε λολίτα, για να ικανοποιήσει τον άντρα της, μέσα από hip hop beats που θα ζήλευε κάθε hipster hop κολεκτίβα. Η θεματολογία του άλμπουμ κινείται κάπου εκεί. Η Λάνα είναι άλλοτε μοιραία, άλλοτε τραγική περσόνα κατεστραμμένη από τα ναρκωτικά, άλλοτε γατούλα του σεξ και αντικείμενο ηδονής για τους άντρες της. Μακριά από τα φεμινιστικά πρότυπα που επιβάλλει η Lady Gaga, δεν φοβάται να ενστερνιστεί στερεότυπα όπως της υποταγμένης γυναίκας, της πρεζωμένης bimbo ή της δημοφιλούς prom queen με τις χειλάρες.

Cheesy, Uninspired, Love.

Σκηνοθεσία: Glenn Ficarra, John Requa
Σενάριο: Dan Fogelman
Πρωταγωνιστούν: Steve Carell, Ryan Gosling, Julianne Moore, Emma Stone, Analeigh Tipton

O Steve Carell και η Julianne Moore βρίσκονται σε ένα fancy εστιατόριο και προσπαθούν να διαλέξουν επιδόρπιο. Ο πρώτος παραέφαγε και θέλει να μοιραστεί το επιδόρπιο με τη γυναίκα του. Αυτή από την άλλη προσπαθεί να αποφασίσει τι θέλει να πάρει. Θέλει διαζύγιο. Και κάπως έτσι ξεκινάει το Crazy, Stupid, Love. Ο Carell προσπαθώντας να την κερδίσει πίσω ασχολείται ξανά με την παραμελημένη εμφάνισή του και με την βοήθεια του γοή Ryan Gosling αποκτά την χαμένη του αυτοπεποίθηση. Η πολυδιαφημισμένη δραμεντί των Glenn Ficarra και John Requa αναμενόταν με μεγάλη προσμονή λόγω του χαρισματικού καστ της και του πολλά υποσχόμενου τρέιλερ της. Εν τέλει όμως ήταν μια τεράστια απογοήτευση.

Βλέποντας την ταινία και έχοντας κατά νου ότι κόστισε το παχυλό ποσό των 50 (!) εκατομμυρίων δολαρίων, αναρωτιέσαι που στο καλό ξόδεψαν οι παραγωγοί της ταινίας τόσα λεφτά. Μα φυσικά στο all star cast που είναι και ο βασικός λόγος που τόσος κόσμος έτρεξε και θα τρέξει για να δει αυτή την ταινία. Και εκεί είναι η πρώτη απογοήτευση, όταν βλέπεις ένα τόσο ταλαντούχο καστ να αναλώνεται σε επιδερμικούς χαρακτήρες-στερεότυπα. Βέβαια όταν έχεις βάλει στην ταινία σου 8 βασικούς χαρακτήρες φυσικό επόμενο είναι κάποιους να τους φάει η μαρμάγκα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση τους τρώει όλους. Είναι πολλά τα λεφτά Άρη! Βέβαια τον Gosling δεν τον χάλασε ιδιαίτερα. Η κάμερα σα να εκσπερμάτιζε κάθε φορά που τον κάδραρε με τα κομψά και στυλάτα ρούχα και το απίστευτα σέξυ λουκ του. Έγλειψε με λύσσα το καλογυμνασμένο κορμί του ηθοποιού και ξεπέταξε τον χαρακτήρα του σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Δεν είναι παράξενο που αυτό που σχολιάστηκε πιο έντονα κατά τα τη διάρκεια και μετά το τέλος της προβολής ήταν τα μπράτσα και οι αψεγάδιαστοι κοιλιακοί του Gosling, αφού το eye candy είναι το μόνο πράγμα που είχε να προσφέρει η ταινία. Είναι κρίμα να βλέπεις το charisma της Emma Stone να μην αξιοποιείται στο ελάχιστο με τον ρόλο κομπάρσου που της δίνεται και τους Carell και Moore να αναλαμβάνουν δευτεροκλασάτους χαρακτήρες-καρικατούρες. Η μόνη που διασώζεται από όλο αυτό το χάος είναι η Marisa Tomei που καταφέρνει να είναι η μόνη αυθεντικά αστεία παρουσία της ταινίας, στο ρόλο της πρώην αλκοολικής δασκάλας. Το ίδιο ισχύει και για την Analeigh Tipton που μπορεί να μην είναι μεγάλο όνομα αλλά ανέλαβε με χαριτωμενιά και ειλικρίνεια τον ρόλο της baby sitter που είναι ερωτευμένη με τον Carell και ταυτόχρονα αποτελεί αντικείμενο πόθου του 13χρονου γιου του.

