Αισίως πέρασε ο πρώτος μήνας του φθινοπώρου, εξεταστικές τελείωσαν, τα φουτεράκια τα κατεβάσαμε, τα φορέσαμε λίγο και τα ξανανεβάσαμε, τους Green Day τους ξύπνησα, τους καλούς τους δίσκους τους ακούσαμε, τους κακούς επίσης, καθόλου καιρό για γράψιμο δεν βρήκαμε, #blogofoivos κάναμε, πτυχίο (μάλλον) παίρνουμε. Και για να γιορτάσουμε το φευγιό του πιο ηλίθιου μήνα του χρόνου, ορίστε ποστ με κριτικές γιατί
How to Dress Well ή πώς να ντύνεσαι ωραία ή Tom Krell. Δεν ξέρω τι να πω για αυτό το παλικάρι. Το Love Remains του 2010 είχε αποσπάσει διθυράμβους τότε, αλλά εμένα μου είχε φανεί μετριότατο, λόγω μάλλον της φτηνής παραγωγής και του DIY κινήματος των καιρών. Όσο περνούσε ο καιρός κρατούσαμε μια επαφή μέσω των remixes που έκανε σε διάφορα κομμάτια (τρανταχτό παράδειγμα το εκπληκτικό rework που έκανε στο Μαρινάκι) και ήρθε ο καιρός για τον δεύτερο προσωπικό του δίσκο. Προπομπός του το "Cold Nites", ένα κομμάτι που πατάει γερά στην PBR'nB του The Weeknd, μελαγχολικό, φθινοπωρινό, με αρκετή κλάψα στα φωνητικά μεν, αρκετά πιασάρικο δε ώστε να σου κολλάει σαν τσίχλα το πονεμένο "Tell me what I have to do to get better". Το "Cold Nites" είναι με διαφορά το καλύτερο σημείο του δίσκου, μάλλον επειδή έχει τη δυναμική, την οποία στερείται ο υπόλοιπος. Το "When I Was In Trouble" με το οποίο ξεκινάει, χαώνει τη λιτότητα της ενορχήστρωσης του σε αχρείαστα εφέ τύπου βρέχει-αστράφτει-κλαίμε, προσπαθώντας να δημιουργήσει τη μελαγχολική ατμόσφαιρα που χρειάζεται ο δίσκος για να λειτουργήσει. Παρ' όλα αυτά, το κάνει με μεγάλη επιτυχία. Κομμάτια όπως το "How Many?" και το "& It Was U" δείχνουν ότι ο Krell μπορεί να παίξει το ρόλο ενός post crooner, πάνω σε R&B μπίτια και σε ομιχλώδη εφέ, αποτυπώνοντας αυθεντικά συναισθήματα. Στο "Talking To You" ερμηνεύει πάνω από ένα βιολί, ενώ στο "Set It Right" πετάει τους στίχους με τέτοια ένταση, μέχρι να φτάσει στο καθαρτικό ρεφρεν όπου κάτι λέει για "I miss you" αλλά τραγουδάει μπερδεμένα ο άτιμος και δεν τα πιάνω όλα. Σε συνδυασμό όμως με τα κρεσέντο - ντεκρεσέντο του κομματιού καταλαβαίνεις ότι έχει πάρει το δράμα του και το έχει κάνει τέχνη. Δεν πειραματίζεται, δεν κάνει τίποτα που να ξεφεύγει από πράγματα που δεν έχουμε ακουσει τόσο στο Love Remains, όσο και σε δίσκους άλλων καλλιτεχνών. Αυτό που ξεχωρίζει ομως, είναι αφ' ενός το songwriting, που πατάει σε πιο pop βήματα, όσο και η ερμηνεία του, πιο σίγουρη, πιο μεστή. Ουσιαστικά πήρε το Love Remains το βελτίωσε, έκοψε τα περιττά κομμάτια και έβαλε τη σφραγίδα του σε μια μουσική φόρμα την οποία το 2010 δεν είχε ιδέα πώς τη θέλει. Τώρα ξέρει και αυτή είναι η ουσία του Total Loss.
Έχετε λυσσάξει όλοι με τους Grizzly Bear και θα βγω ξινός. Ναι, ο Chris Taylor είναι σχεδόν ιδιοφυΐα αλλά πολύς ντόρος για το τίποτα αυτή η μπάντα. Ναι, έχω κλάψει πολύ με το "Foreground" αλλά με το υπόλοιπο Veckatimest κοιμήθηκα. Ξινός ξινός, έτρεξα να ακούσω το νέο τους πόνημα, με τίτλο Shields, που όλοι βάφτισαν από τώρα "άλμπουμ της χρονιάς". To opener, "Sleeping Ute" με εντυπωσίασε ομολογουμένως. Δείχνει ότι η μπάντα πήρε μια κατεύθυνση προς Arcade Fire, με πιο fabulous παραγωγή, όργανα, τρομπέτες, επικίλα και όλα αυτά που πουλάνε τελευταία, μέχρι να πέσει το τελευταίο λεπτό σε ένα σχεδόν γυμνό λαμέντο. Στο ίδιο mood κινείται όλος ο δίσκος. Μεγαλοπρεπείς ενορχηστρώσεις, γοητευτικές μελωδίες, φλερτ με πιο ραδιοφωνικό ήχο, χωρίς να χάνεται όμως το ιδιαίτερο στίγμα που του δίνουν τα μέλη του. Και εξηγώ. Όταν σε ένα γκρουπ, όλα τα μέλη του κάνουν side projects και έχουν μια άλφα δημιουργικότητα (ξέρω, το θέτω λίγο λαϊκά, σαν να μιλάω για το Δεσποινάκι), δεν μπορείς να ταυτίσεις το συγκρότημα ή τον ήχο του με τον frontman, όπως γίνεται στην περίπτωση των Killers π.χ. Το σκιαχτικό "Adelma" μυρίζει Τaylor και θυμίζει τη δουλειά του στους CANT, όπως και το κοίτα-μαμά-χωρίς-κιθάρες "Gun - Shy". Ο δίσκος έχει πολλά γκράντε κομμάτια, όπως το "Yet Again", το "Simple Answers" αλλά αυτό που με άγγιξε περισσότερο ήταν το επτάλεπτο κλείσιμο του δίσκου, το "Sun In Your Eyes", το αντίστοιχο "Stairway to Heaven" για τους Grizzly Bear. Ξέρω, τέτοιες συγκρίσεις είναι παράτολμες αλλά δεν μπορείς παρά να αναγνωρίσεις τις ίδιες εναλλαγές εσωστρέφειας και πληθωρικότητας, πιάνο, κιθάρες και το πάτημα στα '70s. Ρε, μήπως έχετε δίκαιο που λυσσάτε τελικά;