Η δεύτερη απογοήτευση είναι το επιπόλαιο και κακογραμμένο σενάριο, κλισεδιάρικο και χαζοχαρούμενο με ελάχιστες πραγματικά αστείες στιγμές, τζούφιες ανατροπές και πολλές αξιοθαύμαστα cheesy δραματικές σκηνές. Δουλειά στο πόδι που καταλήγει στο κλασσικό χολιγουντιανό παραμυθάκι με την έξυπνη πλην όμορφη γκόμενα που κερδίζει το μωρό με το μυαλό της πρώτα και μετά με την εμφάνισή της και στη γνωστή ιστορία ζευγάρι-χωρίζει-μετά-από-χρόνια-γάμου-γιατί-έπεσε-κέρατο, χωρίς όμως να δίνει την απαραίτητη βαρύτητα στις πράξεις των ηρώων, αναλύοντας στα γρήγορα τους χαρακτήρες και τις σχέσεις τους, καταλήγοντας έτσι σε μια σούπα μεγατόνων που μοιάζει να απευθύνεται αποκλειστικά σε χαζοαμερικανικάνικο κοινό ή στα κοριτσάκια και αγοράκια που, όπως και οι σκηνοθέτες της ταινίας, ηδονίζονται κάθε φορά που εμφανίζεται ο νάρκισσος Gosling στο πανί. Είπαμε αγορίνα μου, ωραίος γκόμενος είσαι αλλά νισάφι!

Το Crazy, Stupid, Love επιβεβαιώνει κάπως τον τίτλο του. Είναι μια στεγνή φαντασίωση για αυτούς που θέλουν αλλά δεν μπορούν να πηδάνε με ρυθμούς Ryan Gosling και αυτές που ονειρεύονται ότι ξυπνάνε κάθε μέρα με έναν τέτοιο παίδαρο δίπλα τους. Ένας μη ρεαλιστικός, αρκετά ηλίθιος και ιδιαιτέρως ανέμπνευστος αχταρμάς που ούτε ευχάριστος αλλά ούτε καν διασκεδαστικός είναι. Κρίμα.

2/10

Και σε πιάνει μια melancholia...

Σκηνοθεσία, Σενάριο: Lars Von Trier
Πρωταγωνιστούν: Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg, Kiefer Sutherland, Alexander Skarsgard






... κλείσε κοριτσάκι την ταινία. 
Που λέτε το "Melancholia" του Lars Von Trier είναι μια περίεργη ταινία. Για την ακρίβεια δεν είναι μία ταινία, είναι δύο ταινίες ενωμένες σε μία. Δύο σε ένα που λέμε! Το πρώτο μέρος του "Melancholia" είναι σαν το "Rachel Getting Married" με καλύτερο προϋπολογισμό και όπου ναρκωτικά βάλε κατάθλιψη. Και για να είμαι ξεκάθαρος, το "Rachel Getting Married" δεν μου άρεσε καθόλου. Στο "Melancholia" τώρα, η Kirsten Dunst (ωραίο βυζί έχει κάνει btw) παντρεύεται τον Alexander Skarsgard αλλά είναι και λίγο ζαντεμένη η κοπέλα, έχει μια χ κατάθλιψη και δυο τρία ψυχολογικά. Εκεί δηλαδή που όλα ήταν καλά και ωραία, στράβωσε η τύπισσα, άρχισαν και τα ευτράπελα στο γαμήλιο πάρτι-υπερπαραγωγή. Πολύ το κούρασες όμως Trier μου, μία ώρα χωρίς ουσιαστικό νόημα, συναίσθημα ή έστω κάτι το ενδιαφέρον βρε αδερφέ. Άσε που οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ήταν σαν αμπαζούρ, καμία ιδιαίτερη βάση δε δόθηκε σε δαύτους, αντιμετωπίστηκαν όλοι επιφανειακά. Ίσα, ίσα για να φαίνεται το όνομα των ηθοποιών στους τίτλους τέλους.
Πάμε στο δεύτερο παρτ, που είναι κάτι σαν το "Armageddon" σε μικρότερη-οικογενειακή κλίμακα. Η αδερφή της Dunst, η Charlotte η Gainsbourg (η οποία, άσχετο, έβγαλε καινούργιο τραγούδι πριν κανά μήνα, πολύ ηλεκτρίλα αλά Ladytron, δεν μ' άρεσε), τρώει σκάλωμα με τον πλανήτη Melancholia που θα περάσει ξυστά από τη Γη, γιατί φοβάται μην της έρθει στο κεφάλι. Με το δίκιο της η κοπέλα, είναι λίγο φρικιαστικό εδώ που τα λέμε. Πιο ενδιαφέρον το δεύτερο μέρος, με έξυπνους συμβολισμούς, χωρίς όμως να έχει τόση ένταση και αγωνία όσο θα έπρεπε. Πάντως το φινάλε ήταν εξαιρετικό να το παραδεχτώ, πολύ ανθρώπινο και λυτρωτικό.
Γενικά, περίμενα περισσότερα, με απογοήτευσε ο ανέμπνευστος (στο πρώτο μέρος) και επιδερμικός τρόπος που προσέγγισε το θέμα ο Trier και παρά το αξιόλογο και αξιοπρεπέστατο καστ δεν μπορώ να πω ότι με εξίταρε ιδιαίτερα κάποια από τις ερμηνείες. Άσε που οι νωχελικοί ρυθμοί της ταινίας δεν βοηθάνε ιδιαίτερα στο να σου κρατήσουν το ενδιαφέρον αμείωτο. Πέραν από δυο-τρεις χαρακτηριστικές στιγμές νομίζω πως σε μια βδομάδα το πολύ δε θα θυμάμαι τίποτα από το εν λόγω πόνημα του ικανού για πολύ καλύτερα Trier.

4,5/10

Who is afraid of the big bad wolf?

Σκηνοθεσία: Catherine Hardwicke
Σενάριο: David Johnson 
Πρωταγωνιστούν: Amanda Seyfried, Gary Oldman, Billy Burke, Virginia Madsen, Julie Christie 




Ελάχιστα βασισμένη στην ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας (ή τουλάχιστον έτσι θέλει να λέει), η τελευταία ταινία της Catherine Hardwicke είχε όλες τις προϋποθέσεις για να γίνει μια αξιόλογη ταινία. Ένα καστ που συνδυάζει ανερχόμενους (Amanda Seyfried) με καταξιωμένους (Julie Christie, Gary Oldman), μια καλή ιστορία, την Fever Ray στο soundtrack, έναν αξιοπρεπή προϋπολογισμό και μια σκηνοθέτιδα που από το εκπληκτικό της ξεκίνημα το 2003 με το "Thirteen" δεν είχε αδράξει ποτέ την ευκαιρία να αποδείξει ότι είναι όντως τόσο καλή στη δουλειά της όσο υποστήριζαν αρκετοί τότε. Διαφημισμένη αποκλειστικά και μόνο για τα "κατορθώματά" της στο "Twilight", έχασε για ακόμα μια φορά αυτή την ευκαιρία, αλλά αντ' αυτού απέδειξε ότι το "Thirteen" ήταν η αρχή-διαμάντι της κατά τα άλλα κατηφορικής της καριέρα, η οποία έπιασε πλέον πάτο με αυτή την παταγώδη αποτυχία εν ονόματι "Red Riding Hood".
Το "Red Riding Hood" είναι μια κακή ταινία. Δεν έχει απολύτως τίποτα αξιόλογο εκτός από τα δύο τραγούδια της Fever Ray. Πρόχειρα γραμμένο σενάριο που βρίθει από λάθη, μια πλοκή που τρέχει σε εκνευριστικό βαθμό λες και βιάζονται οι συντελεστές να γυρίσουν σπίτια τους, τελείως αναλώσιμοι χαρακτήρες χωρίς κανένα υπόβαθρο και σκηνοθεσία ψευτοεντυπωσιασμού με μια κάμερα που δε σταματάει να κινείται για περισσότερο από 5 δευτερόλεπτα κάνοντας την ταινία ανυπόφορα κουραστική. Είναι αλήθεια αξιοθαύμαστο πως μια ταινία με τέτοια θεματολογία είναι τόσο ανώδυνη. Παρά τους αμέτρητους (και αχρείαστους) σκοτωμούς, δεν νιώθεις ίχνος πόνου, θλίψης ή έστω φόβου για κανέναν από τους πρωταγωνιστές, όχι μόνο επειδή απλά δε σε νοιάζει η εξέλιξη τους, αλλά επειδή τίποτα από αυτά που βλέπεις δεν σε πείθει. Εξίσου αξιοθαύμαστο είναι το πως ένα αρκετά αξιόλογο καστ σαν και αυτό της ταινίας είναι τόσο ανέκφραστο και ερμηνευτικά ανάλατο. Μέχρι και οι βετεράνοι Christie και Oldman είναι πολύ "λίγοι".
Ένα μεγάλο κρίμα είναι η ταινία. Καμιά λογική, κανένα νόημα, κανένας λόγος ύπαρξης. Δεν προσπαθεί καν.

1/10

The bush of nothing

Σκηνοθεσία, Σενάριο: Terrence Mallick
Πρωταγωνιστούν: Brad Pitt, Jessica Chastain, Hunter McCracken






Η πιο πολυαναμενόμενη ταινία της χρονιάς κατέφθασε στις ελληνικές αίθουσες λίγες μέρες αφότου κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών. Η αλήθεια είναι ότι τα σχόλια που ακούστηκαν για την ταινία ήταν διφορούμενα αφού πολλοί ήταν αυτοί που γιούχαραν στο τέλος της προβολής, αλλά απ' ότι φαίνεται η κριτική επιτροπή του φεστιβάλ καθώς και η πλειοψηφία των κριτικών είχαν διαφορετική άποψη. Εγώ πάντως άμα βρισκόμουν στην προβολή θα πετούσα γιαούρτια.
Κάτι ξέρει ο Malick και κρύβεται από το κοινό και τους δημοσιογράφους και δεν εμφανίζεται ποτέ δημοσίως πουθενά. Όχι τίποτα άλλο, αλλά άμα τον ρωτούσε κανείς τι ήθελε να πει με το πόνημα του αυτό, το οποίο ετοίμαζε εδώ και πόσα χρόνια έχοντας καθυστερήσει αρκετές φορές την έξοδο του στις αίθουσες ταλαιπωρώντας το στο μοντάζ (τρία χρόνια την περιμένανε την ταινία στις Κάννες), δε νομίζω ότι θα ήξερε τι να απαντήσει. Ή μπορεί και να ήξερε αφού εν τέλει πρέπει να είναι ο μόνος που καταλαβαίνει τι κρύβεται πίσω από το αυτό το συνονθύλευμα πανέμορφων αλλά συνάμα ασυνάρτητων εικόνων. Το "Τhe Tree of Life" είναι μια ταινία πολύ προσωπική. Τόσο προσωπική που δεν έχει νόημα για κανέναν άλλον πέραν από τον δημιουργό του. O Terrence Malick είναι μεγάλος μάγκας. Ξεκάθαρα ταλαντούχος, ξέρει να χειρίζεται άψογα την κάμερα και να εκμεταλλεύεται τις ερμηνευτικές δυνατότητες των ηθοποιών του. Έτσι λοιπόν αποφάσισε να κάνει μια ταινία για την πάρτι του, μια ταινία για τη ζωή, για την οικογένεια, για το Θεό. Μπράβο του του παιδιού, γούστο και καμάρι του! Εμείς όμως τι φταίμε;;
Με το συμπάθιο, η ταινία είναι μια μαλακία και μισή. Δεν είναι ούτε μέτρια, ούτε κακή. Είναι χάλι μαύρο. Ένα βασανιστικό, αδικαιολόγητα πολύπλοκο δυομισάωρο, ένα απροσάρμοστο κολάζ άψογα φωτογραφημένων και οπτικά ελκυστικών εικόνων που δεν είχαν καμία συνοχή μεταξύ τους και οι οποίες πλαισιώνονταν από κλασσική μουσική και παρωχημένες θρησκευτικές αμπελοφιλοσοφίες. Σκέτη πόζα με άλλα λόγια. Μια πολύ προβληματική ταινία γεμάτη φλύαρες μεταφορές και συμβολισμούς, ένα άκρως κουραστικό μοντάζ και μια ιστορία χωρίς καμία ουσιαστική υπόσταση. Ούτε η φωτογραφία άλλα ούτε η εξαιρετική, μελαγχολική ερμηνεία της Jessica Chastain και η προσγειωμένη, δυνατή ερμηνεία του μικρού Hunter McCracken σώζουν την κατάσταση. Απλά παρακολουθείς περιμένοντας ευλαβικά να τελειώσει το μαρτύριο. Μεγάλη απογοήτευση. Κρίμα, κρίμα και πάλι κρίμα.

1/10

t.A.T.u do it better

Ούτε καν ήξερα ότι τα κορίτσια μας θα συνεργαστούν, ώσπου ξαφνικά, γέμισαν sites και blogs με το νέο 'remix' στo (ήδη #2 στο Billboard) S&M. Υπό άλλες συνθήκες θα το αγνοούσα, αλλά:

1. Το κομμάτι δεν πρέπει να αποκαλείται 'remix' διότι, εκτός από τα guest vocals της Britney, αποκλίνει ελάχιστα από το original.

2. Το vocoder στα σημεία που τραγουδάει η Britney καταντά ενοχλητικό. Eίναι σαν να ακούς μια παράφωνη Minnie Mouse, αφού έχει ρουφήξει ένα μπαλόνι με Helium.

3. Oι στίχοι δεν είναι ούτε αστείοι, ούτε προκλητικοί, ούτε tongue - in - cheek. Είναι γελοίοι. (Aυτό το πρόβλημα το είχε και το original, βέβαια)

4. Μπροστά στη Spears, η Rihanna ακούγεται σαν την Tina Turner. Ή η Britney σαν την Bebe Lilly, your choice.

5. Είναι τόσο κακό, που δεν μπορείς να το αγνοήσεις.

Και για του λόγου το αληθές:

Rihanna feat. Britney Spears - S&M (Remix) by Alex Jimenez

Μετά την ηχορύπανση, να και το καταπληκτικό cover των Everything Everything στο 'What's My Name':

Everything Everything - "What's My Name" (Rihanna Cover) by vinylandvodka

My name is Charles Bronson and I'm here to bore you

Ταινία του 2008 που αποφάσισαν να φέρουν στην Ελλάδα δύο χρόνια αργότερα.. Και να μην την έφερναν καθόλου δηλαδή, εγώ προσωπικά δεν θα είχα πρόβλημα! Η ταινία ασχολείται με την ιστορία του γνωστού Άγγλου κρατούμενου Michael Peterson, ο οποίος μπήκε στην στενή επειδή αποφάσισε να ληστέψει ένα ταχυδρομείο και κατέληξε από τα 7 χρόνια της αρχικής ποινής του να παραμείνει τελικά 34, εκ των οποίων τα 30 στην απομόνωση. Στη φυλακή λοιπόν δημιουργήθηκε το alter ego του, ο Charles Bronson, με το οποίο κάνει καριέρα στην Αγγλία ως ένας από τους πιο επικίνδυνους εγκληματίες, έχοντας προκαλέσει άπειρα προβλήματα στις φυλακές που τον φιλοξενούσαν με αποτέλεσμα να τις αλλάζει σαν τα πουκάμισα. Όσο ενδιαφέρουσα και αν φαίνεται η ιστορία του Bronson, τόσο κακή είναι η διασκευή αυτής της ιστορίας στην μεγάλη οθόνη, από τον μέχρι στιγμής άγνωστο Nicolas Winding Refn. Μετά το πολύ καλό άνοιγμα της ταινίας, ακολουθεί μια ατέρμονη και κουραστική παράνοια. Απελπιστικά αργοί ρυθμοί, ασυνάρτητο σενάριο, αργά και στάσιμα πλάνα χωρίς λόγο (αλλά τουλάχιστον καλοκαδραρισμένα). Ο μόνος πραγματικός λόγος για να δει κανείς αυτή την μπούρδα είναι ο Tom Hardy στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Άλλα όσο έντονη και συναρπαστική και αν είναι η ερμηνεία του, η αλήθεια είναι πως η ταινία με δυσκολία βλέπεται..

1/10